ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٣ - ١ سيماى ظاهرى
زير اشاره كرد:
١. از جابر بن عبدالله انصارى نقل شده است كه پيامبر گرامى اسلام (ص) فرمودند:
مهدى از فرزندان من است. اسم او اسم من و كنيه او كنيه من است. او از نظر خَلق و خُلق، شبيهترين مردم به من است.[١]
٢. احمد بن اسحاق مىگويد: از امام حسن عسكرى (ع) شنيدم كه مىفرمود:
سپاس از آن خدايى است كه مرا از دنيا نبرد تا آنكه جانشين مرا به من نشان داد، او از نظر آفرينش و اخلاق شبيهترين مردم به رسول خداست.[٢]
با توجه به اين روايات مىتوان همه خصال و صفاتى را كه در قرآن و روايات به پيامبر گرامى اسلام (ص) نسبت داده شده است، به وجود مقدس امام مهدى (ع) نيز نسبت داد.
رواياتى كه به توصيف ويژگىهاى ظاهرى پيامبر اكرم (ص) پرداختهاند فراواناند، كه در اينجا به برخى از آنها اشاره مىكنيم:
در روايتى كه از امام محمد باقر (ع) نقل شده، ويژگىهاى ظاهرى پيامبر خاتم (ص) چنين توصيف شده است:
رخسار پيامبر خدا سپيد آميخته به سرخى و چشمانش سياه و درشت و ابروانش به هم پيوسته، و كف دست و پايش پر گوشت و درشت بود؛ بدان سان كه گويى طلا بر انگشتانش ريخته باشد. استخوان دو شانهاش بزرگ بود، چون به كسى روى مىكرد به علت مهربانى شديدى كه داشت با همه بدن به جانب او توجه مىنمود. يك رشته موى از گودى گلو تا نافش روييده بود، انگار كه ميانه صفحه نقره خالص خطى كشيده شده باشد. گردن و شانههايش بهسان گلابپاش سيمين بود. بينى كشيدهاى داشت كه هنگام آشاميدن آب نزديك بود به آب برسد. هنگام راه رفتن محكم قدم برمىداشت كه گويا به سرازيرى فرود مىآيد، بارى، نه قبل و نه پس از پيغمبر خدا كسى مثل او ديده نشده است.[٣]
دسته دوم، رواياتى كه خصال و سيماى امام مهدى (ع) را به تفصيل بيان كرده و ويژگىهاى آن حضرت را يك به يك برشمردهاند. برخى از رواياتى كه در اين زمينه رسيده، به شرح زير است:
از پيامبر گرامى اسلام (ص) در توصيف آن حضرت روايت شده است كه:
مهدى طاووس اهل بهشت است. چهره او مانند ماه درخشنده است. بر [بدن] او جامههايى از نور است.
امام باقر (ع) از پدرش، از جدش روايت مىكند كه امام على (ع) روزى، در حالى كه بر بالاى منبر بود، فرمود:
از فرزندان من در آخرالزمان مردى ظهور مىكند كه رنگ [صورتش] سفيد متمايل به سرخى و سينهاش فراخ و رانهايش ستبر و شانههايش قوى است و در پشتش دو خال است، يكى به رنگ پوستش و ديگرى مشابه خال پيامبر اكرم (ص).[٤]
امام رضا (ع) نيز در بيان صفات و ويژگىهاى امام عصر (ع) مىفرمايد:
قائم كسى است كه در سن پيرمردان و با چهره جوانان قيام مىكند و نيرومند باشد تا بدانجا كه اگر دستش را به بزرگترين درخت روى زمين دراز كند آنرا از جاى بركند و اگر بين كوهها فرياد برآورد صخرههاى آن فرو پاشد.[٥]
آن حضرت در روايت ديگرى، در پاسخ اباصلت هروى كه از ايشان مىپرسد: نشانههاى قائم شما به هنگام ظهور چيست؟ مىفرمايد:
نشانهاش اين است كه در سن پيرى است ولى منظرش جوان است به گونهاى كه بيننده مىپندارد چهل ساله يا كمتر از آن است و نشانه ديگرش آن است كه به گذشت شب و روز پير نشود تا آنكه اجَلش فرا رسد.[٦]
امام صادق (ع) نيز آن حضرت را اين گونه توصيف مىكند:
او ميانه بالاست، نه بسيار بلند قد و نه بسيار كوتاه قد؛ صورتى گرد، سينهاى فراخ، پيشانى سفيد و ابروانى به هم پيوسته دارد؛ بر گونه راست او خالى است، چون دانه مشك كه بر قطعه عنبر سائيده باشد.[٧]
ابراهيم بن مهزيار نيز كه به شرف ملاقات امام مهدى (ع) رسيده است، در بيان خصال آن امام مىگويد:
او جوانى نورس و نورانى و سپيد پيشانى بود با ابروانى گشاده و گونهها و بينى كشيده و قامتى بلند و نيكو چون شاخه سرو و گويا پيشانىاش ستارهاى درخشان بود و برگونه راستش خالى بود كه مانند مشك و عنبر برصفحهاى نقرهاى مىدرخشيد و بر سرش گيسوانى پرپشت و سياه و افشان بود كه روى گوشش را پوشانده بود و سيمايى داشت كه هيچ چشمى برازندهتر و زيباتر و باطمأنينهتر و باحياتر از آن نديده است.[٨]