ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٤ - ٧ برپا دارندگان نماز
«ذخيرةالله» است- از جمله افرادى هستند كه خداوند وعده عذاب حكّام جور و ستم و مشركان و كفّار را به دست آنها داده و مقرر ساخته است كه پايان حكومت جباران و شروع حكومت صالحان با دست تواناى آنها و رهبرى امام زمان (ع) واقع شود.
قرآنكريم از آنها تحت عنوان «أمّت معدوده» نام مىبرد. خداوند متعال در قرآن خطاب به كفّار منحرف مىفرمايد:
اگر ما عذاب را تا [آمدن] «امت معدوده» از آنها به تأخير بيندازيم مىگويند: چه چيز آن را باز مىدارد؟ آگاه باش! هنگامى كه آن روز بيايد، عذاب از آنها برگردانده نمىشود، و آنچه را كه مسخره مىكردند آنها را فرو خواهد گرفت.[١]
از امام باقر و امام صادق (ع) روايت شده كه آن دو بزرگوار در تفسير اين آيه فرمودند:
«منظور از «امت معدوده» (امت شمرده شده)، همان اصحاب حضرت مهدى (ع) در آخرالزمان هستند كه ٣١٣ نفر به تعداد اهل «بدر» هستند و همانگونه كه پارههاى ابر پاييزى به هم مىپيوندند آنان نيز در آن واحد گرد مىآيند.»[٢]
و در روايت ديگر امام صادق (ع) مىفرمايد:
منظور از «عذاب» خروج حضرت قائم (ع) است (كه سبب عذاب كافران و مفسدان خواهد شد) و منظور از «امت معدوده» اصحاب اوست كه به تعداد اهل بدر هستند.[٣]
٦. ايمان ياوران مهدى (ع)
بنابر آنچه از قرآن كريم و روايات معصومين به ما رسيده، ايمان نيز مانند بسيارى از حقايق ديگر داراى رتبه و درجه است؛ لذا مؤمنان به نسبت علم و معرفت و يقينى كه نسبت به حقيقت دين- به ويژه ذات بارىتعالى- پيدا مىكنند داراى درجات مختلفى هستند (وَ الْمُؤْمِنُونَ وَ الْمُؤْمِناتُ بَعْضُهُمْ أَوْلِياءُ بَعْضٍ)[٤] لذا هر چه پايه يقين فرد قوىتر باشد و كمتر شكّ و ترديد در قلب او راه يابد داراى ايمانى قوىتر است و از رتبه و ارزشى والاتر برخوردار خواهد بود.
ياوران امام مهدى (ع) به درجهاى از ايمان رسيدهاند كه هيچ شكّى در دلشان راه نمىيابد:
مردانى هستند فولاددل كه همه وجودشان يقين به خداست و هيچ شكّى در دلشان راه نمىيابد، مردانى سختتر از صخرهها ...[٥].
با معرفت، به خدا ايمان آوردهاند، و ايمان به خدا در اعماق جانشان نفوذ كرده است. امام صادق (ع) در روايتى، ضمن بيان اوصاف آنان، شيعيان را به الگو گرفتن از آنان سفارش مىكند:
... پس مبادا به راست و چپ روى آورى كه به خدا سوگند امر روشن است. به خدا سوگند! اگر اهل آسمان و زمين همدست شوند كه اين امر را از جايگاهى كه خداوند آن را قرار داده، جدا سازند نخواهند توانست و چنانچه همه مردمان كفر ورزند تا جايى كه هيچكس نماند، خداوند كسانى را خواهد آورد كه شايستگان باشند. سپس فرمود: آيا نمىشنوى كه خداوند مىفرمايد: «اى كسانى كه ايمان آوردهايد، هر كدام از شما كه از دين روى گردانيد، پس به زودى خداوند قومى را كه آنها را دوست مىدارد و آنها نيز خدا را دوست مىدارند و با مؤمنان فروتن و با كافران سرسختاند، به نصرت اسلام برمىانگيزد ...»[٦] (تا آخر آيه را تلاوت فرمود) و در آيه ديگر فرمود: «پس اگر اين قوم به آن كفر ورزند، همانا قومى را كه هرگز به آن كافر نشوند، بر آن مىگماريم.» سپس حضرت فرمود: «اهل اين آيه، همان كسانىاند كه در آيه قبل بودند.»
در آيهاى كه امام صادق (ع) آن را تلاوت فرمودهاند، اوصاف مؤمنانى كه بايد اين رسالت بزرگ را انجام دهند، چنين بيان گرديده است:
١. آنها به خدا عشق مىورزند و جز به خشنودى او نمىانديشند: «يحبّهم و يحبّونه»؛
٢. در برابر برادران دينىشان خاضع و فروتن هستند:
«أَذِلَّةٍعَلَى الْمُؤْمِنِينَ»؛
٣. براى بسط عدل و اجراى فرامين الهى همواره در راه جهاد فىسبيلالله هستند: «يُجاهِدُونَفِي سَبِيلِ اللَّهِ»؛
٤. براى نابودى كافران و برچيدن بساط ستمگران، كوشا هستند و از هيچ ملامتى پروا ندارند: «وَلا يَخافُونَ لَوْمَةَ لائِمٍ».
اين صفات پسنديده كه از اعتقاد به خدا و ايمان به مقصد نشأت گرفته، از آنها انسانهايى ساخته است كه در شكستن سنتهاى نادرست- كه اكثر مردم بدانها پايبندند و مخالفان خود را به استهزا مىگيرند- پروايى ندارند.
بسيارى را مىشناسيم كه صفات ممتازى دارند، امّا مقابل غوغاى محيط و هجوم افكار عوام و اكثريت منحرف، بسيار محافظهكار و ترسو مىگردند و در مقابل آنها ميدان را خالى مىكنند. در حالى كه براى يك رهبر سازنده و افرادى كه براى اجراى افكار او وارد ميدان مىشوند، قبل از هر چيز چنين شهامتى لازم است. عوامزدگى، محيطزدگى و مانند آن، كه همه نقطه مقابل اين امتياز عالى روحى هستند، سدّ راه بيشتر اصلاحات محسوب مىگردند. آرى به دست آوردن اين امتيازات و موقعيتها در هر درجه كه باشد، علاوه بر كوشش خود فرد، مرهون فضل خداوند است كه به هر كس بخواهد و شايسته بيند عطا مىكند.[٧]
٧. برپا دارندگان نماز
درباره اصحاب صاحبالامر (ع) مىخوانيم:
برخى از آنان شب را نخوابند و زمزمه نماز و مناجات شبانهشان همچون صداى زنبوران عسل فضا را آكنده سازد.[٨]
آرى، با ياد خدا و برپايى نماز، جان و دلشان را روشن نمودهاند: «كأن قلوبهم القناديل»[٩] و چهره ظاهريشان نمايانگر سيرت پاك درونيشان است: