نعمت‌هاى مرا شكرگزار و آلاء مرا انكار مكن. من خداى يكتا هستم كه هيچ معبودى، جز من نيست. شكننده جبّاران و نابودكننده متكبّران و خواركننده ستمگران و قاضى روز جزا. من خداى يكتا هستم كه هيچ معبودى جز من نيست. هر كه به غير فضل من اميدوار باشد، يا از غير عدل من بترسد، او را عذاب سختى كنم كه هيچيك از عالميان را چنان عذابى نكرده باشم. پس مرا بپرست و بر من توكّل نما. من هيچ پيامبرى را مبعوث نكردم؛ جز آنكه وقتى ايامش كامل و مدّتش سپرى شد، براى او وصى‌اى قرار دادم و من تو را بر انبياء فضيلت دادم و وصى تو را افضل اوصيا ساختم و تو را به دو شبل و سبط پس از تو، يعنى حسن و حسين گرامى داشتم. حسن را پس از انقضاى ايام پدرش، معدن علمم قرار دادم و حسين را خازن وحى خود ساختم ...»[١]

خداوند متعال، به دليل رحمت و لطف بيكران خود، امر بندگانش را به مردمى بى‌خبر و بى‌اذن‌ الهى‌ واگذار نفرموده و خود مستقيم در امر انتخاب‌ امام و پيشوا، دخالت فرموده و ايشان را نصب نموده است.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. دهخدا، على‌اكبر، «لغت‌نامه»، ذيل واژه.

[٢]. سوره انبياء، آيه ٢٣.

[٣]. سوره قصص، آيه ٤١.

[٤]. سوره بقره، آيه ١٥٦.

[٥]. همان، آيه ١٣٧.

[٦]. ابن‌بابويه، محمّد بن على، «عيون اخبار الرّضا ٧»، ج ٢، ص ١٣٥.

[٧]. ورام بن أبى فراس، مسعود بن عيسى، «مجموعه ورّام»، قم، مكتبه فقيه، چاپ اوّل، ١٤١٠ ق.، ج ١، ص ١٨٣.

[٨]. «الْإِمَامُ مِنَّا لَا يكُونُ إِلَّا مَعْصُوماً وَ لَيسَتِ الْعِصْمَة فِى ظَاهِرِ الْخِلْقَة فَيعْرَفَ بِهَا وَ لِذَلِكَ لَا يكُونُ إِلَّا مَنْصُوصا.» (ابن‌بابويه، محمّد بن على، «معانى الاخبار»، ص ١٣٢.)

[٩]. سوره انعام، آيه ٣٨.

[١٠]. سوره مائده، آيه ٣.

[١١]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ١٩٩.

[١٢]. سوره بقره، آيه ١٢٤.

[١٣]. سوره انبياء، آيات ٧٢- ٧٣.

[١٤]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، ص ١٩٩.

[١٥]. سوره بقره، آيه ٣٠.

[١٦]. كلينى، محمّد بن يعقوب، «الكافى»، ج ١، صص ٢٠٠- ٢٠١.

[١٧]. همان، ج ١، ص ٢٠١.

[١٨]. سوره توبه، آيه ٣٠.

[١٩]. سوره عنكبوت، آيه ٣٨.

[٢٠]. سوره قصص، آيه ٦٨.

[٢١]. سوره احزاب، آيه ٣٦.

[٢٢]. سوره قلم، آيات ٣٦- ٤١.

[٢٣]. سوره محمّد، آيه ٢٤.

[٢٤]. سوره توبه، آيه ٩٣.

[٢٥]. سوره انفال، آيات ٢١- ٢٣.

[٢٦]. سوره بقره، آيه ٩٣.

[٢٧]. سوره جمعه، آيه ٤.

[٢٨]. كلينى، محمّد بن على، «الكافى»، ج ١، صص ٢٠١- ٢٠٢.

[٢٩]. ابن بابويه، محمّد بن على، «كمال الدّين و تمام النّعمه»، ج ١، ص ٣٠٩.