ممكن است براى بعضى توهم شود كه چون امام زمان (ع) وسيله رسيدن بركات به مخلوقات است پس، از مردم بى‌نياز و مستغنى است، بنابراين چه نيازى به دعاى مردم هست؟

به اين توّهم به چند وجه مى‌توان پاسخ داد:

١. اين‌كه دعاى ما براى آن حضرت، از باب هديه شخص حقير فقيرى به رادمرد بزرگوارى است ترديدى نيست كه اين، نشانه نياز اين فقير به بخشش آن بزرگ است، و اين شيوه بندگان نسبت به اربابان مى‌باشد، چه خوش گفته‌اند:

اهدت سليمان يوم العيد قبره‌

برجلة من جراد كان فى فيها

ترنمّت بلطيف القول ناطقة

إنّ الهدايا على مقدار مهديها

به عيدى مورچه ران جرادى‌

نمودى هديه از بهر سليمان‌

چه خوش گفتا كه قدر خويش هركس‌

نمايد هديه‌اى تقديم سلطان‌

٢. آنچه از روايات به دست مى‌آيد، ظاهراً اين است كه وقت ظهور امام زمان (ع) از امور بدائيه است كه امكان پيش و پس افتادنش هست. بنابراين شايد جلو افتادن آن به جديت و اهتمام اهل ايمان در دعا كردن براى تعجيل فرج آن حضرت مشروط باشد.

دليل آن حديثى است كه از امام صادق (ع) نقل شده، راوى مى‌گويد:

شنيدم كه حضرت ابوعبدالله صادق (ع) مى‌فرمود: خداوند به ابراهيم وحى فرستاد كه برايش فرزندى متولد خواهد شد. آن جناب اين خبر را به ساره داد. ساره گفت: آيا من فرزندى خواهم زاييد در حاليكه پيرزنم؟ پس خداوند به ابراهيم وحى فرستاد كه او (ساره) خواهد زاييد و فرزندانش چهارصد سال عذاب خواهند شد به خاطر اينكه سخن مرا رد كرد.

امام صادق (ع) فرمود: وقتى عذاب و سختى بر بنى‌اسراييل طول كشيد، به درگاه خداوند چهل روز گريه و ناله كردند، پس خداوند به موسى و هارون وحى فرستاد كه بنى‌اسراييل را خلاص كنند، و از صدوهفتاد سال صرف‌نظر كرد.

حضرت صادق (ع) افزود: شما نيز همين‌طور اگر اين كار را بكنيد خداوند از ما فرج مى‌كند، ولى اگر چنين نباشيد اين امر تا آخرين حد خواهد رسيد.[١]

٣. ترديدى نيست كه امامان (ع)- به مقتضاى وضع انسانى خود- به بيمارى‌ها و غم‌ها و اندوه‌هايى دچار مى‌شوند كه براى دفع آنها وسايلى هست كه برخى از آن وسايل از اهل ايمان ساخته است، و از مهم‌ترين وسايل دفع بلا و گرفتارى، جديت و اهتمام در دعا كردن و از خدا خواستن است، چنان‌كه روايات بر اين معنى دلالت‌