بر آنها سوار نگشته فرود مى‌آييم. سپس محمّد (ص) پرچم خود را به اهتزاز درآورده و آن را با شمشير خود به قائم ما مى‌دهد و بدين‌گونه بعد از آن، تا زمانى كه خدا تقدير فرموده است، در جهان خواهيم زيست ... من هر جنبنده حرام‌گوشتى را كشته و نابود مى‌گردانم؛ به طورى كه جز حيوانات حلال گوشت در روى زمين باقى نمانَد. سپس من يهود و نصارى و ساير ملل را به دين اسلام دعوت مى‌كنم و آنها را در برگزيدن اسلام و شمشير مخيّر مى‌گردانم. هركس اسلام آورد، بر وى منّت مى‌نهم و هركس امتناع ورزيد، خون او را مى‌ريزم.»[١]

ب) براى احياى خونشان‌

در بخشى از روايت بلند امام صادق (ع) كه گوشه‌اى از آن را در بخش رجعت امام حسن (ع) خاطرنشان شديم، درباره حضور دردناك امام حسين (ع) در صحنه دادگاه عدل، سخن به ميان آمده است. حضرت صادق آل‌محمّد (ص) فرمودند:

«آنگاه امام حسين (ع) با بدنى آغشته به خون، خود و يارانش كه با وى كشته شدند، در جلو پيغمبر مى‌ايستند؛ چون پيغمبر او را مى‌نگرد، زار زار مى‌گريد. از گريه او، اهل آسمان و زمين نيز گريه مى‌كنند. فاطمه زهرا (س) هم ناله جانكاه از دل پُر رنج برمى‌آورد. از ناله و شيون و گريه و زارى آن حضرت، زمين و اهل زمين متزلزل مى‌گردند ...»

مفضّل‌ عرض كرد: آقا آنگاه چه مى‌شود؟ حضرت فرمودند:

«... فاطمه زهرا (س) برخاسته و عرض مى‌كند: «خدايا! آن روزى كه به من وعده فرمودى از كسانى كه به من ظلم كرده‌اند و حقّ مرا غصب نمودند و مرا زدند و اولاد مرا به گريه آوردند، انتقام بگيرى! به وعده خود وفا كن.» در اين وقت، فرشتگان هفت آسمان و حاملان عرش الهى و ساكنان هوا و اهل دنيا و آنها كه در زير طبقات زمين هستند، با ناله و فرياد مى‌گريند و به خدا شكايت مى‌كنند.

در آن روز، تمام قاتلان و ظالمان به ما و آنها كه از آنچه بر سر ما آمده، راضى بودند، هزار بار به قتل مى‌رسند ....»[٢]

ج) براى سلطنتى شيرين و طولانى‌

پس از پايان انتقام‌گيرى از دشمنان خداوند، وقت آن است كه جهان، دوران عدالت‌ورزى را زير سايه امن خداوند تجربه كند. در همين زمان است كه حضرت مهدى (عج)، انگشتر خود را به امام حسين (ع) مى‌دهند و بدين ترتيب، سلطنت و حاكميت جهانيان را به ايشان مى‌سپارند.

حضرت باقرالعلوم (ع) به مردى عراقى فرمودند: «اوّلين كسى كه در رجعت به دنيا برمى‌گردد، همسايه شما، حسين (ع) است. آن حضرت چندان سلطنت مى‌كند كه از پيرى، ابروانش روى ديدگانش را مى‌گيرد.»[٣]

د) براى دفن آخرين منجى جهان‌

هرچند تصوّر رحلت يگانه منجى عالم، تلخ و ناگوار است، امّا «كُلُّ نَفْسٍ ذائِقَةُ الْمَوْتِ‌؛[٤] هر نفسى مرگ را مى‌چشد.» و وقتى امامى مى‌خواهند از دنيا بروند، سنّت خداوند اين‌گونه است كه «امام را جز امام، نمى‌تواند غسل دهد.»[٥]

امام صادق (ع) فرمودند: «... هنگام رحلت حجّت قائم فرا مى‌رسد و آنكه او را غسل مى‌دهد و كفن مى‌كند و حنوط مى‌نهد و در گورش مى‌گذارد، حسين بن على (ع) است؛ چون متولّى [كفن و دفن‌] امام، جز امام نيست.»[٦]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. طوسى، محمّد بن الحسن، «الأمالى»، قم، دار الثقافة، چاپ اوّل، ١٤١٤ ق. ص ٢٧١؛ مجلسى، محمّد باقر، «مهدى موعود» (ترجمه جلد ٥١ بحار الأنوار)، تهران، اسلاميه، چاپ بيست و هشتم، ١٣٧٨، ص ١١٨٦.

[٢]. حلى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، ايران، قم، مؤسسة النشر الإسلامى، چاپ اوّل، ١٤٢١ ق.، ص ٤٩٢؛ مجلسى، محمّدباقر، همان منبع، صص ١٢٢٣- ١٢٢٤.

[٣]. مجلسى، محمّد باقر، «بحارالانوار»، ج ٤٣، ص ٢٧٣؛ به نقل از شوشترى، جعفر، «خصايص الحسينيه»، نشر آرام دل، ص ٤٢.

[٤]. حلى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، همان، ص ١٣٩؛ مجلسى، محمّدباقر، «مهدى موعود»، همان، ص ١٢٠١.

[٥]. سوره تكاثر، آيه ٨.

[٦]. حلى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، ص ٤٩٢؛ مجلسى، محمّدباقر، همان منبع، صص ١٢٢٣- ١٢٢٤.

[٧]. حلى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، همان، ص ١٣٩؛ مجلسى، محمّدباقر، «مهدى موعود»، همان، ص ١٢٠١.

[٨]. همان.

[٩]. حلى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، همان، ص ٤٣٣.

[١٠]. مجلسى، محمّدباقر، «مهدى موعود»، همان، ص ١١٨٩.

[١١]. سوره عنكبوت، آيه ٥٧.

[١٢]. روايت از امام على بن موسى الرّضا (عليه السلام) به نقل از ابومعمّر، كلينى، محمّد بن يعقوب، «أصول الكافى»، ترجمه مصطفوى، تهران، كتاب فروشى علميه اسلاميه، چاپ اوّل، ١٣٦٩، ج ٢، ص ٢٢٥.

[١٣]. شيخ حر عاملى، محمّد بن حسن، «الإيقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة»، تهران، نويد، چاپ اوّل، ١٣٦٢، ص ٣٦٨؛