ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٨ - ١١ پشته هايى كه قصدكنندگان از آن در نگذرند
تشعشع و نورانيّت بوده، پيوسته با تابش خود سيماى شيعيان و مؤمنان را منوّر خواهد نمود.
٥. جدا كننده حق از باطل كه دليلش تباه نشود
قرآن مجيد فارق و جدا كننده حق از باطل است و برهان و حجّيت آن همواره زنده و گوياست:
إنّه لقولٌ فصلٌ و ما هو بالهزل.
وجود مقدس حضرت مهدى و اجداد طاهرينش (ع) كه وارث علوم انبيا و برگرفته از وحى الهى است نيز مميّز و فاروق حق از باطل مىباشند زيرا آنان خود حق و محور و مدار آن هستند.
٦. بنايى كه اساس آن ويران نگردد
بنيان كتاب عزيز آسمانى، انهدامناپذير است و از جميع جهات شكست، محفوظ و ايمن مىباشد. وجود مسعود ناموس دهر و ولىعصر و اجداد طاهرينش (ع) كه عِدل و همسنگ قرآن و نيمه ديگر حبلين و ثقلين مىباشند نيز از باطل و ضلال و انحراف به دور بوده، نه خود منحرف شده و نه ديگران را به انحراف و گمراهى كشيدهاند.
از طرف ديگر چون قرآن كريم به زمان خاصّ و ملّت مخصوصى نازل نشده بلكه بر تمامى بشر فرود آمده، اين بزرگواران نيز به زمان خاصّى اختصاص نداشته بلكه تا روز قيامت، دوشادوش يكديگر بر حوض كوثر وارد مىشوند.
٧. بوستانهاى عدل و درياهاى قسط و داد
«رياض»، جمع روضه به معناى زمين سربلند و شاداب است، و «عذران» جميع غدير، بركه آب را گويند كه بر اثر سيل در جاى گودى جمع شده باشند. [همانطور كه قرآن درياى داد و قلزم قسط است] با تشريففرمايى حضرت حجّت نيز عدل و داد عالم را فرا گرفته و با قيام قائم (ع) آنچنان درياى داد او به فيضان آمده و تموّج پيدا مىكند كه موجهاى كوهپيكر آن تمامى دنيا را پوشش مىدهد و در اينجاست كه دنيا را روح تازه بهشتى و همه خلايق در امن و امان به سر مىبرند.
٨. سنگهاى بناى اسلام و شالوده آن
«اثافىّ»، جمع اثفيّه است و آن عبارت از سنگهايى است كه ديگ را بر روى آن مىنهند. در اصول كافى از امام صادق (ع) نقل شده است كه:
سنگ بناى اسلام سه چيز است: نماز، زكات و ولايت.
و در بعضى از روايات وارد شده كه اگر كسى عبادات انس و جنّ را به جا آورد امّا محبّت و ولايت امام در قلب او نباشد، آن عبادات به او فايدهاى نخواهد بخشيد.
پس همانگونه كه قرآن بنيان و اساس اسلام است، همچنين معرفت و ولايت حضرت بقيةالله (ع) سنگ بناى اساس اسلام است كه بدون آن هيچ عملى مقبول نبوده و ثواب و آثارى بر آن مترتّب نخواهد شد.
٩. سرچشمههايى كه وارد شدگان از آن نكاهند
اين كتاب عزيز سرچشمهاى است كه وارد شدگان آن را ناقص نمىنمايد و مانند چشمههاى عادى و مادّى با بهرهبردارى بيش از حدّ كاسته نمىشود. علوم و فضائل و مناقب وجود نازنين ولىعصر و ائمّه اطهار (ع) نيز تمام شدنى نيست. چون آن بزرگواران وارث علوم همه پيامبران، خصوصاً خاتم انبيا بوده- بلكه شريك علم آن حضرت مىباشند- لذا علوم آنان نقصانپذير نبوده و با استفاده و بهرهبردارى هر چه بيشتر به پايان نمىرسد.
١٠. منزلگاههايى كه مسافرانش هرگز گمراه نشوند
قرآن مجيد دربردارنده منزلها و گذرگاههايى براى راهيان راه خدا است، كه مسافرين آن هيچ وقت راه را گم نمىكنند. لذا هر كه در اين راه سير كند بدون شبهه به شاهراه هدايت و سعادت مىرسد. حضرت حجّت و اجداد طاهرينش (ع) نيز چنيناند همانطور كه در زيارت جامعه كبيره وارد شده است:
أنتم الصّراط الأقوم و السّبيل الأعظم، من أتاكم نجى و من لم يأتكم هلك.[١]
يعنى شما راه راست خداييد، هر كس نزد شما آمد، نجات يافت و هر كه نيامد هلاك شد.
١١. پشتههايى كه قصدكنندگان از آن در نگذرند
زيرا آن پشتهها داراى مرغزارهاى خرّم و بوستان معارف و درياى دانش هستند كه روى آورندگان از آن نگذرند و آن را فرو نگذارند. وجود مقدّس ائمّه هدى- خصوصاً حضرت بقيةالله (ع)- نيز اعلام و نشانههاى هدايت هستند كه قاصدين و سايرين از آنها تجاوز نكرده و نابود نمىشوند؛ چنانچه در قرآن آمده:
وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ يَهْتَدُونَ.
در تفسير از امام صادق (ع) آمده: