ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٣١ - ٢ اصل جهاد و جنگ عادلانه
خداوند سبحان هم به پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم دستور مىدهد كه چنانچه دشمن تو از در مسالمت وارد شد، تو نيز با آن موافقت كن:
«وَإِنْ جَنَحُوا لِلسَّلْمِ فَاجْنَحْ لَها؛[١]
اگر تمايل به صلح نشان دهند، تو نيز از در صلح درآى.»
٢. اصل جهاد و جنگ عادلانه:
اگر دعوت اسلامى مؤثّر نيفتاد و انسانهاى لجوج به مقابله با اسلام برخاستند يا كسانى كه دعوت را پذيرفتند، با خطر مواجه شدند، آنگاه اسلام بر جهاد و يا دفاع تأكيد مىورزد.
به آياتى در اينباره توجّه كنيد:
الف) «ياأَيُّهَا النَّبِيُّ جاهِدِ الْكُفَّارَ وَ الْمُنافِقِينَ وَ اغْلُظْ عَلَيْهِمْ وَ مَأْواهُمْ جَهَنَّمُ وَ بِئْسَ الْمَصِيرُ؛[٢]
اى پيامبر! با كافران و منافقان جهاد كن و بر آنها سخت بگير! جايگاه آنان جهنّم است؛ و چه بد سرنوشتى دارند!»
ب) «وَقاتِلُوا فِي سَبِيلِ اللَّهِ الَّذِينَ يُقاتِلُونَكُمْ وَ لا تَعْتَدُوا إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْمُعْتَدِينَ؛[٣]
و در راه خدا، با كسانى كه با شما مىجنگند، نبرد كنيد! و از حد تجاوز نكنيد، كه خدا تعدّىكنندگان را دوست نمى دارد!»
ج) «وَاقْتُلُوهُمْ حَيْثُ ثَقِفْتُمُوهُمْ وَ أَخْرِجُوهُمْ مِنْ حَيْثُ أَخْرَجُوكُمْ وَ الْفِتْنَةُ أَشَدُّ مِنَ الْقَتْلِ وَ لا تُقاتِلُوهُمْ عِنْدَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ حَتَّى يُقاتِلُوكُمْ فِيهِ فَإِنْ قاتَلُوكُمْ فَاقْتُلُوهُمْ كَذلِكَ جَزاءُ الْكافِرِينَ؛[٤]
و آنها [بت پرستانى كه از هيچگونه جنايتى ابا ندارند] را هر كجا يافتيد، به قتل برسانيد! و از آنجا كه شما را بيرون كردند، آنها را بيرون كنيد! و فتنه (و بت پرستى) از كشتار هم بدتر است! و با آنها، در نزد «مسجدالحرام» (در منطقه حرم)، جنگ نكنيد! مگر اينكه در آنجا با شما بجنگند. پس اگر (در آنجا) با شما پيكار كردند، آنها را به قتل برسانيد. چنين است جزاى كافران!»
عدالت در نظام جهانى اسلام، فراگير، گسترده و عميق است. به اين سبب، جهانى شدن اسلامى به تاريخ سراسر ظلم و جور جهان پايان مىدهد؛ به ريشه كنى ستمها و تبعيضها از جامعه بشرى مىپردازد و يك نظام اجتماعى بر پآيه مساوات و برابرى مستقر مىكند.
پىنوشتها:
[١]. «جهانى شدن جهان اسلام و سياستهاى جهانى»، حسامالدّين واعظ (استاد دانشگاه ليدز انگلستان)، منبع: اينترنت.
[٢]. سوره قصص (٢٨) آيه ٦ و ٥.
[٣]. گفتمان مهدويت (سخنرانىهاى گفتمان اوّل و دوم)، جمعى از سخنرانان، مؤسسه فرهنگ و انتظار، ١٣٨٠، ص ٣٢.