ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٦ - امام، در بردارنده علوم قرآن
آن كريم و امام معصوم دو چهره يك واقعيّت و دو ظهور يك حقيقتاند كه تفكيك و جدايى آنها از هم فرض صحيحى ندارد؛ نه قرآن بدون امام، قرآن حقيقى است و نه امام بدون قرآن، امام واقعى است. يعنى انسان كامل، قرآن ممثل است و قرآن كريم، انسان كامل مدوّن. امام، قرآن عينى است و قرآن، امام علمى. امام، قرآن ناطق است و قرآن، امام صامت. امام، صراط عينى است و قرآن، صراط علمى. به همين خاطر اين دو از يك سلسله صفات مشترك برخوردار هستند.[١]
خداى سبحان، قرآن كريم را به عنوان رحمت معرفى مىكند:
هدى و رحمة للعالمين.
همچنين ائمه اطهار (ع) نيز در زيارت جامعه كبيره به عنوان معدن رحمت و رحمت پيوسته و متّصل- الرحمة الموصوله- معرفى شدهاند. مجموع اين تعبيرها، شاهدى بر يگانگى رسول اكرم (ص)، ائمه اطهار (ع) و قرآن كريم در عوالم برتر از عالم ماده است، همانگونه كه در قيامت نيز به يك حقيقت برمىگردند. هر گونه تكثّر ظاهرى و مادّى، مختصّ به عالم دنياست.
اينكه در حديث ثقلين از قرآن كريم و عترت به عنوان دو ثقل