او چه مى خواهد تا ولايت او را در خودم جارى كنم و خواست خودم را درخواست او فانى و حتى بالاتر از آن ميل خودم را در ميل او فانى كنم. حتماً شنيده ايد كه درباره سلمان فرمودند:

جعل هواه هوا علياً.

او خواست خودش را [طبق‌] خواست على (ع) قرارداده بود.

معناى اين جمله اين نيست كه سلمان ميل خودش را كنار ميل حضرت على (ع) مى گذاشت يا حتى اين كه ميلش را كنار مى گذاشت و سراغ ميل ايشان مى رفت. بلكه اصلًا در وجود او ميلى و هوايى شكل نمى گرفت. حضرت امير (ع) شاقول وجود او بود و تمام حبّ و بغض، اخذ و ترك، و خواست، ميل و نفرتش همگى بر محور آن حضرت بود. همان تعبير كه فرمودند:

علىٌ ميزان العمال.

حضرت على (ع) ميزان و ترازوى اعمال است.

نعمت ولايت به تصريح روايات همان نعمتى است كه مردم آن را تبديل كردند.

بهشت منزلتى از منازل آن ها است كه مؤمن در آن رويِش پيدا مى كند و جهنم هم دار ولايت باطل است و شيطان هيچ رويشى در آن بار نمى آورد. شيطان فقط شاخ و برگ ها و اگر بتواند ريشه ما را در آن جا قطع مى كند.

وظيفه ما نسبت به چنين نعمتى كه هر كس در هر كجا به مقامى نائل مى شود همه به واسطه نعمت ولايت آن هاست، معلوم و مشخص است. انسان بايد همه وجودش را وقف اين نعمت كند و با تمام وجود استقامت بورزد تا مبادا ولايت ايشان ذره اى از حول و قوه اش، بيرون برود و نسبت به ولايت ايشان همانند جناب ابراهيم خليل (ع) حتى ترك اولى هم نداشته باشد.

البته اين بحث به مراتب از اين بحث ابتدايى بنده اسرارآميزتر است.

\* عبوديت در عصر ظهور در جوامع شيعى رخ مى دهد يا همه دنيا؟

همانند الآن كه جهت گيرى كلى عالم به سمت دنياپرستى است، در آن زمان جهت گيرى همه حول و قوه ها به سمت پرستش است. بر محور نورانيت ولايت ولى الله اراده هاى بشرى از نفسانيت، خودخواهى و دنياپرستى آزاد مى شود. البته در اين فضا ممكن است عده اى به طرف هواهاى خودشان بروند ولى هواى نفس ديگر پرچم، دولت، حاكميت، قدرت و وحدت ندارد.

فرموديد كه از مقدمات لازم جهت كسب معرفت، عبادت است و يكى از عبادات كسب لقمه حلال است. در شرايطى كه حتى بانك دارى اسلامى ما هم مبتلا به سود و ربا شده چطور مى توان كسب حلال داشت؛ آيا اساساً اين سؤال صحيح است؟

اين سؤال به يك معنا صحيح است و به يك معنا وسواس. از اين جهت كه ما به ناچار به نظام كفرآميز تجدد مبتلاشده ايم، همان نظامى كه نازله ظلمات اولياى طاغوت است و حتى مؤمنان ما را هم مبتلا كرده، صحيح است، ولى از جهت ديگر همه ما در بعد فردى و دولت هم در بعد جمعى بايد تا آن جا كه مى توانيم خودمان را از آلودگى هاى اين رزق هاى ناپاك و آلوده كه به ولايت ابليس آلوده شده برهانيم. شيطان آلودگى هاى خودش را از طريق حرام به رزق جارى مى كند.

اگر روزى حلال باشد معنايش اين است كه از مسير ولايت نبى اكرم (ص) و حجب نور عبور كرده و همه اش نور است. و به عكس روزى حرام از ولايت ابليس عبور كرده و لذا ظلمانى و تاريك است. به همين جهت است كه آن ها كه چشم ملكوتى دارند، روزى حرام را در حالت ناپاكى ها مى بينند.

به تعبير امام كاظم (ع) روزى حلال خوراك برگزيدگان و «مصطفين» است. بعد از آن كه انسان رفتارش را درست كرد بايد دعا و در گام سوم براى بستن راه هاى حرام اقدام كرد. در اين عرصه ما اين وظيفه ها را بر عهده داريم و تا حدى عمل كرده ايم ولى بايد اهتمام بيشترى بورزيم.

\* راه هاى ارتباط روحى با امام زمان (ع) و درك خشنودى آن حضرت از خودمان چيست؟

راهش توسل است. معناى توسل هم خود را متصل كردن از طريق وسائل است و فقط به مجالس ذكر و توسل اطلاق نمى شود. هر دستورى را گوش دادن نوعى توسل است. هر كلامى از كلمات اهل بيت (ع) را با توجه خواندن توسل است. سعى كنيد راه هاى توسل و اتصال به وجود معصوم (ع) را متعدد، محكم و وثيق قرار دهيد. ان شاءالله رضايت حضرت نازل مى شود. قبلًا عرض كردم از همه مهم تر اين است كه در عصر غيبت به دستورات ايشان عمل كنيم.

پى نوشت ها:

[١]. سوره جن (٧٢)، آيه ١٦.

[٢]. سوره مائده (٥)، آيه ٢٤.

[٣]. سوره توبه (٩)، آيه ١١١.

[٤]. سوره حجرات (٤٩)، آيه ١٧.