پيامبر (ص) تأكيد كردند كه اين عدد را به اين دليل در نظر گرفتند كه موسى از ميان بنى‌اسرائيل، دوازده نقيب را برگزيد. آن حضرت آنان را به حواريّون حضرت عيسى (ع) تشبيه كرده و فرمودند:

«كفالت قوم خود را داشته باشيد، همان‌گونه كه حواريون عيسى (ع) كفالت قوم را براى حضرت عيسى داشتند.»

در روايتى آمده است كه جبرئيل آنان را انتخاب كرده و افراد ديگر نبايد چيزى به دل بگيرند و ناراحت شوند.[١]

مطلب ديگر، در مورد تاريخ تولّد و بزرگ‌ترين واقعه زندگى آخرين سفير الهى است كه مبدأ تحوّلات عظيمى در جهان اسلام شد و همين‌طور تاريخ رحلت آن حضرت، كه همه آنها يكى است.

همان‌گونه كه مى‌دانيد تاريخ ولادت رسول گرامى (ص)، البتّه به نقل اهل سنّت، و تاريخ هجرت پيامبر (ص) از محيط مشرك «مكّه» به دارالاسلام مدينه كه مبدأ تاريخ اسلام قرار گرفت و نيز تاريخ رحلت رسول گرامى (ص)، به نقل از امام باقر (ع) و امام صادق (ع) و امام رضا (ع)، همه و همه در روز دوازدهم ربيع الاوّل اتّفاق افتاده است.[٢] هر چند كه بعضى از مورّخان در مورد تاريخ رحلت پيامبر (ص) نظر ديگرى دارند.

ديدگاه ٦

در بيان تعيين اسامى پيامبر (ص) و امام (ع) براى روزهاى هفته، روايتى از امام هادى (ع) وجود دارد كه رسول گرامى (ص) فرمودند:

«با روزها دشمنى نكنيد كه آنها با شما دشمنى خواهند كرد.»

مراد از ايّام هفته، ائمّه (ع) مى‌باشند كه آسمان و زمين به واسطه آنها پابر جاست.

به همين دليل شنبه به نام گرامى رسول خدا (ص)، يكشنبه به نام اميرالمؤمنين (ع)، دوشنبه به نام دو امام، امام حسن (ع) و امام حسين (ع)، سه‌شنبه، سه امام، امام سجّاد (ع)، امام باقر (ع) و امام صادق (ع)، چهارشنبه، چهار امام، حضرت موسى بن جعفر (ع)، علىّ بن موسى (ع)، امام جواد (ع) و امام هادى (ع)، پنج‌شنبه به نام امام حسن عسكرى (ع) و جمعه به نام نامى امام عصر (ارواحنا فداه) مزيّن شده است.

امام هادى (ع) در ادامه مى‌فرمايند:

«در دنيا با ايشان دشمنى نكنيد تا در آخرت با شما دشمنى نكنند.»[٣]

تعيين اسامى ائمّه (ع) با يكى از روزهاى هفته نشانگر اهمّيت اين موضوع است كه ياد و نام آن بزرگواران را در تمامى ساعت‌هاى زندگى خود فراموش نكنيم و روزهاى هفته را به سلام و صلوات ايشان شروع و به پايان برسانيم و زندگى خود را با انوار ملكوتى ايشان منوّر سازيم.

ديدگاه ٧

در بيان آخرين ديدگاه سعى شده با نظريّاتى خارج از كتاب و سنّت آشنا شويم و از اطّلاعات به دست آمده در اين زمينه بهره گيريم.

در «كتاب راز اعداد» اين‌گونه آمده است كه:

در كلّيه اديان و مذاهب بر روى برخى اعداد، تكيه خاصّى شده است. اعتبار عدد هفت نزد زرتشتيان و عدد چهل در برخى اديان ديگر از اين نمونه است. يهوديان به عدد دوازده و چهل اعتبار زيادى مى‌دهند. آنان تعداد فرزندان يعقوب را دوازده نفر مى‌دانند و مى‌گويند اسماعيل فرزند ابراهيم، دوازده پسر داشت. موسى، دوازده چشمه از دل سنگ بيرون آورد و از هر سبط يك نفر را انتخاب نمود تا براى اطّلاع از دشمن به «فلسطين» برود. عدد سنگ‌هاى گرانبها در دست هارون، دوازده بوده و در تقويم زمانى آنها، سال دوازده ماه دارد. انجام برخى از مراسم در روزِ دوازدهم هر ماه است و در كتب مقدّس اين‌گونه آمده كه اعداد مقدّسِ پنج و هفت در عدد دوازده جمع مى‌شوند.

بسيارى از تمدّن‌هاى باستانى به ويژه در «خاورميانه»، بر پايه عدد دوازده بوده‌اند و سال را به دوازده ماه تقسيم مى‌كردند.[٤]

در عهد عتيق عدد دوازده در موارد بسيارى ديده مى‌شود.[٥]