روى گونه راستش خالى است كه پندارى ستاره‌اى است درخشان، [ميان سرش فرقى گشوده شده مانند الفى كه ميان دو واو نشسته باشد] ميان دندان‌هايش گشاده است. چشمانش سياه و سرمه‌گون و در سرش علامتى است، ميان دو كتفش عريض است، و در شكم و ساق مانند جدش اميرالمؤمنين (ع) است.

و رسيده است: حضرت مهدى (ع)، طاووس اهل بهشت است. چهره‌اش مانند ماه درخشنده است. بر بدن مباركش جامه‌هايى است از نور. بر آن جناب جامه‌هاى قدسى و خلعت‌هاى نورانى ربانى است كه متلألأ است به شعاع انوار فيض و فضل حضرت احديت و در لطافت و رنگ چون گل بابونه و ارغوانى است كه شبنم بر آن نشسته و شدت سرخى‌اش را هوا شكسته و قامتش معتدل و سر مباركش مدور [است‌]، بر روى گونه راستش خالى است كه پندارى ريزه مشكى است كه بر زمين عنبرين ريخته [است‌]. هيئت نيكو و خوشى دارد كه هيچ چشمى هيئتى به آن اعتدال و تناسب نديده [است‌] صلّى الله عليه و على آبائه الطاهرين. ١٨

با اميد به آنكه خداوند متعال از سر لطف و رحمت بى‌انتهاى خود، ديدار شبيه‌ترين مردم به رسول خدا (ص) را نصيب ما بندگان بى‌مقدار خويش نيز فرمايد و همه ما را از عطر حضور آن يگانه دوران بهره‌مند سازد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. موسوى اصفهانى، سيدمحمدتقى، مكيال المكارم فى فوائد الدعا للقائم (ع)، ترجمه سيد مهدى حائرى قزوينى، ج ١، ص ١٣٢.

[٢]. قسمتى از دعاى عهد، مجلسى، محمدباقر، بحار ألانوار، ج ١٠٢، ص ١١١؛ قمى، شيخ عباس، مفاتيح الجنان.

[٣]. صدوق، محمد بن على بن حسين، كمال الدين و تمام النعمة، ترجمه منصور پهلوان، ج ١، باب ٢٥، صص ٥٣٥- ٥٣٤، ح ١

[٤]. همان، ج ٢، باب ٣٨، ص ١١٨، ح ٧.

[٥]. كلينى، محمد بن يعقوب، الكافى، ج ١، ص ٤٤٣.

[٦]. صدوق، همان، ج ٢، باب ٥٧، ص ٥٦٠، ح ١٨.

[٧]. همان، ج ٢، باب ٣٥، ص ٦٩، ح ٨.

[٨]. همان، باب ٥٧، ص ٥٥٨، ح ١٢.

[٩]. يزدى حائرى، على، إلزام الناصب فى إثبات الحجة الغائب، ج ١، ص ٤٧٥.

[١٠]. صدوق، همان، ج ٢، باب ٤٣، صص ١٨١- ١٨٠، همچنين ر. ك: همان، صص ٢١٣- ٢١٢، حكايت تشرف على بن ابراهيم مهزيار.

[١١]. سوره آل عمران (٣)، آيه ١٥٩.

[١٢]. سوره توبه (٩)، آيه ١٢٨.

[١٣]. سوره انبياء (٢١)، آيه ١٠٧.

[١٤]. سوره قلم (٦٨)، آيه ٤.

[١٥]. مؤسسة المعارف الاسلامية، معجم أحاديث االمام المهدى (ع)، ج ١، ص ٢٤٢، ح ١٥٢.

[١٦]. نعمانى، محمد بن ابراهيم، كتاب الغيبة، باب ١٣ ص ٢٤٢، ح ٤٠.

[١٧]. حائرى يزدى، على، همان، ص ٢٤.

[١٨]. قمى، شيخ عباس، منتهى آلامال، ج ٢، ص ٧