ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩٢ - تبسم توحيد

در تنگناى حوصله آتش گرفته‌ام‌

چندى است‌بوى زخم سياوش گرفته‌ام‌

بى تو مجال سرعت پرواز من نبود

پايان عشق نقطه آغاز من نبود

چندى است از هواى سرودن بريده‌ام‌

از اين تب هميشه بودن بريده‌ام‌

چون شمع ذره ذره به پايان رسيده‌ام‌

از خويش تا جنون بيابان رسيده‌ام‌

هر شب به ناله‌هاى خودم مى‌رسم چو شمع‌

دارم به انتهاى خودم مى‌رسم چو شمع‌

انگار رنگ عاطفه در باد مرده است‌

با من شكوه تيشه فرهاد مرده است‌

در تنگناى حوصله آتش گرفته‌ام‌

چندى است‌بوى زخم سياوش گرفته‌ام‌

شب گريه‌هاى احمد مختار در من است‌

تخصيص زخم حيدر كرار در من است‌

آواز لحظه‌هاست فراسوى راه من‌

پژواك سايه‌هاست‌شكست نگاه من‌

ترسى نشسته بر دلم از صورت ز حنجره‌

مثل عبور يك شبح از پشت پنجره‌

اى بغض سرخ فاطمه! با من سخن بگو

در اين غرور همهمه با من سخن بگو

من با هواى سرد خيابان غريبه‌ام‌

با لحظه‌هاى بى سر و سامان غريبه‌ام‌

بى تو به ياد ساقه مريم دلم خوش است‌

در انتظار خنده شبنم دلم خوش است‌

اين لحظه‌هاى فاصله از ما بريده باد

اين تنگناى حوصله از ما بريده باد

از زمهرير حادثه سرد است زخم من‌

آرى شكاف خنده درد است زخم من‌

چندى است در فراق تو تنها نشسته‌ام‌

شمشير را به گرده مهتاب بسته‌ام‌

در انتظار دست تو آتش گرفته‌ام‌

چندى است‌بوى زخم سياوش گرفته‌ام‌

اين زخمها مقدمه گام سبز توست‌

سوز جگر تبسمى از نام سبز توست‌

زخمى است‌باز سينه آتش ضمير من‌

اين تا هميشه سرخ جراحت‌پذير من‌

اى صاحب زمين و زمان، منتظر بيا

اى جمعه‌خيز آينه‌ها در نظر بيا

اى لحظه‌هاى غربت دلها كبود تو

اى زخمى نگاه زمين در نبود تو