اسلام و اسير - جمعی از نویسندگان - الصفحة ١٥

مى‌فهماند و فرمانى است به مسلمانان براى بازداشت و نگهدارى اسرا در حدّى كه از عدم امكان فرار و خيانت ايشان مطمئن شوند، نه اينكه بستن اسير خودش يك حكم مستقلى بوده و مقصود انتقام، اعمال خشونت و تشفّى قلب باشد، بلكه بستن و به بند كشيدن راهى است براى نگهدارى و مراقبت از اسير.
نكته ديگر اينكه گاهى لازم است براى سركوب دشمن و تسليم او چنان كه در ميدان جنگ با شدت و قدرت برخورد مى‌شود، در اسارت هم اين گونه برخورد شود:
«قاتِلُوا الَّذينَ يَلْوُونَكُمْ مِنَ الْكُفَّارِ وَلْيَجِدُوا فيكُمْ غِلْظَةً» «١» و نيز:
«جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنافِقينَ وَ اغْلُظْ عَلَيْهِمْ» «٢» در برخى از امور جنگى و پيامدهاى آن، اگر شدّت و سختگيرى لازم به كار گرفته نشود و اهمال و سستى حاكم گردد، دشمن از فرصت استفاده كرده، ضربه‌هاى كارى وارد خواهد ساخت؛ از اين رو، اسلام كه دين عقل و منطق است، در عين سفارش مكرّر به مراعات حقوق اسرا- كه در بخش حقوق اسرا به آن اشاره خواهيم كرد- برخورد همراه با قاطعيت و شدّت را در برخى موارد ضرورى مى‌داند.
اسلام آوردن اسير مسلمان‌شدن اسير ممكن است در يكى از سه حال زير اتفاق بيفتد:
١. قبل از دستگيرى‌ ٢. بعد از دستگيرى در بحبوحه جنگ‌ ٣. بعد از دستگيرى در پايان جنگ‌