ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥١ - مبارزه با مسائل خرافى
ركعت نماز كه همان نماز معروف امام زمان (ع) (با آداب مخصوص آن) است و در پايان اين جمله را فرمودند: «فمن صلّاها فكأنّما صلّى فى البيت العتيق، كسى كه اين دو نماز را به جا آورد مثل اين است كه در آسمان در «بيتالعتيق» كه محل عبادت فرشتگان است به جا آورده است».
اين حديث از كتاب تاريخ قم از كتاب مونس الحزين فى معرفة الحق و اليقين كه از تأليفات مرحوم صدوق است، نقل شده است، و كه متن فارسى يا عربى آن- مطابق نقل صاحب الذريعه- در دست بسيارى از بزرگان بوده است.
اين كه بعضى مىگويند كتابى به نام مونس الحزين در ضمن كتب مرحوم صدوق يا فلان عالم بزرگ ديگر ذكر نشده، هيچ مشكلى ايجاد نمىكند، زيرا هيچكس از مورخان نگفتهاند كتابهاى مرحوم صدوق منحصراً فلان كتابها هستند.
بنابراين هنگامى كه عالم بزرگى از معاصران صدوق- يعنى نويسنده تاريخ قم- اين كتاب را به صدوق نسبت مىدهد، بايد بپذيريم. اين حديث مشمول احاديث پاسخ «من بلغ» است كه در منابع معروف شيعه و اهل سنت آمده، و بزرگان فقها آن را پذيرفتهاند، هر چند بعضى آن را كافى براى قصد ورود مىدانند و بعضى به قصد رجاء معتقدند (شرح اين بحث علمى را جداگانه خواهيم داد).
٢. از نظر محتوا
قطع نظر از اين روايت نورانى، اين مسجد بىشك يكى از مساجد باشكوه و پرارزش است.
اعمالى كه در آن انجام مىشود، مركب از چهار چيز است:
الف) نماز تحيت مسجد كه مرحوم صاحب جواهر آن را در جلد نهم و يازدهم مشروحاً آورده است و طبق اين روايت، به طور كامل با هفت سوره توحيد و هفت مرتبه ذكر ركوع و سجود خوانده مىشود.
ب) نماز معروف حضرت ولىعصر (ع) با يكصد مرتبه تكرار آيه «إِيَّاكَنَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ» كه انسان را به اوج عظمت توحيد مىرساند. همان نمازى كه علماى بزرگوارى همچون علامه مجلسى، شيخ حر عاملى، كفعمى و فضل بن الحسن الطبرسى در كتابهاى خود نقل كردهاند.
ج) تسبيح حضرت زهرا (س) كه طبق روايات، از مصاديق «ذكر كثير» ى است كه قرآن بر آن دعوت فرموده: «ياأَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اذْكُرُوا اللَّهَ ذِكْراً كَثِيراً»
عالم بزرگوار و فقيه نامدار، صاحب جواهر در جلد ١٠، آن را برترين اذكار و بهترين تعقيبات شمرده و روايات زيادى در فضيلت آن نقل كرده است.
د) يكصد مرتبه صلوات بر محمد و آل محمد (ص) آن هم در حال سجده، همان ذكر پربركتى كه روايات متواتره درباره اهميت آن وارد شده و بعضى از بزرگان، كتاب مستقل درباره بركات صلوات بر پيامبر و اهل بيتش نوشتهاند و نماز بدون آن نماز نيست.
آيا اين اعمال هرگاه به قصد قربت مطلقه خوانده شود، جاى بحث دارد؟! حتى جمعى از فقهاى بزرگ، فتوا دادهاند به قصد ورود نيز مىتوان خواند. همانگونه كه يكى از مراجع محترم فعلى گفتند: من حاضر بودم كه كسى از حضرت آيتالله العظمى بروجردى سؤال كرد، آيا مىتوان اعمال مسجد جمكران را به قصد ورود انجام داد؟ ايشان كمى مكث كردند و فرمودند: آرى، مىتوان به قصد ورود انجام داد.
اين در حالى است كه احاطه فقهى و رجالى آن مرحوم بر كسى پويشده نيست.
٣. از نظر فرهنگى
مردم جهان از پيروان هر مذهب و مسلكى مىكوشند عدهاى را هر چند يكصد نفر باشند، دور خود جمع كنند و مذهب خود را تبليغ كنند. در حالى كه مسجد جمكران هر سال حدود چهارده ميليون نفر را به طور طبيعى به سوى خود جذب مىكند و زمينه را براى هرگونه كار فرهنگى فراهم مىسازد.
آيا نبايد خدا را بر اين موهبت عظيم شكر كرد؟ آيا هيچ عقلى اجازه تضعيف اين كانون مقدس را مىدهد؟ آيا تضعيف اين كانون هدايت، مشروعيت دارد؟
مسئولين فرهنگى مسجد گزارش مىدهند كه هر سال صدها عنوان كتاب از طرف مسجد (مجموعاً حدود يك ميليون نسخه) چاپ و به بهاى ارزان در اختيار علاقهمندان به اسلام و عاشقان حضرت مهدى (ع) مخصوصاً جوانان گذارده مىشود و اين هنوز اول راه است!
ما هم با استفاده از اين فرصت، در نظر داريم يكى از مهمترين مراكز شيعهشناسى را به خواست خدا و با عنايت حضرت مهدى (،) در كنار اين كانون مقدس به وجود آوريم كه مقدمات آن فراهم شده است.
آيا مجموع اين مسائل به نفع جهان تشيع نيست؟
مبارزه با مسائل خرافى
آرى! ممكن است بعضى از عوام به سبب ناآگاهى، بعضى از مسائل خرافى را در كنار اين كانون مقدس ترويج كنند، كه به يقين بايد مراقب آن بود. مراجع تقليد و مسئولان محترم مسجد مراقب اين امور بوده و هستند تا بهانهاى به دست هيچ كس نيفتد.
در پايان خالصترين درود ما نثار آقايى باد كه دستور نخستين را براى بناى اين مسجد عظيم داد كه به مصداق «كَشَجَرَةٍطَيِّبَةٍ أَصْلُها ثابِتٌ وَ فَرْعُها فِي السَّماءِ تُؤْتِي أُكُلَها كُلَّ حِينٍ بِإِذْنِ رَبِّها» هر كس در هر زمان مىتواند از ميوههاى معنوى آن بهرهمند گردد و درود بر رهروان راهش.