ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٨ - ماه صيام، ماه عشق

ماه صيام، ماه عشق‌

محمدتقى گنجى‌واحد

در بلاد قدسيّه حبل‌المتين، شميم خوش ماه مبارك رمضان در مى‌رسد و فضاى سراسر معنويت آن ديار را عطرآگين مى‌سازد.

محراب دل دوباره آغوش مى‌گشايد و مملوكان واقعى طريقت را به گذاردن پيشانى عشق بر سجاده رمضان دعوت مى‌كند.

سروش عشق بر گلدسته مطهّر ماه رمضان حاضر گشته، با ترنم پر طراوت روزه‌دارى، باب رمضان را به روى رمضانيان در سحرگاهان هر روز، گشوده مى‌سازد.

زمين عشق است و آسمان عشق و اين دلداده واقعى- عشق- است كه باب رمضان را به روى خويش گشوده مى‌يابد و خود را ملبس به جامه رمضانى مى‌سازد.

تن به دنياست و جان به آخرت، و اين روح مفتون پرواز است كه در عالم صغير نظر به حظيرةالقدس دارد و طريق پرواز مى‌جويد. تن عالم صغير است و روح- كه آن را ابزارى در جهت تكامل و رسيدن به ديار واصلين مى‌داند- با تمسّك و چنگ زدن به ماه مبارك صيام، عزم آن دارد تا خود را طاهر ساخته، از زندان تن رهايى يابد.

ماه مبارك صيام در مى‌رسد و صائمين براى مبارزه با نفس غدّار، خود را مسلح به سلاح روزه نموده، امساك را پيشه خويش مى‌سازند.

امساك در برابر تمنّيات و تعلّقات دنيوى كه به واقع متاركه دنيا و مقاصد شوم آن است، از شروط آنى گشتن بوده، فضايل خليفةاللهى را با خود به ارمغان مى‌آورد.

صائم در گذر از بلدالزمان به طرفةالعين، عفاف بر ديده و گوش و زبان مى‌كشد و خود را محصور عوالم قدسيّه اعتكاف مى‌سازد. تا به راستى معتكفى گردد كه تعبّد و بندگى در تمامى عمر پيشه‌اش باشد و قدم در اين راه گذارد. راهى كه سراسر عشق است و حيات. رحمت است و بركات و بالاخره وجود است و وجود.