هر چند امام عصر (عج) در سنّ پنج سالگى به امامت رسيدند، امّا هرگز مانند كودكان فكر و رفتار نمى‌كردند؛ بلكه امامان در هر سنّى كه به امامت برسند، از آنجايى كه به سرچشمه وحى الهى متّصلند و به سلاح عصمت مجهّز، هرگز دچار خطا و اشتباه در فكر و رفتار و كردار نمى‌شوند و همواره الگوى خلل‌ناپذير پيروانشان هستند. تاريخ، گواه و شاهد خوبى بر اين مدّعاست كه امامان، در هر سنّى معصوم و عالم به علم الهى هستند.

گواه تاريخ‌

حكيمه خاتون‌، عمّه امام حسن عسكرى (ع) كه در زمان تولّد مبارك حضرت صاحب الامر (عج) نيز حضور داشتند، تعريف مى‌كنند كه چهل روز پس از تولّد امام مهدى (عج)، وارد خانه امام حسن عسكرى (ع) شدند و با ديدن كودكى كه ميان خانه راه مى‌رفت، با تعجّب از امام پرسيدند: «اين پسر دو ساله مال كيست؟» امام نيز با لبخندى پاسخ دادند:

«اولاد پيغمبران و اوصياى ايشان، هرگاه امام باشند، برخلاف اطفال ديگر نشو و نموّ مى‌كنند و يك ماهه ايشان، مانند يك ساله ديگران است و آنها در شكم مادر سخن مى‌گويند و قرآن مى‌خوانند و عبادت پروردگار مى‌كنند و در هنگام شيرخوردن، ملائكه از آنان فرمان مى‌برند و هر صبح و شام بر ايشان نازل مى‌شوند.»[١]

حكيمه خاتون (س) در ادامه مى‌گويد، هر چهل روز يكبار براى ديدن حضرت مهدى (عج) به خانه امام حسن عسكرى (ع) مى‌رفت و زمانى كه هنگام شهادت ايشان بود (امام زمان (عج) در آن زمان پنج ساله بودند)، پسر نوجوانى را به همراه امام حسن (ع) ديدند. وقتى امام حسن (ع) به عمّه خود فرمودند كه كنار او بنشينند، ايشان پرسيدند: «اين مرد كيست كه به من فرمان مى‌دهى كنار او بنشينم؟» حضرت فرمودند:

«اين فرزند نرجس است و خليفه من است بعد از من و نزديك است كه من از ميان شما بروم؛ بايد سخن او را قبول كنى و امر او را اطاعت نمايى.»[٢]

علاوه بر حضرت حكيمه (س) تمام كسانى كه براى نماز خواندن بر پيكر پاك امام حسن عسكرى (ع) حضور داشتند، حضرت مهدى (عج) را ديدند كه شبيه به نوجوانان بودند و بر پيكر پدر خود نماز خواندند.[٣]

امامان، كودكانه رفتار نمى‌كنند

به غير از اينكه ظاهر حضرت صاحب الامر (عج) به كودكان نمى‌مانست، رفتار، منش، عبادات، علم و عقل آن حضرت، از همان ابتداى ولادت، كمال يافته بود. اين از ويژگى‌هاى حتمى امام است كه علم خدادادى داشته و از عصمت برخوردار باشد و اين عصمت از همان ابتداى تولّد، با آن حضرت همراه است.

اميرالمؤمنين على (ع) در حديثى درباره رسول خدا (ص) مى‌فرمايند:

«هنگامى كه [رسول خدا (ص)] از شير بازگرفته شد، خدا بزرگترين فرشته از فرشتگان را شب و روز، همنشين او فرمود تا راه‌هاى بزرگوارى را پيمود و خوى‌هاى نيكوى جهان را فراهم نمود.»[٤]

علاوه بر فرشته‌اى كه ذكر شد، روح‌ نيز حافظ عصمت براى تمام معصومان (ع) است و همراه آنان محسوب مى‌گردد. اين روح است كه به امامان نيروى عصمت مى‌بخشد و به قول امام صادق (ع)، اين روح: «آفريده‌اى از آفريدگان خداوند عزّ و جلّ است. بزرگتر از جبرئيل و ميكائيل كه همراه رسول خدا بود و آن حضرت را باخبر ساخته، يارى مى‌نمود. او همراه امامان بعد از آن حضرت (ص) است.»[٥]

حضرت مهدى (عج) نيز از اين قاعده مستثنا نيستند؛ حتّى پيش از رسيدن به امامت، همواره مصون از خطا و اشتباهند. شاهد مثال اين مدّعا حسنين‌ (ع) هستند كه در زمانى كه كمتر از پنج سال سن داشتند، براى آنها آيه تطهير نازل شد.[٦]

سابقه درخشندگى در سنّ پائين‌

سابقه اختصاص يافتن امر الهى در سنين كودكى، مختصّ به حضرت صاحب الامر (عج) نيست. حضرت عيسى (ع) نيز در گهواره سخن‌