ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٧ - درمان بعد از پيش گيرى
شامل مىشود.
ياد امام زمان (عج)، زمينهساز تقواست
اميرالمؤمنين، على (ع) فرمودند: «فإنَّ التّقوى الله دواء داء قلوبكم و بصر عمى افئدتكم و شفاء مرض اجسادكم ...؛[١]
همانا تقواى الهى، دواى دردهاى روحى و روشنى بخش كورى قلبها و نيز شفاى بيمارىهاى بدن شماست. ..»
خب. اگر تقوى به عنوان يك عامل معنوى مىتواند علاوه بر شفاى روحى، شفاى جسمى را نيز به دنبال داشته باشد، چرا ياد امام زمان (عج) اين اثر را نداشته باشد؟ مگر ذكر و ياد آن آقايى كه از همه رجسها و پليدىها پاك و سالم و حقيقت روحى تقواى الهى است، خود مصداق تقوا يا لااقل زمينهساز آن نيست؟ قطعاً چنين است، پس مىتواند «شفاء امراض اجسادكم ...» باشد.
استاد آنگاه نگاه عميقى به حاضران كرده و چنين ادامه داد:
اصلًا بگذاريد حديثى صريح برايتان بخوانم. مولا اميرالمؤمنين، على (ع) در روايتى معروف به اربع ما ئة، چهارصد باب، فرمودند: «ذكرننا هال البيت شفاءٌ من الوغل و الاسقام و وسواس الذّنب ...؛[٢]
ذكر و ياد ما اهل بيت درمان هر بيمارى و شفاى همه دردها و چاره وسوسه گناهان است.»
ديگر چه مىخواهيم؟ البتّه شماها ملاك دستتان هست. نمىخواهم بگويم وقتى بيمار شديد، دكتر نرويد و دارو نخوريد. مىخواهم بگويم عوامل شفا گوناگون است. اگر دارو يك عامل است، لااقل تقوا و ياد خدا و اولياى او هم مىتواند يك عامل باشد؛ يا مكمّل و سرعتبخش همان عامل ظاهرى؛ يعنى دارو باشد. خداوند هم كه مىفرمايد قرآن شفاست، نمىخواهد بگويد به دنبال طبيب و دارو نرويد. اين را گفتم تا كسى جاى عوامل مختلف در نظام الهى را با هم خلط نكند. الآن در دنيا، از نظر علمى هم ثابت شده است كه نقش عوامل معنوى مثل ياد خدا، خواندن قرآن، خواندن دعا و امثال اينها تأثير عجيبى در درمان كمّى و كيفى بيمارىها دارد و در اين زمينه، تحقيقات و تجربيات زيادى به اثبات رسيده است.
بنابريان ذهنيت خود را در اين بحث، در مسير صحيح آن هدايت كنيد.
ياد امام زمان (عج) و پيشگيرى از گناه
آرى. ياد امام زمان (ع) بسيار شگفتانگيز و شفابخش است. خود مولا اميرالمؤمنين، على (ع) در اين حديث نيز براى آدمهاى خردمند و فرزانه، اشاراتى بيان فرموده است. ايشان مىفرمايند: «... و وسواس الذّنب»؛ يعنى ياد ما اهل بيت (ع) چاره وسواس گناه است. حضرت در واقع، فرمايش قبلى خود را تعليل و تحليل مىنمايد؛ يعنى اگر مىگوييم ياد ما شفاى بيمارى است، يك معنايش اين است كه از وقوع گناه پيشگيرى مىكند و اصلًا نمىگذارد كار به درمان برسد. شما هم مىدانيد كه پيشگيرى مهمتر و مقدّم بر درمان است.
قرآن مىفرمايد: «إِنَّالَّذِينَ اتَّقَوْا إِذا مَسَّهُمْ طائِفٌ مِنَ الشَّيْطانِ تَذَكَّرُوا فَإِذا هُمْ مُبْصِرُونَ؛[٣]
آنان كه تقوا دارند، وقتى مورد حمله شيطان سيار قرار مىگيرند (كه از طرف ابليس مأمور وسوسه مؤمنان هستند)، ناگهان متذكّر مىشوند و هوشيار و بيدار شده و از وسوسه آنها روى برمىگردانند.»
«متذكّر مىشوند»، يعنى ياد عوامل بازدارنده مىافتند كه عبارتند از خدا، قيامت، مرگ و از جمله ياد امام زمان (عج). حضرت مولا فرمودند ياد ما خاندان، شما را از وسوسه گناه بازمىدارد. امروز ياد امام زمان (عج) اين نقش بزرگ را دارد.
درمان بعد از پيشگيرى
استاد معظّم ما سپس فرمود: دوستان من بعد از پيشگيرى، در مرحله درمان هم همينطور است؛ يعنى اگر من غافل نتوانستم آنقدر ياد مولا و امام زمانم را در قلبم قوى و مستمر كنم كه از گناه پيشگيرى كنم و مرتكب آن شدم، در مرحله درمان هم مىتوانم با ياد آن حضرت به درمان بپردازم؛ يعنى با شرمندگى، خود را محضر آن مولا ببينم و عرض كنم: آقاجان! باز هم لغزيدم، باز هم از شما غافل شدم، باز هم خود را از محضر و منظر شما دور ديدم. آقا! شما پدر معنوى ما هستيد، ما را ببخشيد و از خدا براى ما استغفار كنيد؛ «ياأَبانَا اسْتَغْفِرْ لَنا ذُنُوبَنا إِنَّا كُنَّا خاطِئِينَ»[٤]