٢٩. حضرت فاطمه (س) يكى از كلماتى هستند كه حضرت آدم (ع) فرا گرفت و حضرت ابراهيم (ع) نيز با همان كلمات امتحان شد؛ يعنى با كلمات محمّد، على، فاطمه، حسن و حسين؛

٣٠. حضرت فاطمه (س) يكى از افرادى هستند كه آيه مباهله در شأن آنها نازل شده است و آن وجود مقدّس، بين چهار معصوم (ع) قرار گرفته است؛ يعنى بين محمّد و انفسنا (على) و ابنائنا (حسن و حسين)؛

٣١. سنّى و شيعه در اين موضوع متّفق القول و هم‌عقيده هستند كه احكامى كه در اسلام در مورد محبّت يا عداوت، صلح يا جنگ، دشنام دادن و اذيّت كردن نسبت به پيامبر اكرم (ص) جارى است، عيناً نسبت به حضرت زهرا (س) نيز معتبر و واجب الاجرا است؛ يعنى اگر كسى نسبت به رسول خدا (ص) دشمنى ورزد يا آن حضرت را بيازارد يا دشنام دهد؛ چنان‌كه مجازاتش حد زدن بر او يا كشتن او يا موجب كفر اوست، عيناً در موارد حضرت زهرا (س) با پيامبر اكرم (ص) يكسان و برابر است؛

٣٢. همتا بودن حضرت فاطمه (س) با حضرت على (ع) در صفات و ارزش‌هاى معنوى. اگر حضرت فاطمه (س) آفريده نمى‌شدند، هرگز براى حضرت على (ع) همتايى وجود نداشت. همچنين اگر امام على (ع) خلق نمى‌شدند، حضرت فاطمه (س) را در اين جهان نظير و مانند نبود؛

٣٣. علما و دانشمندان چنين فتوا داده‌اند كه هر كس پيامبر اكرم (ص) يا حضرت على (ع) را دشمن بدارد، كافر است. حضرت فاطمه (س) نيز در اين مورد با پدر و همسرش شريكند و مشمول اين حكم مى‌شوند؛

٣٤. چنان‌كه پيامبر اكرم (ص) و اميرالمؤمنين (ع) و فرزندان معصوم ايشان (ع) ملجأ و مرجع توسّل جميع انبياء بوده‌اند، بشر از آدم تا خاتم، مأمور به توسّل به حضرت صدّيقه زهرا (س) نيز بوده است. از همان وقتى كه حضرت آدم (ع) آفريده شد و براى استجابت دعا و رفع مشكلاتش توسّل به پنج تن (ع) و شفيع قرار دادن آنها در پيشگاه پروردگار بى‌همتا توسط جبرئيل (ع) به او آموخته شد، تكليف بنى‌آدم روشن گرديد؛

٣٥. حضرت فاطمه (س) هم‌سان با اميرالمؤمنين و حسنين (ع) در فضيلت سوره‌ «هل أتى» شريك و سهيم هستند؛

٣٦. حضرت فاطمه (س) در هنگام ولادتشان، حورالعين و بانوان عالى‌مقام را كه از جانب خداى متعال به نزد آن حضرت ارسال شده بودند، كاملًا مى‌شناخت و قبل از سلام و احوال‌پرسى، با ذكر نام، يك يك آنان را مخاطب قرار داد. از اين مطلب معلوم مى‌شود كه ملاقات و آشنايى حضرت زهرا (س) با آنان بى‌سابقه نبوده و آن وجود مقدّس قبلًا عوالمى را طى كرده كه در مسير ملكوتى خويش آن فرستادگان آسمانى را ديده و شناخته‌اند؛

٣٧. پيامبر اكرم (ص) با كمال صراحت مى‌فرمايند:

«خداى تبارك و تعالى يك بار بر زمين نظر افكند و از اوّلين و آخرين مرا برگزيد و دفعه دوم على را و در سومين نظر اولاد معصوم او را و در چهارمين بار زهرا (س) را از ميان جميع زنان عالم، از اوّلين و آخرين انتخاب نمود.»؛

٣٨. بزرگترين مقام شفاعت را در روز قيامت، حضرت صدّيقه زهرا (س) هم‌سان با پيامبر اكرم (ص) و اميرالمؤمنين (ع) حائز مى‌باشند؛ بلكه مى‌توان گفت آن حضرت را در اين رتبه و مقام امتيازى است مخصوص به خود و بى‌نظير؛

٣٩. در روز قيامت منبرى از نور بر پا مى‌شود كه پيامبر اكرم (ص) بر آن جلوس مى‌نمايد و در حالى كه جبرئيل (ع) و انبيا و اوليا گرد آمده‌اند، خداوند تبارك و تعالى مقام و منزلت حضرت زهرا (س) و پدر و همسر و فرزندان معصومشان را به اهل محشر معرفى مى‌فرمايد و در هنگام ورود حضرت فاطمه (س) به صحنه محشر از جانب حضرت حق تبارك و تعالى ندا مى‌شود:

«اى اهل محشر! نگاهتان را فرو افكنيد تا فاطمه عبور نمايد.»؛

٤٠. چنان‌كه برترى حضرت رسول اكرم (ص) بر انبيا و مرسلين و ملائكه، با تفحّص و تحقيق در روايات معتبر ثابت شده است، به همان طريق افضليت حضرت زهرا (س) نيز بر جميع مخلوقات از انس و جنّ و ملك منصوص و مسلّم است.

منبع:

«بدانيد من فاطمه هستم»، انتشارات موعودعصر (عج)، ١٣٩١؛ به نقل از «فاطمةالزهرا (س)»، علّامه محمّد امينى نجفى، نشر استقلال.