ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤١ - مهر كبود

درك حقير ماست از آن كوه سربلند

پهلو شكسته، ناله به هر بام و در بلند

پيش هزار نرگشس اگرچه مليح، پست‌

هى است قامت شمشاد اگر بلند

جسمى چو غنچه در پس ستر عفاف، گم‌

روحى بزرگوار، شكيبا، نظر بلند

با تيغ لعن بر كف دشمن هجوم برد

فرصت نداد تا كه كند او سپر بلند

عالم كه «خير» گفت برآن پرسش غريب‌

ساكت نشست تا نشد آشوب شر بلند

مولا! هنوز طفل يتيمت نخفته است‌

ان نام را به نوحه تلخت نبر بلند