چگونه مى‌توان گفت كه خداى جهان، جهانيان را خودسر آفريده و تمام اختيارات را به دست او سپرده تا هركه قوى شود، ضعيفان را محو نمايد و هرچه بخواهد، بكند و هركسى هر مسلكى را كه بخواهد ايجاد كند، آزاد باشد؟ آيا يك‌چنين عقيده‌اى براى مردان خداشناس ممكن است ايجاد شود؟ آيا ممكن است از يك سو قائل به خداى حكيم و مدبّر و توانا و دانا باشيم و از سوى ديگر، بگوييم كه خدا مردم را آفريده و حكومت را به دست آنها سپرده كه هركس نيرومند شود و هوا و هوس او بخواهد، آن حكومت را به رنگى كه مايل است در آورده و با مخالفان خود بجنگند و ابزارهاى جنگ و آلات قتّاله درست نموده و خون همديگر را بريزند و ميليون‌ها بشر را نابود و صدها و هزارها شهرها را ويران كنند؟ بدون ترديد با داشتن عقيده به مبدأ و معاد، نمى‌شود عقيده‌مند به آنها شد. پس ما اگر خود را متدين بدانيم، وقتى كه اوضاع دنيا را تيره مى‌بينيم و حكومت‌هاى گوناگون و مسلك‌هاى رنگارنگ را كه مايه تيرگى اوضاع و تشنّج احوال هستند، مشاهده مى‌نماييم و فكر مى‌كنيم كه اگر جلوى اين اختلافات گرفته نشود، سرانجام بشر به فنا و نيستى كشيده خواهد شد و ناچاريم كه با عقيده ملّتى كه مى‌گويد: حكومت خدايى بايد ميان جامعه بشر نفوذ پيدا كند تا جلوى هوا و هوس و زور و ستم گرفته شود، هم‌عقيده شويم و ما هم انتظار آمدن يك قائد بزرگ و مصلح سترگى را داشته باشيم كه با قيام خود و اصلاحات اساسى خويش به اين بى‌سر و سامانى‌ها خاتمه داده و همه دنيا را تحت يك حكومت (يعنى حكومت خدايى) اداره كند. چيزى كه هست، آن ملّت مى‌گويد: آن مصلح، فرزند امام حسن عسكرى (ع) است و روز پانزدهم شعبان سال ٢٥٦ هجرى قمرى در «سامرّاء» متولّد شده و تا امروز در پس پرده غيبت زندگى مى‌كند و او است كه پس از پر شدن زمين از جور و ستم، به امر خدا ظهور نموده و سرتاسر گيتى را پر از عدل خواهد نمود و همه امم انتظار آمدن او را دارند.

البتّه اين عقيده توأم با دلايل روشنى است كه در كتاب‌هاى خود نقل نموده‌اند و ما نمى‌خواهيم در اين گفتار مختصر، به مدارك آنان رسيدگى نموده و اتقان آن مدارك را شرح دهيم. چيزى كه بسيار روشن مى‌باشد، آن است كه تيرگى اوضاع جهان و مشكلاتى كه سرتاسر گيتى را فراگرفته، اميد صلح و صفا را از همه سلب نموده و رفته رفته به مراتب نگرانى مردم مى‌افزايد و همه در انتظار حوادث ناگوار؛ زندگى مى‌كنند و بدون شبهه، دنيا نيازمند مصلح است. ما نيز به انتظار آن روز زنده‌ايم.

در خاتمه از درگاه احديت خواستاريم كه آن مصلح را هرچه زودتر بفرستد و جهان را از آتش جنگ‌هاى خانمان‌سوز نجات دهد.

اللّهم عجّل فرجه و سهّل مخرجه بِحقِّ محمّد و آله الطّاهرين‌.

«آئين اسلام»، ٢٧ خرداد ١٣٢٨- شماره ٢٢٧.