ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٢ - چهل منقبت حضرت فاطمه زهرا (س)
ندارند و تمام امورشان حتّى انتخاب نامشان، مربوط به خداى متعال بوده و به كسى در مورد آنان اجازه دخالت داده نشده است؛
٥. نام حضرت فاطمه (س) همانند نام پدر، همسر و فرزندانشان از اسماى خداى تبارك و تعالى مشتق شده است؛
٦. انبيا به حضرت فاطمه (س) و نامهاى ايشان توسّل كردهاند؛ همانگونه كه به وجود و نام پدر، همسر و فرزندان ايشان توسّل نمودهاند. تمسّك به ايشان است كه وسيله نجات انبياء، اوصيا و ساير افراد بشر از مشكلات بوده است؛
٧. نام حضرت فاطمه (س) همرديف پدر، همسر و فرزندانشان بر ساق عرش و درهاى بهشت نوشته شده است؛
٨. وجود شبح حضرت زهرا (س) در راستاى عرش الهى و تصويرش در بهشت، همرديف اشباح و تصاوير پدر، همسر و فرزندانش است؛
٩. هر فرد مسلمان و مؤمنى كه با حضرت محمّد (ص) بيعت كرده و به او ايمان آورده و رسالت و اطاعتش را پذيرفته و آن حضرت را پيامآور از جانب خداى خود مىداند و پيشوايانش امام على (ع) و اولاد حضرت على (ع) هستند، ناگزير حضرت زهرا (س) رهنما و مرجع او و در مشكلاتش همانند پدر، همسر و فرزندانشان دستاويز و پناهگاه او هستند؛
١٠. اشتراك حضرت فاطمه (س) با پيامبر اكرم (ص) و اميرالمؤمنين (ع) و حسنين (ع) در مقام عصمت و طهارت، يكى از مناقب ديگر ايشان است. ايشان نيز عصمت الله و مورد خطاب «آيه تطهير» مىباشند؛
١١. آن امانتى كه از جانب خداى تعالى بر آسمانها، زمين و كوهها عرضه شد و آنها زير بار آن امانت وزين و مسئوليت سنگين نرفته و از قبولش امتناع نمودند، ولى بشر آن را پذيرا شد، همانا ولايت پنج تن (ع) بوده است و وجود مقدّس حضرت زهرا (س) جزو امانت معروضه مىباشد؛
١٢. حضرت فاطمه (س) در مقام ركن بودن نسبت به اميرالمؤمنين (ع) با پيامبر اكرم (ص) همسان و همتا بودهاند و اين منقبت، منحصر به رسول خدا (ص) و حضرت صدّيقه زهرا (س) است؛
١٣. اشتراك حضرت فاطمه (س) با پدر، همسر و فرزندانشان در مجاز بودن به ورود به «مسجد پيامبر اكرم (ص)» و پاك بودنشان در هر زمان و در هر حال؛
١٤. محدّثه بودن حضرت فاطمه (س)، به اين معنى كه فرشتگان با ايشان سخن مىگفتند و اين مقام از شئون اميرالمؤمنين (ع) و يازده اولاد معصوم اوست و با وجود اينكه حضرت زهرا (س) منصب امامت نداشتند، همصحبت ملائكه بودهاند؛
١٥. چنانكه حضرت رسول اكرم (ص) به شيعيان و دوستان اميرالمؤمنين (ع) و يازده اولادشان (ع) مژده رستگارى دادهاند، در موارد بسيار به شيعيان و محبّان حضرت فاطمه (س) نيز بشارت نجات و رهايى از عذاب داده است و اين خود، از شئون مخصوص صاحبان ولايت است؛
١٦. سواره محشور شدن حضرت زهرا (س) همانند پدر، همسر و فرزندانشان؛
١٧. رسول اكرم (ص) مىفرمايند:
«در روز قيامت، من دست به دامان جبرئيل مىشوم [گويا مقصود پيامبر (ص) اين باشد كه جبرئيل نماينده خداى متعال است و من متمسّك به دامان و رحمت الهى هستم].»
سپس در ادامه سخن چنين مىفرمايند:
«دخترم زهرا (س) دست به دامان من و على بن ابى طالب (ع) متمسّك به فاطمه (س) است و يازده فرزندش دست به دامان على (ع) هستند.»؛
١٨. سخن گفتن حضرت فاطمه (س) با مادرشان آنگاه كه در رحم مادر بودند و او را به شكيبايى دعوت مىفرمودند و اين خود از نشانههاى مقام ولايت است؛
١٩. حضرت صدّيقه زهرا (س) نيز همانند اميرالمؤمنين (ع) و فرزندان معصومشان (ع) در هنگام ولادت، لب به شهادتين گشوده است و اين خود از شئون مخصوص صاحبان ولايت است؛
٢٠. اشتراك فاطمه (س) با پدر، همسر و فرزندانشان در علم به آنچه در گذشته واقع شده است و آنچه كه در آينده به وقوع خواهد پيوست و آنچه تا روز قيامت واقع شدنى نيست و اين دانش نيز مخصوص اولياى خداست و دارا بودن چنين علمى از نشانههاى مقام ولايت مىباشد؛
٢١. فاطمه (س) همانند ائمّه اطهار (ع)، مبارك، با طهارت، پاك و پاكيزه از مادر تولّد يافتهاند؛
٢٢. رشد حضرت رقيّه زهرا (س) همسان با ائمّه اطهار (ع) در هر روز به قدر يك ماه است و در هر ماه به اندازه يك سال است. ممكن است در اينجا مقصود نمو معنوى و روحى باشد، نه رشد جسمانى. در هر حال و به هر معنايى كه درباره ائمّه اطهار (ع) متصوّر است، عيناً در فاطمه (س) نيز چنان است؛
٢٣. هنگام ولادت فاطمه (س) نور ايشان تمام خانههاى «مكّه»، شرق و غرب را فرا گرفت؛ چنانكه در تولّد پيامبر اكرم (ص) نيز تمام جهان از نور مباركشان روشن شد؛ گويى با نورافشانى اين موجود مقدّس، خداى تعالى به اهل آسمان و زمين به فرشتگان و تمام مخلوقات اعلام مىفرمايند:
«اينك تولّد يافت آن بشرى كه نور جهانيان از اوست و سبب خلقت عالميان و علّت آفرينش تمام مخلوقات بوده است.»
٢٤. در آن هنگام كه حضرت زهرا (س) از حضرت خديجه (س) ولادت يافتند، فرشتگان ميلاد ايشان را به يكديگر بشارت مىدادند و تهنيت مىگفتند؛ چنانكه تولّد پيامبر اكرم (ص) و ائمّه اطهار (ع) نيز ملائكه، مقدم مباركشان را به يكديگر مژده مىدادند؛
٢٥. حبّ فاطمه (س)، همانند حبّ همسر و فرزندانشان بر همگان واجب است؛ حتّى بر رسول خدا (ص)؛
٢٦. اشتراك حضرت زهرا (س) و همرديف و همدرجه بودن ايشان است، با پدر و همسر و فرزندانشان در قبّة الوسيله يا درجة الوسيلة بهشت؛
٢٧. اشتراك حضرت فاطمه (س) با پدر، همسر و فرزندانشان (ع) در قبّهاى از نور كه زير عرش بر پا مىشود و جز پنج تن (ع) كسى را به آن رتبه والا راه نيست و اين مقام غير از درجة الوسيله است كه قبلًا بيان شد؛