حضرت آيت‌الله مكارم شيرازى در پاسخ به استفتاى جمعى از مؤمنين درباره مسجد جمكران، تصريح كردند: مسجد جمكران اين استعداد را دارد كه تبديل به يك قطب فرهنگى فعال براى خنثى كردن شبيخون فرهنگى دشمنان اسلام و اهل بيت (ع) مخصوصاً براى جوانان گردد.

متن استفتاء و پاسخ مشروح معظم‌له كه در زير آمده است، تقديم مى‌گردد:

سؤال: حضرت عالى سابقاً در معرفى مسجد جمكران مطالب ارزنده‌اى فرموده‌ايد، خيل عاشقان امام زمان (ع)، مصرانه درخواست دارند، معرفى جامع‌تر و بيشترى درباره اين كانون بزرگ دينى بفرماييد تا هرگونه ابهام و وسوسه ناآگاهان را برطرف سازد.

جواب: لازم مى‌دانم قبل از ورود به اصل بحث مقدمه كوتاهى عرض كنم و آن اين كه مسجد جمكران از مواهب الهى بر جهان شيعى است. كانونى است بسيار مبارك كه عاشقان حضرت مهدى (ع) مخصوصاً جوانان پاكباز را از دور و نزديك به سوى خود جذب كرده و مى‌كند. هنگامى كه به اين خانه خدا توبه‌كنان و ثناگويان وارد مى‌شوند، همه چيز را جز خدا و ولى او يعنى حضرت مهدى (ع) فراموش مى‌كنند.

مشاهده حالات اين جوانان به هنگام راز و نياز خالصانه با خدا و حجت او در اين مكان مقدس، انسان را به ياد زوار خانه خدا در سرزمين عرفات مى‌اندازد كه با كوله‌بارى از اندوه و غم به آنجا مى‌آيند و باصفا، پاكى، اميد و عشق به زندگى باز مى‌گردند.

ما به بعضى از رؤساى محترم دانشگاه‌ها پيشنهاد كرديم در اين جا زائر سراى عيظم بسازند و در شب‌هاى جمعه يا چهارشنبه، اساتيد دانشگاه و دانشجويان عزيز را به نوبت اين جا بياورند. مطمئن باشيد در برابر سيل تهاجم فرهنگى دشمن آن‌ها را بميه مى‌كند.

به هر حال مسجد جمكران اين استعداد را دارد كه تبديل به يك قطب فرهنگى فعال براى خنثى كردن شبيخون فرهنگى دشمنان اسلام و اهل بيت (ع) مخصوصاً براى جوانان گردد، علاوه بر بركات مادى و معنوى كه زائران پيوسته از آن مى‌گيرند.

تنها مشكل مهمى كه اين مسجد دارد اين است كه امكانات آن، جوابگوى سيل عاشقان حضرت مهدى (ع) نيست، زيرا استقبال زائران عزيز بيش از حدّ انتظار است و بايد با كمك‌هاى مردمى و كمك دولت جمهورى اسلامى، برنامه‌ريزى شود تا وسايل آسايش زوار محترم فراهم گردد، و همه با خاطره خوبى از اين كانون عبادت و اخلاص بازگردند.

و اما در مورد مسجد، سه نكته شايان ذكر است:

١. از نظر علمى و تاريخى‌

برخلاف آنچه بعضى از ناآگاهان مى‌پندارند، استناد بناى اين مسجد به امر حضرت صاحب‌الامر (ع) مربوط به يك «خواب» نيست، بلكه بيان دستور صريحى در حالت بيدارى است.

مرد صالح، پاك و با ايمانى به نام حسن بن مثله جمكرانى مى‌گويد: در شب ١٧ ماه مبارك سال ٣٩٣ (ق.) (بيش از يك هزار سال قبل) نصف شب، جمعى به در خانه من آمدند و مرا از خواب بيدار كردند و گفتند: «أجب الإمام المهدى صاحب الزمان (ع) فإنّه يدعوك؛ دعوت امام خود حضرت مهدى (ع) را اجابت كن، كه تو را راخوانده است».

او مى‌گويد: به خدمت حضرت رسيدم. ايشان اشاره به قطعه زمينى كردند و فرمودند: اين مال ماست. مسجدى در آن بساز. سپس فرمودند: به مردم بگو اين مكان را گرامى بدارند و به آن توجه كنند.

آن‌گاه دستور دادند چهار ركعت نماز در آن بخوانند، دو ركعت نماز تحيت مسجد (با آداب مخصوص) و دو