از ايشان پرسيده بود چه كار كنم كه حضرت ولى عصر (عج) را ببينم؟ حضرت رسول صلى الله عليه و آله و سلم به او فرموده بودند: «هر صبح و عصر يك ساعت براى امام حسين عليه السلام گريه كن.» اين رؤيا، رؤياى صادقه است؛ چون با روايات هماهنگ است. مى‌گويد: «مَنْ تَشَبَّهَ بِقَوْمٍ فَهُوَ مِنْهُم.»[١] شما تا با حضرت ولى عصر (عج) سنخيّت پيدا نكنيد، نمى‌توانيد حضرت را ادراك كنيد. ما بايد حدّاقل با يكى از كارهاى امام زمان (عج) سنخيّت پيدا كنيم. يكى از كارهاى امام زمان (عج) اين است كه هر صبح و عصر، براى جدّ غريبشان، امام حسين عليه السلام اشك مى‌ريزند.[٢] توسّل به امام حسين عليه السلام خيلى مجرّب است. در «زيارت عاشورا» هم دارد.

«يَا أَبَا عَبْدِ اللهِ إِنِّى أَتَقَرَّبُ إِلَى اللهِ وَ إِلَى رَسُولِهِ وَ إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ وَ إِلَى فَاطِمَةَ وَ إِلَى الْحَسَنِ وَ إِلَيْكَ بِمُوَالاتِكَ»[٣]

صدقه براى سلامتى حضرت ولى عصر (عج) راه ديگرى است. شايد بعضى سؤال كنند: مگر حضرت عليه السلام به صدقه دادن ما احتياج دارند؟ نه! شما سوار تاكسى مى‌شويد، دوست صميمى‌تان هم در تاكسى نشسته است. وضع مالى او خيلى خوب هم باشد، شما زودتر از او پول در مى‌آوريد و به راننده تاكسى مى‌دهيد. در حقيقت شما مى‌خواهيد به دوستتان بگوييد، دوستت دارم؛ همين؛ وگرنه به اين چند تومان شما كه هيچ احتياجى ندارد. صدقه‌اى كه ما براى سلامتى حضرت مهدى (عج) مى‌دهيم، در واقع مى‌خواهيم بگوييم، آقا جان دوستتان داريم. فلسفه‌اش همين است و بس.

بهترين راه‌ها، همين توجّه به حضرت است. با اين حال، اهل رياضت مى‌گويند: مرتّب بگوييد «يابن الحسن» تا كم‌كم برايتان ملكه بشود. وقتى محبّت در دل اهل محبّت زياد شد، به چيز ديگرى نيازى نيست، خودش مى‌آيد. آن جوانى كه زنش را دوست دارد، در مغازه خيّاطى هر چه كوك مى‌زند، به ياد زنش است. شما مرتّب به او تلقين مى‌كنيد؟ اين محبّت در وجودش است. خلاصه اگر محبّت زياد شد، طبعاً ياد حضرت عليه السلام هم زياد خواهد شد؛ ان شاء الله. موفّق باشيد.

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره انعام (٦)، آيه ٨٢.

[٢]. سوره لقمان (٣١)، آيه ١٣.

[٣]. «زاد المعاد- مفتاح الجنان»، ص ٤٢٣؛ «مفاتيح الجنان»، دعاى عديله.

[٤]. «مشارق أنوار اليقين فى أسرار أميرالمؤمنين عليه السلام»، ص ٢٨٣؛ «الجواهر السنية فى الأحاديث القدسية» (كلّيات حديث قدسى)، ص ٧١٠.

[٥]. سوره هود (١١)، آيه ٨٦.

[٦]. سوره حديد (٥٧)، آيه ٤.

[٧]. اين كتاب نوشته محمّد بن حسن صفّار (م ٢٩٠ ق). از علماى شيعه اماميه و صحابى امام حسن عسكرى عليه السلام است كه درباره شناخت ائمّه و خصوصيات امام نوشته شده است. كتاب «بصائر الدّرجات» مشتمل بر ١٨٨١ حديث مى‌باشد كه در ده بخش تنظيم شده و هر بخش حدوداً شامل بيست باب است.

[٨]. و همه چيز را در كتاب آشكار كننده‌اى برشمرده‌ايم! سوره يس (٣٦)، آيه ١٢.

[٩]. «عيون الحكم و المواعظ» (لليثى)، ص ٤٥٣؛ «غرر الحكم و درر الكلم»، ص ٥٨٣.

[١٠]. «مكيال المكارم فى فوائد الدعاء للقائم عليه السلام»، اثر عربى سيّد محمّدتقى موسوى اصفهانى است.

[١١]. با قلم مرحوم استاد على دوانى.

[١٢]. «دادگستر جهان» اثر آيت‌الله ابراهيم امينى، از كتاب‌هاى عمومى در مباحث‌