[٢٠]. منظور همان سخن عمر است كه وقتى پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم در ساعات آخر عمر كتف طلب كرد تا در آن چيزى بنويسد كه مردم هرگز گمراه نشوند، عمر گفت: «پيامبر هذيان مى‌گويد»! و بدين وسيله از نوشتن كتف مانع شد. منظور از «كتف» هم استخوان پهن شانه گاو يا شتر است كه براى نوشتن از آن استفاده مى‌كردند.

[٢١]. او سامرى اين امّت و رفيق گوساله آن است.

[٢٢]. هلالى، سليم بن قيس، «أسرار آل محمّد عليه السلام» همان، ص ٥٧٥.

[٢٣]. سوره اعراف، آيه ١٥٠.

[٢٤]. هلالى، سليم بن قيس، «تاريخ سياسى صدر اسلام»، ترجمه كتاب سليم، تهران، چاپ اوّل، ١٣٧٧، ص ١٧٨- ١٨٠.

[٢٥]. سوره بقره، آيه ٢٤٣.

[٢٦]. حلّى، حسن بن سليمان، «مختصر البصائر»، قم، چاپ اوّل، ١٤٢١ ق. ص ١٠٥.

[٢٧]. كلينى، محمّدبن يعقوب، «أصول الكافى»، ترجمه كمره‌اى، قم، چاپ سوم، ١٣٧٥، ج ٣، ص ٣١٧.

[٢٨]. سوره الاحزاب، آيه ٣٢.

[٢٩]. ابن بابويه، محمّدبن على، «كمال الدّين»، ترجمه پهلوان، قم، چاپ اوّل، ١٣٨٠، ج ١، ص ٥٤.

[٣٠]. همان، ج ١، ص ٣٠٥.

[٣١]. طبرسى، احمدبن على، «الإحتجاج»، همان، ج ١، ص ٥٧١.

[٣٢]. ابن بابويه، محمّدبن على، «الأمالى»، ترجمه كمره‌اى، تهران، چاپ ششم، ١٣٧٦، ص ١٣.

[٣٣]. ابن بابويه، محمّدبن على، «ترجمه من لا يحضره الفقيه»، تهران، چاپ اوّل، ١٣٦٧، ج ١، ص ٣٠٠.

[٣٤]. همان، ص ٣٠١.

[٣٥]. همان، ص ٣٠٢.

[٣٦]. كلينى، محمّدبن يعقوب، «أصول الكافى»، همان، ج ٢، ص ٢١٩.

[٣٧]. ثقفى، ابراهيم‌بن محمّد، «الغارات»، ترجمه آيتى، تهران، چاپ دوم، ١٣٧٤، ص ٦٨.

[٣٨]. «إِنَّ اللَّهَ مُبْتَلِيكُمْ بِنَهَرٍ».

[٣٩]. ابن أبى زينب، محمّدبن ابراهيم، «الغيبه»، ترجمه فهرى، تهران، چاپ چهارم، ١٣٦٢، ص ٣٧٢.

[٤٠]. باب چهارم از كتاب «الإيقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة»، تأليف شيخ حرّ عاملى در موضوع رجعت.

[٤١]. ابن بابويه، محمّدبن على، «من لا يحضره الفقيه»، ج ١، ص ٢٠٣.

[٤٢]. كلينى، محمّدبن يعقوب، «كافى»، تهران، اسلاميه، ج ٨، ص ٢٨٠.

[٤٣]. كشى، محمّدبن عمر، «رجال الكشى»، مشهد، مؤسّسه نشر دانشگاه مشهد، چاپ اوّل، ١٤٠٩ ق. ص ٣١٤.

[٤٤]. همان، صص ٢٠- ٢٥.

[٤٥]. ابن بابويه، محمّدبن على، «معانى الأخبار»، قم، دفتر انتشارات اسلامى وابسته به جامعه مدرّسين حوزه علميه قم، چاپ اوّل، ١٤٠٣ ق.، ص ١٥٩.