نداشته باشد و به علاوه خود سياست‌مداران دنيا و پهلوانان ميدان سياست از جنگ و گلاويز شدن با همديگر خسته شوند و بر همه ثابت شود كه اين حكومت‌ها ابداً به درد مردم نمى‌خورند. در اين موقع، به حكم عقل و به حكم طبيعت ضرورى است كه زمينه براى پيشرفت حكومت خدا مهيا شود و پرچمدار صلح و فرماندار حكومت الهى در آن هنگام قيام نموده و دنيا را از اوضاع تيره نجات دهد و آفتاب عالم‌تاب صلح و صفا از افق پر هرج و مرج دنيا با طلوع خود، تمام حكومت‌ها را تحت الشّعاع خويش قرار داده و همه را از ميان بردارد.

اين عقيده‌اى‌است كه ميليون‌ها نفوس داراى آن بوده و به نام شيعه اثنى عشرى معروف و مشهورند. اين ملّت عقيده‌مند است كه دنيا پس از آنكه پر از ظلم و ستمگرى و مملوّ از جور و بيدادگرى شود، خداى جهان آفرين، خدايى كه اين‌همه عوالم را آفريده است، كسى را كه در پس پرده غيبت نگاه داشته و او را با اخلاق خود آراسته و پرورش داده است، مى‌فرستد كه حكومت خدايى را ميان جامعه بشر برپا نمايد و بساط اين‌همه حكومت‌هاى مختلفه را كه مايه بدبختى جامعه بشر شده‌اند، برچيند و پرچم حكومت الهى را در فراز كاخ‌هاى آسمان‌خراش حكّام جور به اهتزاز درآورده و تمام اختلاف‌هاى مسلكى و رقابت‌هاى نژادى را مرتفع ساخته و همه را تحت لواى توحيد متّحد و متّفق نمايد و بدين‌وسيله، بنياد صلح و صفا را در سرتاسر گيتى محكم و استوار بدارد.

البتّه اين عقيده در دنياى امروز كه اغلب ملل غرق درياى مادّه شده‌اند، با نظر شگفتى تلقّى مى‌شود؛ ولى بايد ديد كه اين عقيده تا چه اندازه درست است؟ آيا بدون داشتن اين عقيده چگونه مى‌توانيم به آن پرسش‌ها پاسخ دهيم؟ راستى براى آن پرسش‌ها جواب قانع‌كننده‌اى نمى‌توان داشت؛ مگر به دو طريق: يكى آنكه قايل شويم كه بشر تا در روى زمين زنده و موجود است، هميشه اين كشاكش و جنگ ادامه خواهد يافت و ديگر آنكه بگوييم اين قول نزد اين دين با اصول دينى صحيح نيست؛ زيرا در نظر دين، اين جهان خودبه‌خود آفريده نشده و جهانيان، براى جنگ آفريده نشده است؛ بلكه آنان براى منظور مهمّى آفريده شده‌اند و مى‌توانند با صلح و آرامش زندگى كنند. پس بى‌گمان هيچ‌گاه آفريننده آنان، آنان را براى جنگ و ستيزه نيافريده است؛ بلكه براى اطاعت و انقياد به اوامر آفريدگار خود آفريده است. براى آن آفريده كه همه در يك شاهراه، دوره زندگى خود را با آرامش و صلح به پايان برسانند و سرانجام، شاهد