ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٩٠ - پرده سوم
خانه استراحت كند! چند برادر دارى؟
- من و اين برادرم، دو نفر هستيم.
چند خواهر دارى؟
- ٣ تا
چند ساله هستند؟ بزرگترند؟
- كوچك هستند.
چند سال است كه پدرتان مرده است؟
- ٧ سال
خرج زندگى شما را چه كسى تامين مىكند؟
- خودمان گدايى مىكنيم!
چند سال است گدايى مىكنيد؟
- دو سال
روزى چند درآمد داريد؟
- از ٥٠٠ تا ٧٠٠ تومان
شبها كجا استراحت مىكنيد؟
- خونه
منزلتان كجاست؟
- طرفهاى ميدان شوش يك اتاق كوچكى كرايه كردهايم، آنجا زندگى مىكنيم.
پس شما خرجى خانوادهتان را در مىآوريد؟
- آره
كميته امداد به شما كمك نمىكند؟
- نه آنجا نرفتهايم نمىدانيم آنجا كجاست!!
چرا مادرت به كميته امداد نرفته است؟
- اون نمىتونه بره و نمىدونه كجا بره
ماهى چقدر اجاره اتاقتان است؟
- ٣ هزار تومان
كجاست كه ماهى ٣ هزار تومان كرايه دارد؟
- اتاقش خيلى كوچك و خراب است
چرا اينقدر پريشان و نامرتب هستيد؟ حمام نمىكنيد؟
- چرا حمام گاهى مىرويم ولى چون اتاقمان خاكى و كثيف است و مادرمان هم مريض است ديگر ...
چند كلاس درس خواندهاى؟
- ٥ كلاس
به سراغ برادر كوچكتر مىروم، معصومانه نگاهم مىكند، در نگاهش غم غريبى يافت مىشود.
اسمت چيست؟
نعيم چند سال دارى؟
- ٧ سال
خونهتون كجاست؟
- شوش
چند سال است كه گدايى مىكنى؟
- چارهاى نداريم. آواره و مجبوريم. بايد خرج منزل را درآوريم، خودمان هم مىدانيم گدايى بد است.
چرا دنبال كارى نمىرويد؟
- كسى را نمىشناسيم و كسى هم نيست كه ما را راهنمايى كند و يا بشناسد و سر كار بگذارد.
آرى، اينها آواره و تنها ماندهاند، در هيچ خانهاى به رويشان باز نمىشود و ظاهرا هيچ دست مهربانى بر دردهاى آنان مرهم نمىنهند.
گويا مؤمنين فراموش كردهاند كه پيامبر اسلام در خصوصكفالت و نگهدارى وتوجه بهايتام فرمودهاست:
«بهترين خانه مسلمانان خانهاى است كه در آن يتيمى باشد و به او نيكى كنند و بدترين خانههاى مسلمانان خانهاى است كه در آن يتيمى باشد و به او بدى كنند. من و كسىكه كفالت يتيمى را بر عهدهبگيرد در بهشت ماننددو انگشتر همراهيم. «نهج الفصاحة، ص ٣٥٦
اگر كارى باشد، حاضريد برويد انجام دهيد؟
- بله، شما كارى سراغ داريد؟
من ساكت مىشوم!! گويى سكوت من طولانى به بچهها مىفهماند كه از دست امثال من هم كارى برنمىآيد ...
با هم مىگويند:
آقا! براى دمپايىها، خيلى ممنونيم، خدا به شما عوض دهد، كارى نداريد!
نه بچهها!!
خداحافظ
خداحافظ شما باشد و در حين خداحافظى كمى آنها را نصيحت و راهنمايى مىكنم اما مىدانم كه آنها به كار، توجه مسؤولين و حساسيت مردم بيشتر از نصيحت من نياز دارند!