اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ٢٨

در مورد ابوعزّه شاعر: از مطالب قبل معلوم شد كه پيمان‌شكنى و تحريك مردم به جنگ با اسلام و حضور دوباره در ميدان جنگ علّت قتل او بوده است.
علّت قتل آن زن يهودى نيز قصاص بود، چون يكى از رزمندگان اسلام را با سنگ آسياب به شهادت رسانده بود.
عُقْبَة بْن ابى مُعَيْط و نضربن حارث نيز دو نفر از دشمنان سرسخت اسلام و از آزار دهندگان پيامبر و شكنجه‌گران مسلمانان بودند. اين دو عناد، خصومت عجيبى با اسلام داشتند و از هيچ تلاشى براى خاموش كردن نور اسلام فرو گزار نمى‌كردند. آنها با استمداد از دانشمندان يهود سئوالاتى براى پيامبر مطرح كردند تا صدق گفتار آن حضرت معلوم شود؛ رسول خدا صلى الله عليه و آله سئوالات ايشان را پاسخ گفت: با اين حال، عناد ورزيدند و از پذيرش اسلام امتناع كردند. «١» اين دو نفر از جمله كسانى بودند كه از حمل مواد غذايى به شعب ابوطالب كه پيامبر و مسلمانان در آنجا در محاصره بودند، جلوگيرى مى‌كردند. «٢» آنها از افرادى بودند كه در شب هجرت (ليلة المبيت) به خانه پيامبر حمله كردند. «٣» اين دو در حال نماز هم پيامبر را آزار مى‌دادند و زهدان گوسفند بر سر يا بر غذاى آن حضرت مى‌افكندند. «٤» عقبه، همسايه پيامبر صلى الله عليه و آله بود و آن حضرت را در خانه خود نيز آزار مى‌رساند و نضر كسانى را كه در مكّه مسلمان مى‌شدند، شكنجه مى‌كرد. «٥»