[١٤]. صدوق، محمد بن على بن حسين، كمال‌الدين، ج ٢، ص ٦٥٠، طوسى، محمد بن حسن، الغيبة ص ٢٦٧، نعمانى، همان، صص ١٦٩ و ١٧٢؛ مجلسى، محمد باقر، همان؛ ج ٥٢، ص ٢٠٤، طبرسى، فضل بن حسن، اعلام الورى، ص ٤٢٦؛ صافى گلپايگانى، لطف‌الله، منتخب‌الاثر، صص ٤٣٩ و ٤٥٥.

[١٥]. فقيه، محمد، السفيانى و علامات الظهور، ص ١٠٢.

[١٦]. عاملى، جعفر مرتضى، دراسته فى‌علامات الظهور، ص ٦٠.

[١٧]. طوسى، محمد بن حسن، همان، ص ٢٦٥.

[١٨]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، همان، ص ٢٠٥، مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ٢٥٠.

[١٩]. مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ٢٥١.

[٢٠]. رك: فقيه، محمد، همان، ص ١٠٢.

[٢١]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، همان، ص ٢٠٣؛ مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[٢٢]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، همان، ص ٢٠٤؛ مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[٢٣]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، همان، ص ١٧٦، صافى گلپايگانى، لطف‌الله، همان، ص ٤٥٥.

[٢٤]. سوره انعام، آيه ٢.

[٢٥]. مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ٢٤٩.

[٢٦]. سوره آل عمران (٣)، آيه ٩.

[٢٧]. رك: شيخ مفيد، الارشاد، ج ٢، ص ٣٤٠، طبرسى، فضل بن حسن، همان، ص ٤٠١، مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥١، ص ١٣٣.

[٢٨]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، همان، ص ١٩٥، طوسى، محمد بن حسن، همان، ص ٢٦٢؛ آل سيد حيدر، مصطفى، بشارةالاسلام، ص ٢٩٨، مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ١٠٤.

[٢٩]. طوسى، محمد بن حسن، همان، ص ٢٦٢؛ مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ١٠٣؛ صافى گلپايگانى، لطف‌الله، همان، ص ٤٦٣.

[٣٠]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، همان، ص ١٩٨؛ طوسى، محمد بن حسن، همان، ص ٢٦٢؛ مجلسى، محمد باقر، همان، ج ٥٢، ص ١٠٤؛ آل سيد حيدر، مصطفى، همان، ص ٢٩٩؛ صافى گلپايگانى، لطف‌الله، همان، ص ٤٦٣.

كسب آمادگى براى ظهور حجّت حق‌

يكى از وظايف مهمى، كه به تصريح روايات، در دوران غيبت بر عهده شيعيان و منتظران فرج قائم آل محمّد (ص) است، كسب آمادگى‌هاى نظامى و مهيّا كردن تسليحات مناسب هر عصر براى يارى و نصرت امام غايب است، چنانكه در روايتى كه نعمانى به سند خود از امام صادق (ع) نقل كرده است:

هر يك از شما بايد كه براى خروج حضرت قائم (ع) [سلاحى‌] مهيّا كند. هر چند كه يك تير باشد، كه خداى تعالى هرگاه بداند كه كسى چنين نيتى دارد اميدوارم عمرش را طولانى كند تا آن حضرت را درك كند [و از ياران و همراهانش قرار گيرد].[١]

در روايت ديگرى مرحوم كلينى به سند خود از امام ابوالحسن [موسى كاظم (ع)] نقل مى‌كند كه:

هر كس اسبى را به انتظار امر ما نگاه دارد و به سبب آن دشمنان را خشمگين سازد و او به ما منسوب باشد خداوند روزيش را فراخ گرداند و شرح صدر به او عطا كند و به آرزويش برساند و يار بر حوائجش باشد.[٢]

همچنين مرحوم كلينى در روضه كافى به سند خود از ابوعبدالله جعفى روايتى را نقل مى‌كند كه توجه به مفاد آن بسيار مفيد است:

حضرت ابوجعفر محمد بن على، امام باقر (ع)، به من فرمودند: منتهاى زمان مرابطه‌[٣] (مرزدارى) نزد شما چند روز است؟ عرضه داشتم: چهل روز، فرمودند: ولى مرابطه ما مرابطه‌اى است كه هميشه هست ...[٤]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. نعمانى، محمّد بن ابراهيم، الغيبة، ص ٣٢٠، ح ١٠.

[٢]. كلينى، محمّد بن يعقوب، الكافى، ج ٦، ص ٥٣٥، ح ١.

[٣]. مرابطه در اين روايت به معناى اراده انتظار فرج در تمام ساعات شبانه‌روز است، هم چنان كه در بعضى روايات نيز به اين معنا اشاره شده است، نه مرابطه مصطلح در فقه.

[٤]. كلينى، همان، ج ٨، ص ٣٨١، ح ٥٧٦.