اصلاح فعلى ما در چيست؟ به بازگشت و توبه از كارهايى كه خودمان مى‌دانيم در داخل يا خارج انجام مى‌دهيم. در خلوت‌مان با خدا، در تضرعاتمان و توبه‌مان، در نمازهايمان و عباداتمان دعاها خصوصاً دعاى شريف «الهى عظم البلاء و برح الخفاء» را بخوانيم و از خدا بخواهيم صاحب كار را برساند، و با او باشيم.[١]

وظيفه فعلى ما با اين همه ابتلائات و آتش‌هايى كه براى نابودى شيعه در ايران، عراق، لبنان، پاكستان، افغانستان و ... افروخته شده، دعا و توسل به حضرت حجت (عج) و توصيه ديگران به دعا است. دعاى خود حضرت را براى حضرت بخوانيم و دعاى تائب كنيم. البته توبه هر چيزى به حسب خود آن چيز است.[٢]

دقيقاً همين نكته كه، توبه هر چيز به حسب آن چيز است، از بطن دعا و تضرع، فعاليت و اقدام به جبران را نيز بيرون مى‌آورد و ديدگاه ايشان را از خانه‌نشينى صرف و دعا كردن تنها پالايش مى‌نمايد. ايشان در فرازى پس از تأكيد بر همين نكته مى‌افزايد:

عواقب گناهان اجتماعى كه موجب تغييرات در جامعه، اختلال نظام و انحلال آن، يا تحريم حال و ترك واجب، يا مصادره اموال، هتك حرمت، قتل نفوس زكيه، ريختن خون مسلمانان، حكم به ناحق و ... مى‌شود چگونه خواهد بود؟[٣]

مى‌بينيد از توبه مناسب حال به گناهان اجتماعى‌اى چون: تغيير جامعه ايمانى و اختلال نظام اسلام يا انحلال آن، كه نكاتى بسيار حائز اهميت است توجه مى‌دهد. عدم احتياط و توجه به طريق سلف، گاه موجب مى‌شود بدعت‌هايى همه‌گير و مناسباتى غلط بر مسلمين حاكم شود كه توبه و رهايى از آنها شرط پذيرش دعاست و تخلص از آنها بدون فعاليت اجتماعى سودمند و مغاير با آنها ممكن نيست. نكته ديگرى كه در اين‌باره در خور توجه است. كميت اين دعاهاست كه باز نوعى همكارى و تعاون را طلب مى‌نمايد: «آن حضرت فرموده‌اند:

براى تعجيل فرج من زياد دعا كنيد.

خدا مى‌داند تعداد اين دعاها بايد چقدر باشد تا مصحلت ظهور فراهم آيد.[٤]

دعاى مقرون به، عمل به واجبات و ترك محرمات است كه موجب تثبيت ايمان و تصحيح رابطه با امام مى‌گردد:

تنها انتظار فرج كافى نيست. تهيّأً بلكه طاعت و بندگى نيز لازم است. مخصوصاً با توجه به قضايايى كه پيش از ظهور امام زمان (عج) واقع مى‌شود به حدى كه «ملئت ظلماً و جوراً؛ زمين از ظم و ستم لب‌ريز مى‌شود.» خدا مى‌داند كه به واسطه ضعف ايمان بر سر افراد چه مى‌آيد![٥]

ايشان به رغم آنكه باب لقا و حضور را مسدود ندانسته، حتى رؤيت جسمانى امام (ع) را نيز ممكن مى‌دانند لكن اشتغال به اين وظايف را برتر از تشرّف معرفى مى‌فرمايند:

لازم نيست انسان در پى اين باشد كه به خدمت حضرت ولى‌عصر (ع) تشرف حاصل كند بلكه شايد خواندن دو ركعت نماز سپس توسل به ائمه بهتر از تشرّف باشد. زيرا هر كجا كه باشيم آن حضرت مى‌بيند و مى‌شنود و عبادت در زمان غيبت افضل از عبادت در زمان حضور است. زيارت هر كدام از ائمه اطهار (ع) مانند زيارت خود حضرت حجت است.[٦]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. رخشاد، محمدحسين، ٦٠٠ نكته در محضر آيت‌الله العظمى بهجت، ص ٨.

[٢]. همان، ص ١.

[٣]. همان، ص ١٧٤.

[٤]. ساعى، سيد مهدى، به سوى محبوب، ٥٥.

[٥]. رخشاد، همان، ص ١٨٨.

[٦]. همان، ص ١.

[٧]. همان، ص ٢١٠.

[٨]. همان، ١٠٤.

[٩]. همان، ص ٢.

[١٠]. همان، ص ٧٨.

[١١]. همان، ص ٢٤٧.

[١٢]. دلاور، مسعود، فيضى وراى سكوت، ص ٣٠.

[١٣]. اميديان، محمدتقى، امام زمان (ع) در كلام آيت‌الله بهجت، ص ٥٦.

[١٤]. رخشاد، همان، ص ١.

[١٥]. همان، ص ٢.

[١٦]. همان، ص ١٧٣.

[١٧]. همان، ص ٩١.

[١٨]. اميديان، همان، ص ٣٧.

[١٩]. دلاور، همان، ص ٦١.

[٢٠]. همان، ص ٦١.

[٢١]. رخشاد، همان، ص ٣٦٦.

[٢٢]. همان، ص ٢٩٠.

[٢٣]. همان، ص ٣٠٥.

[٢٤]. همان، ص ١٨٩.

[٢٥]. همان.

[٢٦]. همان، ص ٣٢.

[٢٧]. همان، ص ١٢٠.

[٢٨]. همان، ص ١٨٧.

[٢٩]. همان، ص ٢١١.

[٣٠]. همان، ص ٢٣.

[٣١]. همان، ص ١٤٣.

[٣٢]. همان، ص ١٤٤.

[٣٣]. همان، ص ١٠١.

[٣٤]. اميديان، همان، ص ٥٦.

[٣٥]. رخشاد، همان، ص ٣٦٣.

[٣٦]. ساعى، همان، ص ٥٥.

[٣٧]. دلاور، همان، ص ٢٣٩.

[٣٨]. همان، ص ٦٨.

[٣٩]. رخشاد، همان، نكته ص ٢٩٠.

[٤٠]. اميديان، همان، ص ٣٦.

[٤١]. رخشاد، همان، ص ١١٨.

[٤٢]. همان، ص ١١٩.

[٤٣]. همان، ص ١١٩.