چشمش به پرچم سرخ در اهتزاز است؛ منتظر قيام خون‌خواه حضرت است و خودش را همواره در اين مسير نگه مى‌دارد؛ لذا وقتى درباره مرام‌نامه شيعيان سخن مى‌گوييم، آن را در اين چهار بخش خلاصه مى‌كنيم:

١. شيعه متذكّر حقّ بر زمين مانده و خون به ناحق ريخته شده امام خود است و هيچگاه حقّ بر زمين مانده را فراموش نمى‌كند و كسى كه چنين چيزى را فراموش كند، از جمله شيعه‌ها خارج است؛

٢. شيعه منتظر است تا امام حىّ و خون‌خواه برگردد؛ به عبارتى چشم به راه كسى مانده كه اين حقّ بر زمين مانده را به جايگاه خودش برگرداند؛

٣. شيعه منكر تمامى صورت‌هاى باطل است؛

٤. شيعه آماده و مهيّاى يارى امام غايب از نظر خود است.

شفيعى سروستانى با تأكيد بر اين چهار بند به عنوان «مرام‌نامه شيعه بودن» اعلام كرد كه اين چهار تكليف، حاوى معنى زندگى و نحوه بودن شيعيان در عرصه تاريخ است و اين چهار بند به تمامى، متجلّى گشته در «زيارت عاشورا» ست. بدين ترتيب زيارت عاشورا كه حديثى قدسى است، «مرام‌نامه شيعه بودن» از زبان خداوند متعال مى‌باشد.

همراهى با امام، محتواى عهد الَست‌

محقّق حوزه مهدويت با برشمردن و شرح پنج فراز از زيارت عاشورا: اعلان سلام به اولياءالله‌، ذكر مصيبت اعظم واقع شده‌، برائت از بنيان‌گذاران ظلم بر اهل بيت عليه السلام تا عاملان ظلم‌، اعلام تسليم در برابر فرامين ولىّ‌الله‌ و طلب همراهى با منتقم و اعلام آمادگى براى يارى‌، به عنوان مرام‌نامه شيعيان در زيارت عاشورا و «زيارت اربعين»، زندگى شيعيان را از مسير انتظار تعريف كرد و آنگاه به تبيين موضوع «عهد با امام و عهد امام» پرداخت.

استاد شفيعى سروستانى با قرائت خطبه امام حسين عليه السلام در شب عاشورا، به سخن ايشان كه فرمودند: «من عهد خود را از گردن شما برمى‌دارم» اشاره كرد و افزود:

مگر از جانب امام عهدى بر گردن مردم است كه امام حسين عليه السلام چنين و به صراحت آن را اعلام مى‌كنند؟ بلى. عهدى خدايى بر گردن تك‌تك انسان‌ها به نحو عام و به نحو خاص بر گردن شيعيان است و اين عهد را خداوند متعال مقرّر كرده و كسى نمى‌تواند اين عهد را از گردنشان بردارد.

استاد در توضيح معناى عهد، آن را معادل با «تعهّد داشتن» دانست و بيان كرد كه جز امام حسين عليه السلام كه امام معصوم و منصوب از جانب خداوند متعال هستند، كسى نمى‌تواند اين عهد را از گردن مردم بردارد. استاد با طرح اين سؤال كه منشأ اين عهد چيست؟ در پاسخ توضيح داد كه اين عهد همان‌ عهد الست يا پيمان فطرت‌ است كه در عالم ذرّ