ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٧ - ٤ روشنى درخشانى كه تابندگى اش به تاريكى نگرايد
ياد شده، ناظر به اين دنياست، و گرنه در آن عوالم يك ثقل بيشتر نيست.[١] يگانگى ياد شده قرآن و عترت در عرصهها و اوصاف گوناگونى بروز و ظهور كرده است. سرّ اين هماهنگى و يگانگى آن است كه هر يك از اين دو مشعل فروزان- يعنى قرآن ناطق و قرآن صامت- مامور به هدايت مىباشند و هماهنگى ميان آنها بدين معناست كه تمام مردم تا دامنه قيامت، در علم و عمل نيازمند رهنمود قرآن و رهبرى عترت هستند.
القرآن و الحجّه يا مشركات قرآن و حجّت زمان (عج) نام كتابى است كه به قلم يكى از ارادتمندان به ساحت امام عصر (ع)، يعنى مرحوم آيتالله حاج شيخ رضا توحيدى (ره)، در باب قرابتها، شباهتها و فصول مشترك قرآن و امام زمان (ع) به نگارش درآمده است. اصل اين كتاب بنا به آنچه حجتالاسلام على اكبر مهدىپور در معرفى مؤلّف و كتاب آوردهاند، در دوازده دفتر تنظيم و تدوين شده كه تنها اين بخش- مشتركات- به چاپ رسيده است.
مؤلّف اين كتاب، مرحوم آيت الله توحيدى، از عالمان معاصر تبريز و داراى صفات جميله و اخلاق حميده و به عشق به امام عصر (ع) موصوف بودهاند. معظّمٌ له از دانشآموختگان حوزه حيات بخش نجف بوده، ساليانى در جوار آستان آسمانى اميرمؤمنان (ع) به تهذيب و تحصيل اشتغال داشته و مفتخر به كسب اجازه از تنى چند از آيات عظام و مراجع تقليد آن سامان گرديده است.
اين كتاب، چنانچه از نام آن پيداست به بررسى فصول مشترك ميان ثقلين (قرآن و عترت) مىپردازد و به دهها شباهت و قرابت ميان اين دو گوهر گرانبها اشاره مىكند.
مؤلّف محور و مدار بحث را خطبه ١٨٦ نهجالبلاغه قرار داده است. حضرت امير (ع) در اين خطبه، پس از بيان بعثت در فرازهاى واپسين خطبه به ويژگىهاى قرآن مىپردازد و در آن، نزديك به پنجاه صفت براى اين كتاب آسمانى برمىشمارد. مؤلّف ضمن ترجمه و توضيح مفردات اين خطبه آن صفات و امتيازات را در عموم معصومين- خاصّه در امام عصر (ع)- به عنوان «ثقلِ اصغر» باز مىجويد و به انطباق آنها با امامان معصوم مىپردازد و مىنويسد:
هر چه در قرآن باشد، به نحو اتمّ در معصوم وجود دارد و حجّت و قرآن از هم جدايى ندارند.
ايشان درباره اين انطباق و اشتراك آوردهاند:
مولى الموالى- حضرت اميرالمؤمنين (ع)- در نهجالبلاغه خود در موارد عديدهاى راجع به اوصاف كتابالله العزيز و مقام و موقعيّت و خصوصيات قرآن مجيد، بيانات ارزندهاى فرموده كه همه در خور ستايش است. حقير ناچيز يكى از آنها را كه بسيار جامع و جالب بوده و حاوى چهل و دو منقبت و فضيلت [درباره آن كتاب شريف] است، تبرّكاً ذكر كرده، انطباق هر يك را، با وجود مقدّس امام زمان (ع) بيان مىكنم.[٢]
مولّف در ذيل هر فصل، احاديث فراوانى را در تأييد و تسديد گفتار خود آورده كه ما در مقام گزينش و گزارش، تنها عصارهاى از مطالب ايشان را جهت آشنايى خوانندگان محترم موعود آورده، و علاقمندان به اين مباحث و معارف را به اصل كتاب ارجاع مىدهيم. اين كتاب در ٢٨٠ صفحه توسط انتشارات سيماى آفتاب و با مقدّمه كوتاه استاد على اكبر مهدىپور در پاييز ١٣٨٢ به چاپ رسيده است.
١. قرآن نورى كه چراغهايش خاموش نشود
نور قرآن مجيد دائمى و خاموش ناشدنى است و مردم پيوسته به واسطه تابش و درخشش آن از تاريكى هاى جهل و ظلمتهاى جاهليّت رهايى يافته، به شاهراه سعادت و هدايت در دنيا و آخرت مىرسند. وجود مبارك ائمّه اطهار (ع) نيز نور هستند. خداوند هزاران سال قبل از خلقت مخلوقات، انوار مقدّسه ايشان را خلق كرده، همه عالم از انوار آن بزرگان منشعب شدهاند. اين انوار مقدّس اصل و ريشه همه موجودات بوده و تابش انوار منظومههاى شمسى و ساير كواكب، انجم و كهكشانها از نور مقدّس اين بزرگواران سرچشمه گرفته است؛ خاصّه نور مقدّس امام زمان (ع) كه همواره در قلوب مؤمنين اشراق دارد. وجود نازنين مهدى آل محمّد و اجداد طاهرينش (ع) منشأ و مبدأ همه انوار، پرتوافكن به هستى، و مانند قرآن غير قابل زوال و تغيير مىباشند.
٢. چراغى كه فروزندگىاش ننشيند
آرى قرآن چراغى است پرتوافكن كه ابداً خاموش نمىشود و تا دنيا برقرار است مردم از هدايت او منقطع نشده، از پرتو آن كسب نور خواهند كرد. همين ملاك در وجود نازنين پيامبر اكرم (ص) و اوصياى گرامى او نيز بنا به آيه مباركه:
إنّا أرسلناك شاهداً ... و سراجاً منيراً.
موجود است. حضرت بقيّةالله (ع) نيز جامع و حائز تمامى فضائل، مناقب و كمالات آن بوده، و انوار مقدّس آن حضرت (ع) تا پايان دنيا خاموش نخواهد شد. «وَاللَّهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكافِرُونَ».
٣. راهى كه روندهاش را گمراه نكند
قرآن جادهاى است مستقيم، روشن و عارى از هر گونه اعوجاج كه رهروانش را به سوى حق و حقيقت هدايت مىنمايد. خط و مشى پيامبر گرامى و اهل بيت او (ع) نيز بر طبق صريح آيات و اخبار، راهى مستقيم و بدون انحراف است كه گمشدگان و حيرتزدگان را از مهالك گمراهى و اعوجاج رهايى مىبخشد و امروزه، در زمان غيبت كبرى، آن راه و صراط مستقيم بر ذات مقدّس امام زمان (ع) منطبق مىباشد.
٤. روشنى درخشانى كه تابندگىاش به تاريكى نگرايد
بر قرآن مجيد، ظلمت و تاريكى عارض نمىشود و شائبه ظلمت باطل نمىتواند آن را زير پوشش باطل خود قرار دهد، همچنين انوار مقدس پيامبر و اميرمؤمنان و فرزندانش (ع) تا روز قيامت، حتى در روز رستاخيز و عرصههاى محشر در غايت