فرشتگان و شيطان به سجده بر حضرت آدم (ع)، مأمور شدند؛ ليكن‌ شيطان‌ به دليل تكبّر از دستور الهى سرپيچى كرد. از اين‌رو، از درگاه الهى رانده شد. اينجا بود كه از خداوند تا قيامت مهلت طلبيد و خداوند تا زمان معينى به او مهلت داد. او تا ظهور امام زمان (عج)، فرصت يافت. پس شيطان از ظهور در هراس است و هرچه به زمان موعود نزديك مى‌شويم، تلاش او دو چندان مى‌شود؛ چرا كه خود را به هلاكت نزديك مى‌بيند. بنابراين تمام توان خود را به كار مى‌برد تا مؤمنان را به هلاكت بيفكند. آرى. او خود و همه شياطين انس و جنّ را تهييج به بسيج كرده، روز و شب با انواع روش‌ها و از همه ابعاد هجوم مى‌آورد. در چنين كارزار هولناك و ايمان برافكن، انسان نيازمند مددكارى توانمند و كارآمد است تا جان سالم به در بَرد و وابستگانش را حفظ نمايد.

اهل بيت (ع) تحفه‌اى نورانى براى پيروزى در اين كارزار ايمانى عرضه داشته‌اند كه در كنار اقدامات شناختى و عملى براى دفع و رفع فتنه‌ها و هجمه‌هاى شيطانى و آخرالزّمانى بسيار مفيد است.

در اين شماره برآن شديم تا يكى از اين تحفه‌هاى آسمانى را كه از سنخ احراز[١] است، معرّفى و بيان كنيم.

شيخ طوسى‌ و كفعمى‌ در دو كتاب «مصباح المتجهد» و «البلدالأمين» دعايى نقل كرده‌اند كه در تعيقبات نمازها خوانده مى‌شود.

بعد از هر نماز سه مرتبه بگو: «أُعِيذُ نَفْسِى وَ دِينِى وَ أَهْلِى وَ مَالِى وَ وُلْدِى وَ إِخْوَانِى فِى دِينِى وَ مَا رَزَقَنِى رَبِّى وَ مَنْ يَعْنِينِى أَمْرُهُ بِاللَّهِ الْأَحَدِ (الصَّمَدِ لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً أَحَدٌ وَ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ وَ مِنْ شَرِّ غاسِقٍ إِذا وَقَبَ وَ مِنْ شَرِّ النَّفّاثاتِ فِى الْعُقَدِ وَ مِنْ شَرِّ حاسِدٍ إِذا حَسَدَ وَ بِرَبِّ النّاسِ مَلِكِ النّاسِ إِلهِ النّاسِ مِنْ شَرِّ الْوَسْواسِ الْخَنّاسِ الَّذِى يُوَسْوِسُ فِى صُدُورِ النّاسِ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النّاسِ‌؛

در پناه خدا مى‌فرستم خود را و دين و اهل بيت و مال و فرزند و برادران خود را و آنچه را كه خدا روزى‌ام كرده و خاتمه عملم را و هر كه را به من مربوط است، همه را به خداى يكتاى فرد بى‌نيازى كه او را پدر و فرزند نيست و بى‌كفو و مانند است، مى‌سپارم و به خداى صبحگاه از شرّ هر چه خلق فرموده و از شرّ هر تاريكى هرگاه شدّت يافت و از شرّ زنان ساحره كه به سحر در گره‌ها مى‌دمند و از شرّ هر حسودى كه به حسد برخيزد و به ربّ آدميان و پادشاه آدميان و خداى آدميان از شرّ وسوسه‌هاى شيطان خنّاسى، كه در دل‌هاى مردم وسوسه مى‌كند، چه شيطان انسى و چه شيطان جنّى باشد.»

بعد از هر نماز

محمّد واسطى‌ مى‌گويد: از امام صادق (ع) شنيدم كه مى‌فرمودند: «بعد از هر نمازى [اين ذكر را] ترك مكن.»[٢]

صبحگاه و شبانگاه‌

ابوبصير از امام صادق (ع) نقل مى‌كند: «هميشه پدرم صبحگاه اين دعا را مى‌خواند.»[٣]

امام صادق (ع) فرمودند: «اموال و اهل خود را حفظ كنيد و آنها را با اين دعا در حرز خداوند قرار دهيد و بعد از نماز عشا اين كلمات را بگوييد.