ميليارد دلار) سود كرده؛ در حالى كه هنوز ماليات خود را پرداخت نكرده است. اين نشريه همچنين اعلام كرد كه با بررسى حساب‌هاى موجود، به اين نتيجه رسيده كه شركت نيوزكورپوريشن بايد حدود ٣٥٠ ميليون دلار ماليات پرداخت كند.[١] در ادامه مقاله ياد شده، چنين نوشته شده كه: ساختار پيچيده شركت، حوزه كار بين‌المللى و استفاده از معافيت‌هاى مالياتى در كشورهاى ديگر به نيوزكورپوريشن اجازه داده است كه حدّاقل ماليات ممكن را بپردازد.

دستمزد و ثروت‌

روپرت مردوخ، مديرعامل شركت نيوزكورپوريشن در سال ٢٠٠٨ م. درآمدى بالغ بر ١٥٧. ٠٥٣. ٣٠ كسب كرد. حقوق پايه وى ٠٠٠. ١٠٠. ٨٠ دلار، پاداش وى ٠٠٠. ٥٠٠. ١٧ دلار و درآمد سهام وى، ٩٨٨. ٠٤٩. ٤ ميليون دلار بوده است. بر اساس ليست برترين ثروتمندان در نشريه «فوريس»، وى با ثروتى بالغ بر ٢. ٦ ميليون دلار حائز رتبه ٣٨ در آمريكا و رتبه ١١٧ در كلّ جهان بود.

متّحد با نومحافظه‌كاران‌

با در نظر گرفتن رفاقت نزديك بين فعّالان نومحافظه‌كار، مردوخ در برپايى ايستگاه‌هاى رسانه‌اى مهم براى نومحافظه‌كارى، نظير «ويكلى استاندارد»، وال استريت ژورنال و فاكس نيوز كمك‌هاى شايانى نموده است. تمايل وى براى حمايت از نشريه استاندارد، به رغم زيان ميليونى ساليانه آن، يكى از نشانه‌هاى تعهّد مردوخ نسبت به اهداف اين جناح دست راستى بود؛ اين مجلّه يك نيروى محورى در جهت جلب حمايت براى حمله سال ٢٠٠٣ م. به «عراق» محسوب مى‌شد. طبق گزارشى كه از سوى سازمان «دقّت و انصاف در گزارش‌دهى»[٢] منتشر شد، آمده است: با توزيع نزديك به ٦٥ هزار نسخه و ضرر ساليانه برابر با يك تا ٥ ميليون دلار، مجلّه ويكلى استاندارد تنها بخش كوچكى از امپراتورى وسيع رسانه‌اى مردوخ محسوب مى‌شود.[٣]

در ژوئن ٢٠٠٩ م. مردوخ «ويكلى استاندارد» را به شركت «كلريتى مديا»،[٤] يك شركت دنورى كه توسط غول رسانه‌اى، فيليپ آنشوتز[٥] اداره مى‌شود، فروخت. «نيويورك تايمز» طبق اظهار نظر يك مدير نزديك به مردوخ كه خواست نامش فاش نشود، چرا كه اين معامله قرار بود محرمانه باقى بماند، گزارش داد كه مجلّه به قيمتى حدود يك ميليون دلار فروخته شد. يك مدير شركت نيوزكورپوريشن در مصاحبه با مجلّه تايمز، اظهار داشت كه: مردوخ قصد دارد تا مجلّه را به كسى كه اشتياق بيشترى براى جاودانه كردن آن دارد، بفروشد.[٦]

شبكه فارسى وان‌

«فارسى وان»، شبكه فارسى زبانى است كه از «امارات متّحده عربى» پخش مى‌شود. اين شبكه كه از دارايى‌هاى روپرت مردوخ است، از مرداد ١٣٨٨ ه. ق. اقدام به پخش فيلم‌هاى خارجى با دوبله فارسى مى‌كند.

شبكه تلويزيونى «استار»، از زيرمجموعه‌هاى نيوزكورپوريشن، در ٢٣ دسامبر ٢٠٠٨ م. اعلام كرد كه اوايل سال ٢٠٠٩ م. كانال تلويزيونى سرگرم‌كننده‌اى به زبان فارسى راه‌اندازى خواهد كرد. مسئولان گروه استار، هدف از راه‌اندازى كانال تلويزيونى به زبان فارسى را پخش برنامه براى بيش از يكصد ميليون مخاطب فارسى زبان در سراسر آسيا اعلام كرده‌اند. بيشتر مخاطبان فارسى‌زبان در «ايران»، «افعانستان» و «تاجيكستان» زندگى مى‌كنند؛ امّا استار قصد دارد دفتر بازاريابى و فروش كانال فارسى زبان خود را در شهر «دبى» در امارات متّحده عربى قرار دهد.

اين شبكه تلويزيونى با همكارى گروه استار و گروه رسانه‌اى «موبى» اداره مى‌شود كه توسط سعد محسنى‌، يك افغانى استراليايى تبار و دو برادر و خواهرش در سال ٢٠٠٢ م. تأسيس شده است.

ترويج خانواده‌هاى بى‌سامان و لجام گسيخته، ترويج و عادّى جلوه دادن خيانت خانوادگى، بى‌اهمّيت نشان دادن احترام به والدين، عادّى جلوه دادن رابطه خارج از ازدواج، هويت‌زدايى از مفهوم خانواده، به عنوان كوچكترين واحد اجتماعى مستقل و مؤثّر، عادّى جلوه دادن سقط جنين براى دختران، تعصّب‌زدايى از كانون خانواده و ترويج فمينيسم نسبت به حريم خانواده، ترويج مفهوم زندگى با ديگران به جاى ازدواج، مخدوش كردن رابطه فرزندان در خانواده، ترويج خشونت در ميان جوانان و نوجوانان از طريق پخش موزيك- ويدئوهاى خاص و پى‌ريزى و ايجاد آمادگى ذهنى تفكّر شيطان‌پرستى در نوجوانان و جوانان، از محورهاى فعّاليت اين شبكه است.

امپراتورى رسانه‌اى به هر قيمت ممكن‌

مردوخ با بهره‌گيرى از امپراتورى رسانه‌اى خود، به منظور پيشبرد اهداف سياسى، مرتّباً از جانب منتقدان، مورد انتقاد قرار مى‌گيرد؛ براى مثال در جريان زمينه‌چينى براى حمله آمريكا به عراق، سردبيران رسانه‌هاى مردوخ با سرو صداى فراوان از اردوگاه هواداران جنگ‌ جورج بوش‌، رئيس جهمور آمريكا و تونى بلر، نخست‌وزير انگلستان، حمايت كردند.

يك روزنامه بريتانيايى نوشت: شما بايد قبول كنيد كه روپرت مردوخ يك تاجر رسانه‌اى زيرك است؛ چرا كه وى در انتخاب سردبيرانى از سراسر جهان كه به خطّ فكر وى نزديك هستند، توانايى خطاناپذيرى دارد. جز اين ديگر چگونه مى‌توانيم اتّحاد بى‌نظير افكار در امپراتورى رسانه‌اى وى مبنى بر لزوم جنگ در عراق را توضيح دهيم؟ بعد از يك مطالعه و ارزيابى جامع در بين نشريات پرفروش و با نفوذ شركت نيوزكورپوريشن مردوخ در سرتاسر جهان، به اين نتيجه مى‌رسيم كه اينها همه از يك منبع سرچشمه مى‌گيرند. بعضى از آنها همچون شيپورى هستند كه از دميدن نواى جنگ در آن لذّت مى‌برند. برخى ديگر ترجيح مى‌دهند كه نقش كم‌رنگ‌تر و در عين حال زيركانه‌ترى در اين نغمه‌سرايى داشته باشند، امّا هيچيك از آنها جرئت اين را ندارند تا ساز مخالفت با جنگ را سر دهند.[٧]

طبق گفته‌هاى‌ ديويد پاتريك‌،[٨] مفسّر سياسى، دخالت شخصى مردوخ در نشريات سبب شده تا همه خروجى‌هاى خبر وى با ديدگاه سياسى شخص آقاى مردوخ، ديدگاه سياسى جنگ‌طلبانه، هم‌خوانى داشته باشد كه همين امر باعث شده تا صداى وى در نزاع جنگ جهانى‌