تصرف آن ها، تصرفى است كه ناظر به مرتبه وجودى ايشان است. حقيقت وجودى آن ها ولايتى است كه در باطن عالم جارى است، و لذا به اذن خداوند عالم تحت اشراف آن ها است. البته اين عبارت به معنى تفويض نيست كه العياذ بالله خداوند استعفا داده و نشسته تا مثلًا اميرالمؤمنين (ع) عالم را اداره كنند. اين طور نيست كه عالم همانند ساعتى كه كوك شده باشد همه مسائلش جريان پيدا كند، بدون اين كه نياز به كسى باشد. وجود مقدس ائمه (ع) اسماء الله هستند كه در عين حال كه عالم را اداره مى كنند به جهت شدت اتصالشان به خداوند متعال هرلحظه حول و قوه شان را از او مى گيرند. نه عالم را همانند آن ساعت بگيريد و نه بگوييد ائمه (ع) فقط دعا مى كنند. شما وقتى غذا مى خوريد فقط دعا مى كنيد يا غذا را هم ميل مى كنيد؟ همين طور باقى مسائل. اميرالمؤمنين (ع) هم دعا مى كنند هم تصرف، كه آن تصرفاتشان هم دعاست. ايشان همه وجودشان فقر الى الله است و همين فقر مبدأ همه حول و قوه ها و بركات است. بر اساس ميزان فقرشان بر ايشان صلوات نازل مى شود و با اين صلوات عالم مى چرخد. هر لحظه به ايشان حول و قوه دميده مى شود. عالم غرق در سجده نبى اكرم (ص) است. حضرت يك سجده دارند كه از ازل تا ابد عالم را پر كرده است. همين سجده مبدأ همه حول و قوه ها و بركات و صلوات و ارزاق و عوالم است.

\* آيا يكى از شروط رسالت انبياى پيش ازنبى اكرم (ص) قبول ولايت نديد و نشنيده پيامبر آخرالزمان (ص) و اهل بيتشان (ع) بوده است؟

قول آن ولايت شرط بوده ولى «نديده اش» را قبول ندارم. ما وقتى از عالم دنيا شروع مى كنيم جزء

نديده ها مى شود در صورتى كه اگر از پيش از عالم دنيا شروع كنيم جزء ديده هايى مى شود كه يادشان هم هست. امام صادق (ع) فرمودند:

نبى اكرم (ص) در عالم ارواح به انبيا مبعوث شده بودند.

آن ها هم ديده اند و هم دستورشان را گرفته اند و اين جا آمده اند و آن دستورها را عمل مى كنند.

هر چند نبى اكرم (ص) بعد از حضرت ابراهيم به دنيا آمده اند ولى با حقيقت ايشان خلقت آغاز شده است و همه انبيا آن نبوت را قبل از ورود به دنيا مى شناخته اند و با آن آشنا بوده اند و اهل بيتشان (ع) را قبول كرده اند و بعد از آن شعبه اى از نبوت و رسالت ايشان را در عالم ابلاغ كرده اند.

اگر نديده باشند، قبول اين ولايت بى معناست. حتى ما هم اين امر را ديده ايم ولى يادمان رفته است.

\* چطور مى توان در جامعه ميزان پذيرش ولايت معصومين (ع) را افزايش داد؟

معصوم (ع) اصلًا خودش را نمى بيند و فانى در ولايت حق است. آن ها براى كسب معرفت و هدايت ما عمده راه را طى كرده اند كه همان تحمل بلاها در اين مسير بوده است. به نظر من يكى از بهترين راه ها، توجه به ابتلائات آن ها نظير عاشوراست؛ همان طور كه اگر كسى در عرفات و مشعر وقوف داشته باشد معرفت پيدا مى كند، اگر كسى در عاشورا نيز كه اعظم ابتلائات عالم بر انبياست توقف كند به مقام اوليا و انبيا معرفت پيدا مى كند. اگر دستمان را در دست اين گذاشتيم در نزديك ترين راه قدم نهاده ايم. البته راه هاى ديگرى هم هست مثل خواندن ادعيه، زيارات، دور هم جمع شدن ها