بايد گفت: كه از احاديث به دست مى‌آيد كه زمان فرج و ظهور از امورى است كه «بداء» در آن راه دارد، بنابراين وقتى يك فرد دلباخته امام عصر (ع) نزديك شدن وقت ديدار و ظهور آن حضرت را ممكن بداند كه با كوشش و اهتمام در دعا كردن براى اين مقصود تحقق‌پذير است، تمام تلاش و جديت خود را در اين راه مبذول خواهد داشت، و اين كار هيچ‌گونه منافاتى با تسليم بودن به آنچه در علم الهى تقدير شده ندارد.

البته اگر برفرض، آن وقت معين را كه خداوند حتم نموده، و قضاى غيرقابل تغيير و تبديل الهى برآن تعلق گرفته، اگر آن وقت را دقيقاً بداند، ديگر جايى براى دعا كردن نمى‌ماند، و بايد به امر پروردگار تسليم شد.

٣. شتاب و عجله‌اى كه سبب پيروى از گمراهان و گمراه‌كنندگان و شياطين بدعت‌گذار شود، كه پيش از ظاهر شدن علامت‌هاى حتمى كه از پيشوايان معصوم (ع) روايت شده، اقدام به فريب دادن افراد مى‌نمايند.

به بيان ديگر نيز مى‌توان اين گونه پاسخ داد كه: عجله كردن بر دو قسم است: ممدوح و مذموم.

عجله مذموم آن است كه انسان خواستار انجام گرفتن چيزى، پيش از رسيدن وقت آن، بوده باشد، كه عقلًا و نقلًا قبيح و بد است.

و عجله ممدوح آن است كه شخص در اولين فرصت ممكن، تحقق يافتن امرى را بخواهد.

و چون ظهور حضرت صاحب‌الامر (ع) از امورى است كه- به خواست خدا- ممكن است جلو بيفتد و منافع آن نيز بى‌شمار است، هر مؤمنى كه بر اين باور باشد برخود واجب مى‌داند كه جديت كند تا در اولين زمانى كه صلاحيت ظهور در آن باشد، خداوند آن‌را برساند، در عين حال صبر كند و تسليم باشد تا آن هنگام فرا رسد. اكنون به بيان آثار و فوايد و ويژگى‌هايى كه بر دعا كردن براى تعجيل فرج مترتب است، مى‌پردازيم. اين دعا، تحقّق فرمايش حضرت ولى عصر (ع) است كه فرمود: «و بسيار دعا كنيد براى تعجيل فرج كه فرج شما در آن است»؛ سبب زياد شدن نعمت‌ها؛ اظهار محبت قلبى؛ نشانه انتظار؛ زنده كردن امر ائمه اطهار (ع)؛ مايه ناراحتى شيطان لعين؛ و نجات يافتن از فتنه‌هاى آخرالزمان؛ و ادا قسمتى از حقوق آن حضرت،- كه ادا حق هر صاحب حقى واجب‌ترين امور است-. تعظيم امر خداوند و دينش؛ موجب دعاى حضرت صاحب‌الزمان (ع) در حق دعا كننده؛ ورود در شفاعت آن حضرت در قيامت؛ و نيز شفاعت پيغمبر (ص) است؛ اين دعا، امتثال امر الهى و طلب فضل و عنايت او؛ مايه استجابت دعا؛ و اداى اجر رسالت؛ مايه دفع بلا، و وسعت روزى؛ و آمرزش گناهان؛ و تشرف به ديدار آن حضرت در بيدارى يا خواب؛ و رجعت به دنيا در زمان ظهور آن حضرت؛ و به شمار آمدن از برادران پيامبر خدا (ص)؛ و باعث تعجيل در فرج مولاى ما حضرت صاحب‌الزمان (ع) مى‌باشد.[١]

پى‌نوشت‌ها:

\* برگرفته از مكيال المكارم در فوائد دعا براى قائم (ع)، سيد محمدتقى موسوى اصفهانى.

[١]. مجلسى، بحارالأنوار، ج ٥٢، ص ١٣١.

[٢]. كلينى، اصول كافى، ج ٢، ص ٤٦٩.

[٣]. همو، همان، ج ٢، ص ٤٧٠.

[٤]. صدوق، كمال‌الدين، ج ٢، ص ٤٨٥؛ طبرسى، احتجاج، ج ٢، ص ٢٨٤؛ مجلسى، همان، ج ٥٣، ص ١٨١.

[٥]. صدوق، همان، ج ٢، ص ٥١٢.

[٦]. براى مطالعه تمام آثار مادى و معنوى دعا براى فرج امام عصر (ع) ر. ك: مكيال المكارم، ص ١٤٦ به بعد مراجعه كنيد.