ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣٣ - موعود نوجوان

موعود نوجوان‌

خدايا تو معلمى؛ معلمى كه با همه معلمهاى دنيا فرق دارد؛ معلمى كه دنبال بهانه ميگردد تا جايزه بدهد و هميشه جايزهاش بيشتر از كارى است كه كردهاند.

اين آيه چقدر آدم را سر ذوق ميآورد. اينكه تو به هر كار خوبمان ده برابر پاداش ميدهى و بديهايمان را فقط به اندازه خودش جواب ميدهى. اين فقط روش توست. اين بينظيرترين تشويق دنياست.

معلمى كه با همه معلم هاى دنيا فرق دارد

تو ميخواهى كفه خوبيهاى ما را سنگين كنى. شايد ميخواهى جلوى فرشتهها آبرويمان نرود. وقتى يادم ميافتد كه تو هر دفعه جلوى خوبيهايم ده تا ستاره ميگذارى و جلوى بديهايم فقط يك نمره منفى، دلم ميخواهد كارى كنم كه دفترم پر از ستاره بشود. اگر چه، هم من و هم خودت ميدانيم كه اين ستارهها مال من نيست. مال خودت است. خدايا به خاطر ستارههايى كه تا به حال به من دادهاى ممنونم.

خدايا! كمكم كن تا ستارههاى دفترم هر روز زيادتر شود.

تا به حال برايت پيش آمده كه احساس كنى خدا بيشتر از آنچه حقت بوده، به تو چيزى داده؟ يا حس كنى آنچه نصيبت شده، جواب آن كار خوبى است كه قبلًا انجام دادهاى؟

اما چقدر بيشتر از يك جواب ساده و يك پاداش معمولى است.

حوصله دارى براى خدا تعريفش كنى؟

براى اينكه چيزى از قلم نيفتد بهتر است ماجرا را از اول برايش بنويسى.

عرفان نظرآهارى/ از كتاب‌نامه‌هاى خطخطى‌