ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٥٨ - روانشناسى صبر
بهشت و پرنيان پاداش آنان است، به خاطر صبرى كه كردند:
«وَجَزاهُمْ بِما صَبَرُوا جَنَّةً وَ حَرِيراً.»
و هر كه بهشت خواهد و در برابر سختىها صبورى نكند، بىگمان خود را ريشخند كرده است:
«مَنْ سَأَلَ اللَّهَ الْجَنَّةَ وَ لَمْ يَصْبِرْ عَلَى الشَّدَائِدِ فَقَدِ اسْتَهَزَأَ بِنَفْسِهِ.»
اى عزيز!
«بر تلخى حق صبورى كن: اصْبِرْ عَلَى مَرَارَةِ الْحَق.»
مبادا كه فريب شيرين بودن باطل را بخورى:
«إِيَّاكَ أَنْ تَنْخَدِعَ لِحَلَاوَةِ الْبَاطِل.»
و بدان كه:
هيچچيزى مانند صبورى فرجامى نيك و پايانى دلپذير ندارد و در رسيدن به مقصود، كمك و يارىات نمىكند:
«لَيْسَ شَىْءٌ أَحْمَدَ عَاقِبَةً وَ لَا أَلَذَّ مَغَبَّةً ... وَ لَا أَعْوَنَ عَلَى دَرْكِ مَطْلَبٍ مِنَ الصَّبْر.»
راستى!
خوشا به حال كسى كه درون از طعام خالى دارد و گرسنگى كشد و صبورى كند:
«طُوبَى لِمَنْ طَوَى وَ جَاعَ وَ صَبَر»
آيا مىدانيد كه پيامبر صبور فرمودند:
«بهترين افراد امّت من آنانند كه هرگاه نسبت به آنان جسارتى شود، تحمّل و بردبارى مىكنند،
و چون در حقّ آنان، جرم و ستمى شود، گذشت كنند،
و هرگاه آزار و اذيت شوند، شكيبايى مىورزند؛
خَيْرُ أُمَّتِى مَنْ:
إِذَا سُفِّهَ عَلَيْهِمْ احْتَمَلُوا
وَ إِذَا جُنِىَ عَلَيْهِمْ غَفَرُوا
وَ إِذَا أُوذُوا صَبَرُوا.»
راستى مىدانيد كه:
همسايه خوب آن است كه در برابر آزار و اذيت همسايهاش، صبور باشد؛
«حُسْنَ الْجِوَارِ الصَّبْرُ عَلَى الْأَذَى.»
و صبورانه در انتظار گشايش بودن، عبادت است؛
«انْتِظَارُ الْفَرَجِ بِالصَّبْرِ عِبَادَة»
به طور كلّى، ايمان، صبورى و بخشيدن است؛
«الإيمانُ الصَّبرُ وَ السّمَاحَة»
و نيز ايمان بر دو نيم است؛ نيمى در صبورى است و نيمى در سپاسگزارى؛
«الْإِيمَانُ نِصْفَانِ نِصْفٌ فِى الصَّبْرِ وَ نِصْفٌ فِى الشُّكْر.»
ايمان، صبورى در سختى و گرفتارى است و سپاسگزارى در آسايش و نعمت؛
«الْإِيمَانُ صَبْرٌ فِى الْبَلَاءِ وَ شُكْرٌ فِى الرَّخَاء.»
و برترين ايمان، صبورى و بخشندگى است؛
«أَفضَلُ الإيمانِ الصَّبرُ وَ السَّماحَةَ.»
آيا مىدانيد كه بىتابى كردن رنجآورتر از صبورى است؟
«الْجَزَعُ أَتْعَبُ مِنَ الصَّبْر.»
بىتابى در مصيبت، مصيبت را زياد كند و صبورى آن را از بين مىبرد؛
«الْجَزَعُ عِنْدَ الْمُصِيبَةِ يَزِيدُهَا وَ الصَّبْرُ عَلَيْهَا يُبِيدُهَا.»