مسلك بهائيت از سال ١٢٦٠ ق. توسط «على محمد باب» كه خود را «باب» امام زمان (ع) و وسيله تماس مردم با آن حضرت معرفى كرد، به وجود آمد. او سپس دعوى «مهدويت» كرد و گفت كه درآينده از ميان بابى‌ها پيامبرى قيام خواهد كرد و دين تازه اى خواهد آورد. وى در سال ١٢٦٦ به دستور ناصرالدين شاه و اميركبير، تيرباران شد.

بعد از آن، از بين پيروانش دو برادر مدعى جانشينى وى شدند و بدين ترتيب، اختلافاتى ميان پيروان اين فرقه افتاد.

گروهى پيرو برادر اول، مشهور به «صبح ازل» (بابى‌ها)، و عده اى ديگر پيرو برادر دوم «بهاءالله» (بهائى‌ها) شدند و در نزاع آنها عده زيادى به هلاكت رسيدند. دولت عثمانى در عراق همه آنها را از بغداد به آدرنه در آسياى صغير تبعيد كرد. اما در آنجا هم نزاع دو برادر ادامه يافت و بدين جهت، دولت عثمانى بهاءالله و طرفدارانش را به «عكا» در فلسطين اشغالى و صبح ازل را به قبرس تبعيد كرد. فعاليت بهاءالله در عكا باعث شد كه بيشتر بابيان- به ويژه بابيان ايران- پيرو او شوند.

از آنجا كه عمده ويژگى‌هاى رفتارى بهائيت با ويژگى‌هاى رفتارى اسرائيلى‌ها همخوانى داشت، با تشكيل دولت اسرائيل و تشكيلات مركزى بهائيت در شهر حيفا، اين فرقه كاملًا در خدمت اسرائيل قرار گرفت و فعاليت‌هاى آنها براساس خواسته‌هاى اسرائيلى‌ها تنظيم شد. در اين ميان بهائى‌ها از حمايت آمريكا و انگلستان نيز برخودرار بودند. از سوى ديگر، فعاليت بهائيان به خصوص در ارتباط با اسلام زدايى سازگارى زيادى با روحيه محمدرضا پهلوى داشت. مجموعه اين مسائل سبب شد كه بهائيت براى حفظ موجوديّت و تحقّق اهداف خود در عصر محمدرضا شاه كه براى آنها به منزله دوران طلايى بود، در زمينه گسترش روابط ايران و اسرائيل كه كاملًا در راستاى منافع آنها بود، به فعاليت قابل توجهى بپردازند.

تشكيلات مركزى بهائيت در شهر حيفا و در كنار قبر «عباس افندى» قرار دارد. تشكيلات و مؤسسات بهائيان در هر نقطه اى از جهان زير نظر هيئت نه نفره بيت العدل اعظم قرار دارد. در يكى از نشريات فرقه آمده است:

«با نهايت افتخار و مسرت، بسط و گسترش روابط بهائيت با اولياى امور [جمعى از دوستان بهائى‌] دولت اسرائيل را به اطلاع بهائيان مى‌رسانيم. آنها احساسات صميمانه بهائيان را براى پيشرفت دولت مزبور به بن گوريون- نخست وزير اسرائيل- ابراز نموده، او در جواب گفته است: «از ابتداى تاسيس حكومت اسرائيل، بهائيان همواره روابط صميمانه اى با دولت اسرائيل داشته اند».[١]

فرقه بهائيت كه شاخه اى از صهيونيسم به شمار مى‌رود، طبق دستور، همه قواى خود را براى اجراى نقشه نابودى انديشه‌هاى ملى و مذهبى در ايران به كار گرفت و براى اين منظور مجريان خود را انتخاب كرد تا در بلندمدت آرمان‌هاى ملى و سنت‌هاى دينى را تخريب كنند. از اين رو بهائيان، به تدريج درصدد تسخير پست‌هاى حساس و كليدى كشور برآمدند. اين نقشه با روى كارآمدن «حسنعلى منصور» در ايران پياده شد و براى نخستين بار پاى بهائيان به كابينه وزيران ايران رسيد. گرچه با ترور منصور، نقشه‌هاى وى جامه عمل نپوشيد، اما به هرحال، كابينه بهائى «هويدا» روى كار آمد. در كابينه نخست وى، چهار وزير بهائى حضور داشتند. هويدا در مدت حكومت خود با به‌كاربستن تصميمات كادر رهبرى كميته، نفوذ بهائيان را در همه سطوح سياسى، اقتصادى و نظامى به حدّ كامل‌