يكى از بندگان صالح خدا و از دوستان و شيعيان مخلص حضرت صاحب الزمان (ع)، كه چندى پيش به محضر مقدس آقا شرفياب شده بود نقل مى‌كرد، به حدّى وجود مقدس آقا- سلام الله عليه- را افسرده و ناراحت ديدم كه همين طور از چشمان مباركشان اشك جارى بود و از شيعيان و دوستانشان گله‌مند بودند كه چرا اين‌قدر در حقّ ما جفا و كوتاهى مى‌كنند و براى ما دعا نمى‌كنند.

در صورتى كه اگر شيعيان و محبان ما با اخلاص دعا و استغاثه كرده، و از خداوند طلب فرج كنند خداوند به آنها فرج داده، از اين گرفتارى روز افزون دنيا آنها را نجات مى‌دهد؛ ولى افسوس كه اينها در دعا كردن كوتاهى مى‌كنند. اين نكته را همه شنيده و مى‌دانيم كه بنى اسراييل از فشارها، گرفتارى‌ها و سختى‌هايى كه فراعنه بر سر آنها مى‌آوردند به تنگ آمده بودند. عده اى از خواصّ آنان، چهل روز سر به بيابان‌ها گذاشتند و به گريه و ناله و استغاثه پرداخته، پيشانى بر خاك نهادند. خداوند هم بر آنان ترحّم كرد و بنابر برخى روايات ١٢٠ سال و بنابر برخى ديگر ١٨٠ سال قيام حضرت موسى، را جلو انداخت وبا آمدن موسى، بنى اسراييل را از شرّ فرعون و فرعونيان نجات داد. امام صادق (ع) فرمودند: اگر آنچه را قوم موسى انجام دادند شما هم انجام دهيد (با همان كيفيت و شيوه‌اى كه آنها عمل كردند و انقلاب به پا نمودند و از همه چيز گذشته و دعا كردند) براى شما هم فرج حاصل مى‌شود. ولى متأسفانه تا به حال در بين ما شيعيان چنين اتفاقى نيفتاده و نبوده‌اند كسانى كه آنها را به اين سمت تشويق و حتّى اجبار بكنند كه فرج را از خدا بخواهند. در حالى كه در زمان موسى عده‌اى از خواص بودند كه مردم را تشويق كردند كه از زندگى و كسب و كار دست برداريد و برويد استغاثه كنيد. خدا، مرحوم شرفى، نبوى و جوادى را رحمت كند. حدود ٤٣ سال قبل؛ سى، چهل نفر از منتظران مشهد- كه الآن دو سه نفر بيشتر از آنان زنده نيستند- روزى از مشهد خارج شده، به كوهى در دو سه فرسخى شهر رفتند. ظاهراً هوا هم سرد بوده است. نيمه‌هاى شب كه سرما آزارشان مى‌داده به داخل غارى در ميانه كوه مى‌روند و آتش روشن مى‌كنند. در تمام مدت هم گريه و فرياد مى‌كرده‌اند. شب‌هاى دوم و سوم چند نفر از اينان به حالت غشوه‌