روايات فراوانى به اين مطلب اشاره دارد كه منظور از «امر خداوند عزوجل»، ظهور حضرت مهدى (ع) است. به عنوان مثال روايتى از امام صادق (ع) نقل شده است كه ايشان در تفسير آيه‌ «أَتى‌أَمْرُ اللَّهِ فَلا تَسْتَعْجِلُوهُ سُبْحانَهُ وَ تَعالى‌ عَمَّا يُشْرِكُونَ؛ [هان‌] امر خدا در رسيد پس در آن شتاب مكنيد. او منزّه و فراتر است از آن‌چه [با وى‌] شريك مى‌سازند.»[٢] مى‌فرمايند:

نخستين كسى كه با قائم (ع) بيعت مى‌كند جبرييل است كه به صورت پرنده‌اى سفيد نازل مى‌شود و با آن حضرت بيعت مى‌نمايد. سپس يك پاى بر بيت‌الله الحرام و پاى ديگر بر بيت‌المقدس مى‌گذارد. آن‌گاه با صداى فصيح بليغى كه خلايق مى‌شنوند فرياد خواهد زد: «امر الهى آمد، پس آن را زود مشماريد.»[٣]

و در روايتى ديگر از ايشان آمده است:

امر خداوند عزوجل همان امر ماست پس در آن عجله نشود، خداوند آن را با سه ارتش تأييد مى‌فرمايد: فرشتگان، مؤمنان و رعب. خروج آن حضرت همچون خروج رسول خدا (ص) خواهد بود و آن فرموده خداى عزوجل است: هم‌چنان كه خداوند تو را به حق [و براى اعتلاى كلمه توحيد] از خانه‌ات بيرون ساخت و گروهى از مؤمنين از آن اكراه داشتند.[٤] و[٥]

در احاديث ديگرى از پيامبر اكرم (ص) هم‌چنان از «امر خداوند» و پيروزى ياران حضرت مهدى (ع) سخن به ميان مى‌آيد:

هميشه گروهى از امت من پيروزمندانه دين را حفظ مى‌كنند، بر دشمنانشان چيره و غالب‌اند، مخالفت با آن‌ها ضررى به آن‌ها نمى‌رساند مگر زحمت‌ها و سختى‌هايى كه به آن‌ها وارد مى‌شود، تا اين كه امر خداوند بيايد در حالى كه آن‌ها با همين وضعيت هستند. گفتند: يا رسول‌الله (ص)، آن‌ها در چه مكانى هستند؟ فرمود: در بيت‌المقدس و اطراف آن.[٦]

در روايت ديگرى آن حضرت، علاوه بر ذكر مكان اين گروه در بيت‌المقدس و نواحى آن، از دمشق نيز ياد مى‌كند:

هميشه گروهى از امت من بر دروازه‌هاى دمشق و اطراف آن و بر دروازه‌هاى بيت‌المقدس و اطراف آن جنگ مى‌كنند، خوارى و ذلت خوارشوندگان ضرريى به آن‌ها وارد نمى‌سازد، آن‌ها همچنان ثابت و پيروز بر حق‌اند تا اين كه حضرت مهدى (ع) ظهور كنند. ٨

چند روايت ديگر نيز با همين مضمون از پيامبر اكرم (ص) نقل شده است:

هميشه گروهى از امت من بر حق‌اند تا امر خداوند عزوجل [ظهور حضرت مهدى (ع)] تحقق يابد.[٧]

گروه اندكى از امت من براى امر خداوند مى‌جنگند، بر دشمنانشان غالب‌اند، مخالفت با آن‌ها ضررى به آن‌ها نمى‌رساند تا اين كه حضرت مهدى (ع) ظهور كنند.[٨]

هم‌چنان اين دين سربلند و پابرجاست، گروهى از مسلمانان به خاطر [حفظ] آن مى‌جنگند تا اين كه حضرت مهدى (ع) ظهور كنند.[٩]

اگر خداوند براى كسى خيرى را بخواهد او را در دين فقيه مى‌سازد (درك و معرفت معارف دين). گروهى از اين امت هم‌چنان بر امر خداوند پايدارند، مخالفت با آن‌ها ضررى به آن‌ها نمى‌رساند تا اين كه امر خداوند ظاهر گردد در حالى كه آنان پيروزند.[١٠]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. ينابيع المودة، ص ٤٣٢؛ مجمع البيان، ص ٥٤.

[٢]. مجمع البيان، ج ٤، ص ٥٠٣؛ كنزالعمال، ج ١٤، ص ٦١٨.

[٣]. سوره نحل (١٦)، آيه ١.

[٤]. صدوق، كمال الدين و تمام النعمة، ج ٢، ص ٦٧١.

[٥]. سوره انفال، آيه ٥.

[٦]. تفسير عياشى، ج ٢، ص ٢٥٤.

[٧]. كنزالعمال، ج ١٢، ص ٢٨٣.

[٩]. سيوطى، الدر المنثور، ج ١، ص ٣٢١؛ كنزالعمال، ج ١٢، ص ١٦٥.

[١٠]. همان، ج ٦، ص ٦١.

[١١]. كنزالعمال، ج ١٢، ص ١٦٥.

[١٢]. جمع‌الجوامع، ج ١، ص ٨٤٣؛ سيوطى، همان، ج ١، ص ٣٢١.