ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٤٩ - ويژگى هاى خانواده گسسته يا پريشان

ويژگى‌هاى خانواده گسسته يا پريشان‌

١. در اين خانواده‌ها به علّت اختلاف بين والدين، معمولًا قهر و آشتى زياد رخ مى‌دهد كه تأثير منفى روى فرزندان دارد؛

٢. گاهى فرزندان به عنوان قاضى تلقّى مى‌شوند و گاهى قربانى يكى از طرفين مى‌گردند؛

٣. فرزندان علاوه بر اينكه نيازهاى روانى و جسمى‌شان ارضا نمى‌گردد، به تدريج الگوهاى پرخاشگرى را مى‌آموزند (كودكانى كه بدون مقدمّه كودكان ديگر را مى‌زنند)؛

٤. سطح خودپنداره و عزّت نفس (ارزش و احترامى كه هريك از افراد خانواده براى خود قائلند) پايين است؛

٥. چهره افراد خانواده غالباً عبوس است؛

٦. افراد خانواده معمولًا غمگين، گرفته، افسرده و بى‌احساس به نظر مى‌آيند؛

٧. گوش افراد خانواده براى شنيدن خواسته‌هاى يكديگر، سنگين است؛

٨. صداى آنان يا بلند، خشن، گوش خراش است يا به اندازه‌اى آرام و نجوا مانند است كه به سختى قابل شنيدن مى‌باشد؛

٩. نشانه دوستى و صميميت در بين افراد خانواده كم است و در مواردى، حتّى از وجود يكديگر نيز بى‌اطّلاع هستند؛

١٠. شوخى‌هاى افراد خانواده با هم در بيشتر اوقات، گزنده، بى‌رحمانه و مبتنى بر قساوت قلب است؛

١١. بزرگترهاى خانواده به‌قدرى سرگرم امر و نهى كردن و دستور دادن به كوچكترها هستند كه هرگز نمى‌فهمند فرزندشان داراى چه ويژگى‌هاى شخصيتى هستند؛

١٢. فرزندان خانواده كمتر از وجود پدر و مادر خود، به عنوان دو انسان بالغ، فهميده، باشعور، اصيل و دوست‌داشتنى بهره‌مند مى‌شوند؛

١٣. پدر و مادر براى احتزار و دورى از يكديگر، آن‌چنان خود را مشغول كارهاى خارج از خانه مى‌كنند كه گويى تنها وظيفه آنان، كاركردن و تأمين مايحتاج زندگى است؛

١٤. افراد خانواده، احساس تنهايى و بى‌ياور بودن مى‌كنند و به اين باور مى‌رسند كه بى‌چاره و نگون‌بخت هستند و در واقع، نوعى درماندگى را تجربه مى‌كنند؛

١٥. افراد خانواده غالباً عصبى هستند، احساس گناه و تقصير مى‌كنند