اى داستان زلف تو از شب درازتر		وز آفتاب، مهر رخت دلنوازتر
حسرت نشين برق نگاهت، دو عالم‌اند		تو، از جهان و هرچه در آن، بى‌نيازتر
آن كس كه بوسه زد به زمين، پيش پاى تو،		گرديده ز آسمان به يقين، سرفرازتر
پروانه‌وار، ز آتش غم شعله‌ور شدى‌		در بزم عشق، كيست ز تو پاكبازتر؟
«يك قصه بيش نيست غم عشق وين عجب‌		كز هر زبان كه مى‌شنوم»، جانگدازتر
آن شب كه چرخ، حرمت آل عبا شكست،		پشت زمين و پايه عرش خدا شكست‌
وقتى خداى، چرخ بلنداختر آفريد،		آن را به نام نامى پيغمبر آفريد
اركان آسمان و زمين متصل نبود		تا حق به نور حكمت خود حيدر آفريد
اين دو، دليل خلقت افلاك و كردگار		اين هر دو را به ميمنت كوثر آفريد
تا جلوه كرد لطف خداوند در وجود،		آفاق را ز پرتو اين گوهر آفريد
گويا دمى كه نقش جهان را رقم زدند،		دل‌هاى عاشقان، همه غم‌پرور آفريد
آتش چگونه تاخت برآن خانه‌اى كه بود،		حصن امان عالم و سرچشمه وجود؟
بانگ سكوت در دل شب بى‌صدا شكست‌		وز آن دل تمامى آيينه‌ها شكست‌
تا رد پاى كينه بر آن كوچه‌ها شكفت،		گل‌هاى بوستان فدك زير پا شكست‌
افروختند آتش تزوير و در ميان‌		بغض غدير، از عطش كربلا شكست‌
بر زخم بى‌كسى، در و ديوار مى‌گريست‌		وقتى كه سرو قامت خيرالنسا شكست‌
افسوس بسته در غل و زنجير صبر بود		ورنه حريم فاتح خيبر كجا شكست؟
روزى كه نيلگون، رخ زيباى ماه شد،		چشمان كودكان على، پر ز آه شد
اندوه، ميهمان دل و جان زينب است‌		اشك يتيمى آيت چشمان زينب است‌
حزن غريبى- آه!- برايش چه زود بود		اين ابتداى غصه پنهان زينب است‌
زين پس مدار حادثه، آستان اوست‌		ز امروز صبر، دست به دامان زينب است‌
از چيست، رنج جمله جهان را به دوش برد		وقتى جهان تمام به فرمان زينب است؟
آرى چراغ كرب و بلا تابناك ماند		زيرا كه روشن از رخ رخشان زينب است‌
حجب و حياى فاطمه در اوست منجلى‌		ميراث‌دار صبر و شكيبايى على‌
در قلب چاه ريخت چو درياى آه را،		افروخت از مصيبت خود جان چاه را
ناليد با ترنم غمناك ماهتاب‌		سيراب كرد ز اشك روان سجده‌گاه را
آخر چرا به گوشه عزلت نشسته است؟		آن كاو ز مهر اوست درخشش، پگاه را
كاش از شراره آه جگرسوز، مى‌گداخت‌		ياران سستِ تيره‌دلِ نيمه راه را
برگوش نخل‌هاى حزين باد مى‌سرود:		در خاك چون نهفت على، جسم ماه را؟
عالم تمام از غم حيدر در اضطرار		او چشم بر اشارت حق، غرق انتظار
خورشيد من بتاب كه شب دير مانده است‌		بر پاى صبح، تاول زنجير مانده است‌
در انعكاس زخمه جان‌سوز تيرگى،		مهتاب نيز بى‌تو زمين‌گير مانده است‌
فريادهاى شكوه، به جايى نبرد راه‌		تنها مجال ناله شبگير مانده است‌
ترديدها هرآينه تكثير مى‌شوند		اين درد را پس از تو، چه تدبير مانده است؟
وقتى هنوز بر سر تزوير مانده‌ايم‌		عذرى براى اين همه تقصير مانده است؟
ما را اگرچه مهر تو در دل تمام نيست‌		بى آرزوى روى تو جان را دوام نيست ...