از شاخص‌ترين كسانى كه رجعت مى‌كنند، قاتلان و مشايعت كنندگان در قتل خونين حسين‌بن على عليه السلام هستند. انتقام‌گيرى از خون امام حسين عليه السلام در روايات و زيارت‌نامه‌هاى متعدّدى ذكر شده است. تا جايى كه حضرت صاحب‌الأمر (عج) در «دعاى ندبه» اين‌چنين خطاب مى‌شوند:

«أَينَ الطَّالبُ بِدَمِ المَقتولِ بِكَربَلاء؛

كجاست خون‌خواه كشته كربلا؟»

در «زيارت امام حسين عليه السلام در روز عاشورا» نيز از خداوند مى‌خواهيم كه ما را از شمار يارى‌دهندگان حضرت منصور عليه السلام در خون‌خواهى امام حسين عليه السلام قرار دهد.

آيه «و كسى كه از روى ظلم و ستم كشته شود، براى ولىّ او در خون‌خواهى قدرتى قرار داده‌ايم كه نبايد در كشتار زياده‌روى كند؛ همانا او يارى خواهد شد.»[١] به تأييد روايات معصومان عليه السلام درباره حقّ خون‌خواهى امام حسين عليه السلام براى حضرت مهدى (عج) است. چنانچه از امام باقر عليه السلام، درباره اين آيه آمده است: «مراد از آن حسين‌بن على است كه مظلومانه به شهادت رسيد و در مورد «براى ولىّ [دم‌] او در خون‌خواهى قدرتى داديم» منظور از آن، خروج قائم (عج) براى خون‌خواهى ايشان است و منظور از «در خون‌خواهى اسراف ننمايد و همانا او يارى خواهد شد.» حسين‌بن على است كه ايشان مورد نصرت و يارى قرار مى‌گيرد و پيروزمند خواهد بود.»[٢]

از روايات رسيده از معصومان عليه السلام دريافت مى‌شود كه قاتلان امام حسين عليه السلام، مشايعت‌كنندگان با آن ملعونان و راضيان به قتل آن جناب، مُرده و زنده در شمار كسانى هستند كه از دَم تيغ منتقم مى‌گذرند. روايتى از امام رضا عليه السلام در اين‌باره مشهور است. عبد السّلام‌بن صالح هروىّ‌ مى‌گويد:

به حضرت رضا عليه السلام عرض كردم: نظرتان درباره اين حديث كه از امام صادق عليه السلام روايت شده است، چيست كه حضرت فرموده‌اند: «زمانى كه قائم عليه السلام قيام كند، فرزندان قاتلان حسين عليه السلام را به خاطر كردار پدرانشان خواهد كشت. حضرت فرمودند: «همين طور است.» عرض كردم: پس معنى اين آيه چيست: «هيچ‌كس بار گناه ديگرى را به دوش نخواهد كشيد.»[٣] حضرت رضا عليه السلام فرمودند: «خداوند در تمام گفتارهايش درست گفته است؛ ليكن فرزندان قاتلان حسين عليه السلام از كردار پدرانشان راضى هستند و به آن افتخار مى‌كنند و هر كس از كارى راضى باشد، مثل كسى است كه آن را انجام داده و اگر كسى در مشرق كُشته شود و ديگرى در مغرب از اين قتل راضى باشد، نزد خدا با قاتل شريك خواهد بود و قائم عليه السلام در هنگام قيام خود، به خاطر رضايتشان از كردار پدران، ايشان را خواهد كشت.»[٤]

پى‌نوشت‌ها:

[١]. سوره آل‌عمران، آيه ٥٦: «فَأَمَّاالَّذِينَ كَفَرُوا فَأُعَذِّبُهُمْ عَذاباً شَدِيداً فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ ما لَهُمْ مِنْ ناصِرِينَ.»

[٢]. در بسيارى از آيات قرآن اين عبارت به كار رفته است، من جمله سوره روم، آيه ٦٠، سوره قصص، آيه ١٣.

[٣]. سوره غافر، آيه ١١.

[٤]. براى مطالعه بيشتر ن. ك به شيخ حرّ عاملى، محمّد بن حسن، «الإيقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة»، تهران، نويد، چاپ اوّل، ١٣٦٢.

[٥]. در روايات ما آمده است كه مهلت ابليس در دوران قيام حضرت مهدى عليه السلام به پايان مى‌رسد و آن ملعون به دست پرقدرت حضرت صاحب الزّمان (عج) در مسجد كوفه كشته مى‌شود و به دوزخ مى‌شتابد. (ن. ك به روايت امام صادق عليه السلام در «تفسير العياشى»، تهران، المطبعة العلمية، چاپ اوّل، ١٣٨٠ ق. ج ٢، ص ٢٤٢.)

[٦]. سوره غافر، آية ٥١.

[٧]. حلّى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، قم، مؤسسة النشر الإسلامى، چاپ اوّل، ١٤٢١ ق. ص ٩٢.

[٨]. همان، ص ٤٣٣- ٤٩٩.

[٩]. همان.

[١٠]. همان.

[١١]. همان.

[١٢]. سوره آل عمران، آيه ٣٠.

[١٣]. حلّى، حسن بن سليمان بن محمّد، «مختصر البصائر»، همان.

[١٤]. همان.

[١٥]. ابن بابويه، محمّد بن على، «علل الشرائع»، ترجمه ذهنى تهرانى، قم، انتشارات مؤمنين، چاپ اوّل، ١٣٨٠، ج ٢، ص ٨٤٣.

[١٦]. شيخ حرّ عاملى، محمّد بن حسن، «الإيقاظ من الهجعة بالبرهان على الرجعة»، همان، ص ٣٦٣.

[١٧]. همان.

[١٨]. «وَمَنْ قُتِلَ مَظْلُوماً فَقَدْ جَعَلْنا لِوَلِيِّهِ سُلْطاناً فَلا يُسْرِفْ فِي الْقَتْلِ إِنَّهُ كانَ مَنْصُوراً» (سوره اسراء، آية ٣٣.)

[١٩]. عيّاشى، محمّد بن مسعود، «تفسير العيّاشى»، همان، ج ٢، ص ٢٩٠.

[٢٠]. سوره انعام، آيه ١٦٤.

[٢١]. ابن بابويه، محمّد بن على، «عيون أخبار الرّضا عليه السلام»، تهران، نشر جهان، چاپ اوّل، ١٣٧٨ ق.، ج ١، ص ٢٧٣.