جين كيملمن‌ از «اتّحاديه مصرف‌كنندگان به نيويورك تايمز» گفت: مردوخ از طريق امكانات رسانه‌اى خود، صدايش را به بلندترين شكل، در سرتاسر جهان منتشر مى‌سازد و اين دقيقاً از آن چيزهايى است كه وقتى يك نفر مجارى رسانه‌اى بسيارى را در اختيار مى‌گيرد، بايد در موردش نگران باشيم.

فاكس نيوز، در در رده‌بندى شبكه‌هاى كابلى در سال ٢٠٠٢ م. «سى. ان. ان» را كه به خاطر پوشش يك جانبه مسائل سياسى دائماً از سوى بينندگان مورد انتقاد قرار مى‌گرفت، پشت سر گذارد؛ با ابزارى چون به راه انداختن كمپين براى حمايت از حمله به عراق تا تلاش دائمى براى تضعيف دولت‌ باراك اوباما. زمانى كه‌ كريستين امانپور، گزارشگر سى. ان. ان فاكس را متّهم به ايجاد جوّى از ترس و خود سانسورى در مورد جنگ عراق كرد، سخن‌گوى زن فاكس‌نيوز واكنش نشان داد و اظهار داشت: ترجيح مى‌دهيم به عنوان سربازان بوش شناخته شويم تا سخنگوى القاعده.[١]

همين‌طور زمانى كه مشاوران باراك اوباما، رئيس جمهور آمريكا، اقدام به انتقاد از فاكس نيوز براى عدم رعايت استاندارهاى روزنامه‌نگارى در پوشش اخبار مربوط به دولت كردند، مايكل كلمنت‌،[٢] مدير ارشد فاكس، «كاخ سفيد» را متّهم كرد كه تفسير خبرى را با پوشش خبرى خلط كرده‌اند.[٣] برخى ناظران مردوخ را بيشتر مجذوب قدرت و فرصت‌طلبى مى‌دانند تا ايدئولوژى. آرانگو[٤] از نيويورك تايمز مى‌نويسد: سياست آقاى مردوخ انعطاف‌پذيرتر از آن چيزى است كه منتقدانش به تصوير كشيده‌اند. وى در همسو كردن خود و شركت خود، با قدرت و نه ايدئولوژى، كاملًا عملگرايانه رفتار كرده است. وى از تونى بلر در بريتانيا حمايت كرد و در سال ٢٠٠٦ م. «نيويورك پستِ وى» از هيلارى كلينتون براى كسب كرسى سنا پشتيبانى به عمل آورد.

حتّى آقاى مردوخ براى كمك به خانم‌ كلينتون‌، مراسم جمع‌آورى كمك مالى ترتيب داد و به فاصله كمى بعد از انتخاب باراك اوباما، به عنوان رئيس جمهور، نيويورك پست در صفحات و گزارش خود، شروع به تملّق‌گويى از وى كرد.[٥]

فعّاليت‌هاى سياسى مردوخ در كشورهاى مختلف‌

\* آمريكا

مك نايت‌[٦] چهار شاخصه براى فعّاليت‌هاى مردوخ قائل مى‌شود كه عبارتند از:

- ايدئولوژى بازار آزاد؛

- مواضع واحد در موضوعات مربوط به سياست‌گذارى عمومى؛

- نشست‌هاى جهانى بين سردبيران؛

- مخالفت با گرايش‌هاى آزادى‌خواهانه در ديگر رسانه‌هاى جمعى.[٧]

در ٨ مى ٢٠٠٦ م. نشريه «فايننشال تايمز»[٨] اعلام كرد كه: مردوخ ميزبان يك برنامه جمع‌آورى كمك‌هاى نقدى براى مبارزات انتخاباتى هيلارى كلينتون در مجلس سنا خواهد بود.[٩]

در سال ٢٠٠٨ م. والت موسبرگ‌[١٠] طى يك مصاحبه از مردوخ پرسيد كه: آيا وى در حمايت روزنامه نيويرك تايمز از اوباما در مبارزات اوّليه دمكرات‌ها تأثيرگذار بوده است يا نه؟ وى بدون كوچكترين ترديدى گفت: بله. او مانند يك ستاره موسيقى راك است. خيلى جالب است! من چيزهايى را كه او در مورد آموزش مى‌گويند، بسيار مى‌پسندم. فكر نمى‌كنم در «فلوريدا» برنده شود ... امّا در «اوهايو» و كلّ فرآيند انتخابات برنده خواهد شد. مشتاقم كه او را ببينم كه آيا به وعده‌هايش عمل خواهد كرد؟ ٥٣

در سال ٢٠١٠ م. شركت نيوزكورپوريشن، يك ميليون دلار به «مجمع فرمانداران جمهورى‌خواه»[١١] و يك ميليون دلار به «اتاق تجارى آمريكا» كمك كرد.[١٢]

مردوخ همچنين يكى از اعضاى هيئت مديره «مؤسّسه ليبرال كيتو»[١٣] است.

\* انگلستان‌

در دهه ١٩٨٠ م. مردوخ اتّحاد نزديكى با مارگارت تاچر داشت و روزنامه «سان»[١٤] نيز با حمايت از جان ميجر كه به طور غيرمنتظره‌اى پيروز انتخابات سراسرى ١٩٩٢ م. شد، اعتبار زيادى يافت.[١٥] با اين حال، در انتخابات سراسرى سال‌هاى ١٩٧١، ٢٠٠١ و ٢٠٠٥ م. روزنامه‌هاى مردوخ يا بى‌طرف بوده يا از حزب كارگر تحت رهبرى تونى بلر، حمايت مى‌كردند. برخى منتقدان معتقدند كه مردوخ فقط از احزاب حاكم يا آنهايى كه به احتمال زياد در آينده برنده خواهند شد، حمايت مى‌كند؛ بدين اميد كه بر تصميمات دولت در راستاى پيشبرد اهداف تجارى خود تأثير گذارد. لازم به ذكر است كه مردوخ خود را يك ليبرال مى‌داند.[١٦]

در سال ١٩٩٨ م. پيشنهاد مردوخ براى خريد «باشگاه فوتبال منچستريونايتد» به مبلغ ٦٢٥ ميليون پوند رد شد. اين رقم در تاريخ خريد و فروش باشگاه‌هاى فوتبال بى‌سابقه بود. «كميسيون رقابت انگلستان»[١٧] از انجام اين معامله ممانعت كرد؛ زيرا اين امر به رقابت در صنعت رسانه‌اى و كيفيت فوتبال انگلستان آسيب مى‌زند.

در سال ٢٠٠٦ م. روزنامه «اينديپندنت»[١٨] انگلستان، گزارش داد كه مردوخ به تونى بلر پيشنهاد داده بعد از پايان دوره نخست‌وزيرى، عهده‌دار يك پست ارشد در شركت رسانه‌اى نيوز گردد.[١٩]

وى همچنين توسط تامى شرايدن‌، نماينده مجلس «اسكاتلند»، متّهم شد كه با وى دشمنى شخصى داشته و سعى دارد با همكارى نهادهاى اطّلاعاتى انگلستان، فيلمى ويدئويى از وى تهيه كند؛ فيلمى كه در آن اعتراف به داشتن رابطه نامشروع مى‌كند. شرايدن قبلًا از شركت نيوز اينترنشنال‌[٢٠] به همين دليل شكايت كرده و در دادگاه پيروز شده بود.[٢١] شرايدن در هنگام دستگيرى، به علّت اداى شهادت دروغ، اظهار داشت كه اتّهامات بر اثر نفوذ امپراتورى قدرتمند مردوخ وارده شده‌اند.[٢٢]

ديدارهاى خصوصى با سياست‌مداران‌

مردوخ سابقه زيادى در ميزبانى ديدارهاى خصوصى با سياست‌مداران دارد. هر دو طرف معمولًا ديدارها را از نظر سياسى بى‌اهمّيت و يك‌