اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٦

در اينجا احكام سه قسم ياد شده را به ترتيب بيان مى‌كنيم:
الف. اگر دشمن كافر قبل از اين كه اسير شود و مسلمانان بر او تسلط پيدا كنند مسلمان شود، كشتن، برده گرفتن، فديه گرفتن و مبادله او جايز نيست، فرقى در اين حكم نيست از جهت اين كه كافر در حال امنيّت ايمان بياورد يا در حالى كه در محاصره قرار گرفته باشد يا حتّى در هنگام نزديك بودن پيروزى مسلمانان خود را در چاه انداخته و اظهار اسلام نمايد.
اين حكم، اجماعى بوده و در ميان فقها كسى برخلاف آن نظر نداده است و دليل آن، آيه و روايت زير است:
«يا ايُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اذا ضَرَبْتُمْ فى‌ سَبيلِ اللَّهِ فَتَبَيَّنُوا وَ لا تَقُولُوا لِمَنْ الْقى‌ الَيْكُمُ السَّلامَ لَسْتَ مُؤْمِناً» «١» اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد! هنگامى كه در راه خدا گام مى‌زنيد (و به سفرى براى جهاد مى‌رويد) تحقيق كنيد و به كسى كه اظهار صلح و اسلام مى‌كند، نگوييد: «مسلمان نيستى».
رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود:
«امِرْتُ انْ اقاتِلَ النَّاسَ حَتَّى يَقُولُوا لاالهَ الّا اللَّهُ فَاذا قالُوها عَصَمُوا مِنّى‌ دِماءَهُمْ وَ امْوالَهُمْ» «٢» من مأمور شده‌ام با مردم بجنگم تا (به توحيد اقرار كنند و) لااله الا اللَّه بگويند؛ و هنگامى كه اين كلمه را گفتند، خونها و اموالشان را از من محافظت كرده‌اند.
همچنين در سيره آن حضرت مى‌بينيم كه اسرايى را كه ادعاى مسلمانى مى‌كردند آزاد مى‌نمود.