ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٦ - زينب اى جارى تر از آئينه ها

صبح، جارى مى‌شود از روى تو

مى‌وزد از كهكشان‌ها بوى تو

زينب اى جارى‌تر از آئينه‌ها

اى صفاى صحبت سبزينه‌ها

روح ريحان، صبح گل افشان تويى‌

در دلم موسيقى باران تويى‌

محفل آئينه را زينب تويى‌

عشق را سرچشمه عبرت تويى‌

خون مولا بود در رگ‌هاى تو

جان به قربان تو و زهراى تو

اى پرستار شقايق هاى عشق‌

اختر شب هاى خاموش دمشق‌

چشم خورشيد از نگاه تو خجل‌

زخم هفتاد و دو گل دارى به دل‌

بانوى آيينه و آب و بهار

دختر صحرا و اشك و كارزار

از تو بايد زخم را آموختن‌

خرمن نامردمى ها سوختن‌

بانوى نور و نجابت، روح درد

بردبارى را زتو آموخت مرد!

باز تكبير تو مى آيد به گوش‌

باز مى لرزد تن خصم چموش‌

يادگار غربت مولا تويى‌

چشم خون پالاى عاشورا تويى‌

خلق را زيبنده ى ديوان عشق‌

اى كه برپا كرده اى توفان عشق‌

زخم، تفسير كتاب داد توست‌

كربلا يك سرچشمه از فرياد توست‌