امروز بانوان همانند بسيارى از مردم به آينده مى انديشند؛ به يك انقلاب جهانى و يك حكومت موعود، كه چگونه در برابر قدرتهاى بزرگ غلبه پيدا مى كند! آيا برنامه هاى اوچيست؟ چه كسانى با او همكارى مى كنند و زنان در آن زمان چه نقشى دارند؟ دشمنانش چه كسانى اند و راز و رمز موفقيتش در گرو چيست؟

ما در اين نوشتار كوتاه نقش زنان در ايّام غيبت و ظهور امام زمان عليه السلام، را مورد بررسى قرار مى دهيم.

\*\*\*

نقش زنان در دوران غيبت صغرى‌

در دوران سخت غيبت صغرى، در روزهايى كه شيعيان پس از دويست و شصت سال با يك آزمايش بزرگ رو به رو بودند و مى بايست با غيبت امام خو كنند، يك زن به عنوان مفزع و پناه معرفى مى شود و آن مادر بزرگوار امام حسن عسكرى عليه السلام، است. در اين دوره، اگر چه امام هادى و امام حسن عسكرى، عليهماالسلام، زمينه غيبت را از پيش فراهم كرده بودند و شخصيتهاى مورد اعتمادى همانند عثمان بن سعيد عمرى و پسرش محمد بن عثمان رابه عنوان وكيل معرفى كرده بودند، به دلايلى از موقعيت مادر امام حسن عسكرى عليه السلام، معروف به» جدّه «، استفاده شد و وى پناه شيعه معروف گرديد. ازگفتگوى احمد بن ابراهيم با «حكيمه» دختر امام جواد عليه السلام، برمى آيد كه پس از گذشت دوسال از رحلت امام حسن عسكرى عليه السلام، همچنان بسيارى از كارها به دست مادر بزرگوار امام حسن عسكرى عليه السلام، انجام مى شده است ولى در حقيقت ازطرف حضرت حجةبن الحسن عليه السلام، و به فرمان آن حضرت صورت گرفته است.

شيخ صدوق، رحمةالله عليه، از احمد بن ابراهيم نقل كرده است كه در سال ٢٦٢ ق. بر حكيمه دختر امام جواد عليه السلام، وارد شدم و از پس پرده با وى سخن گفتم و از او درباره اعتقادش به امامان پرسيدم. او همه آنها را يكايك شمرد و آنگاه حجةبن الحسن بن على را نيز نام برد ...

از او پرسيدم: اين فرزند كجاست؟ گفت: در پس پرده غيب است. گفتم پس شيعه به چه كسى پناه ببرد؟ گفت: به جدّه، مادر امام حسن عسكرى عليه السلام. سپس افزود: اين دستور از سوى امام حسن عسكرى عليه السلام، و به پيروى از امام حسين عليه السلام، صورت گرفته است. زيرا امام حسين عليه السلام، در ظاهر براى حفظ جان فرزندش امام سجاد عليه السلام، به خواهرش زينب كبرى، عليهاالسلام، وصيت كرد و درنتيجه تا مدتى هرآنچه از امام زين العابدين عليه السلام، صادر مى‌شد به حضرت زينب، عليهاالسلام، نسبت داده مى شد تا امر پنهان باشد[١] و حساسيت ها نسبت به امام سجاد عليه السلام، كمتر شود. اين امتياز براى جدّه باقى بود تاآنكه كسانى مانند «عثمان بن سعيد» و ديگر سفرا و نايبان خاص امام زمان عليه السلام، در بين شيعيان شناخته شدند و منزلت يافتند.