ماهنامه موعود
(١)
شماره پانزدهم
١ ص
(٢)
فهرست
١ ص
(٣)
أين جامع الكلمه على التقوى
٢ ص
(٤)
حضرت زهرا، سلام الله عليها؛ فرياد رسا بر سر بدعتها
٤ ص
(٥)
در رثاى حضرت زهرا سلام الله عليها
٨ ص
(٦)
عمر با بركت
٩ ص
(٧)
يك سبو عطش
١٤ ص
(٨)
طرح مسأله
١٥ ص
(٩)
1- تحريف مساله «انتظار»
١٦ ص
(١٠)
2- عدم درك و تبيين مفهوم دعاى فرج
١٦ ص
(١١)
3- برخورد نادرست با فرهنگ مهدويت
١٧ ص
(١٢)
بوى يار
١٨ ص
(١٣)
متن غايب زندگى
١٩ ص
(١٤)
در مطبوعات
٢٠ ص
(١٥)
انتظار رؤيت مسيح
٢٠ ص
(١٦)
مخلوقات فضايى و رهايى جهان
٢٠ ص
(١٧)
كسى كه خدا را نمى شناسد
٢٠ ص
(١٨)
اسلام آوردن اسقف اعظم
٢٠ ص
(١٩)
اضمحلال ابرقدرت آمريكا
٢٠ ص
(٢٠)
مقابله با تهاجم فرهنگى غرب
٢١ ص
(٢١)
فساد اينترنت و جوانان آمريكايى
٢١ ص
(٢٢)
چشم به راه «حجت» در آرزوى «منجى»
٢٢ ص
(٢٣)
حجت در لغت
٢٢ ص
(٢٤)
حجت در قرآن
٢٢ ص
(٢٥)
حجت در روايات
٢٢ ص
(٢٦)
حجت در ادعيه و زيارات
٢٣ ص
(٢٧)
تاريخ نگارش در موضوع «غيبت»
٢٦ ص
(٢٨)
مساله غيبت قبل از تولدامام عصر (ع)
٢٦ ص
(٢٩)
كتابهاى غيبت قبل از تولد امام عصر
٢٨ ص
(٣٠)
سايه معشوق
٣٠ ص
(٣١)
شعر و ادب
٣٢ ص
(٣٢)
آهسته آهسته !
٣٢ ص
(٣٣)
سايه سبز
٣٢ ص
(٣٤)
فخر انسان
٣٢ ص
(٣٥)
مهتاب روشنگر
٣٣ ص
(٣٦)
ومنهم من ينتظر
٣٤ ص
(٣٧)
آيا باب فيض بسته شد؟
٣٥ ص
(٣٨)
راه هرگز بسته نيست!
٣٥ ص
(٣٩)
شهيدان و منتظران شهادت در قرآن
٣٥ ص
(٤٠)
انتظار، مكتب خودسازى و آمادگى
٣٦ ص
(٤١)
فقط
٣٧ ص
(٤٢)
حاصل دعا
٣٨ ص
(٤٣)
تكليف عاشقان
٤٣ ص
(٤٤)
با دعاى ندبه در پگاه جمعه
٤٤ ص
(٤٥)
سند دعاى ندبه
٤٥ ص
(٤٦)
1 ابو جعفر محمد بن حسين بن سفيان بزوفرى
٤٥ ص
(٤٧)
2 ابوالفرج محمد بن على بن يعقوب بن اسحاق بن ابى قره قنائى
٤٦ ص
(٤٨)
3 محمد بن جعفر بن على بن جعفر مشهدى حائرى
٤٦ ص
(٤٩)
4 صاحب كتاب مزار قديم
٤٧ ص
(٥٠)
5 رضى الدين على بن موسى بن طاووس حلى
٤٧ ص
(٥١)
6 مولى محمد باقر مجلسى
٤٧ ص
(٥٢)
7 سيد محمد طباطبايى يزدى
٤٨ ص
(٥٣)
8 سيد حيدر كاظمى
٤٨ ص
(٥٤)
9 محدث نورى
٤٨ ص
(٥٥)
10 صدرالاسلام همدانى
٤٨ ص
(٥٦)
11 ابراهيم بن محسن كاشانى
٤٩ ص
(٥٧)
12 ميرزا محمدتقى موسوى اصفهانى
٤٩ ص
(٥٨)
13 محدث قمى
٤٩ ص
(٥٩)
14 شيخ محمدباقر فقيه ايمانى
٤٩ ص
(٦٠)
15 سيد محسن امين
٤٩ ص
(٦١)
بر تربت مشتاقان
٥١ ص
(٦٢)
مظلوم هستى
٥٤ ص
(٦٣)
ميزگرد جهان آينده و آينده جهان
٥٦ ص
(٦٤)
مرگ شيطان
٦٣ ص
(٦٥)
هر كس به زبانى
٦٦ ص
(٦٦)
مهدى در حديث
٦٨ ص
(٦٧)
ابن عربى و اعتقاد به عصمت امام مهدى، عليه السلام
٦٨ ص
(٦٨)
ضرورت وجود حجت
٧٠ ص
(٦٩)
ضرورت وجود واسطه فيض
٧٠ ص
(٧٠)
نگرشى به زيارت آل ياسين
٧٢ ص
(٧١)
شهيد سيدمحمد صدر و موسوعة الامام المهدى
٧٤ ص
(٧٢)
1- تاريخ الغيبة الصغرى
٧٧ ص
(٧٣)
2- تاريخ الغيبة الكبرى
٧٧ ص
(٧٤)
بخش اول تاريخ شخص امام مهدى، عليه السلام
٧٧ ص
(٧٥)
بخش دوم تاريخ انسانى در عصر غيبت كبرى
٧٨ ص
(٧٦)
بخش سوم شرايط و نشانه هاى ظهور
٧٨ ص
(٧٧)
1- شرايط ظهور
٧٨ ص
(٧٨)
2- نشانه هاى ظهور
٧٨ ص
(٧٩)
3- تاريخ مابعدالظهور
٧٨ ص
(٨٠)
شهر آرزو
٨٠ ص
(٨١)
همه را بيازمودم
٨٣ ص
(٨٢)
گفتگو درباره امام مهدى، عليه السلام چرا امام زمان تا كنون ظهور نكرده است؟
٨٤ ص
(٨٣)
آوارگان
٨٦ ص
(٨٤)
پرده اول
٨٦ ص
(٨٥)
پرده دوم
٨٦ ص
(٨٦)
پرده سوم
٨٩ ص
(٨٧)
تپش قلم
٩١ ص
(٨٨)
تبسم توحيد
٩٢ ص
(٨٩)
ديدار يار غايب
٩٤ ص

ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٢٦ - مساله غيبت قبل از تولدامام عصر (ع)

تاريخ نگارش در موضوع «غيبت»

\* قسمت اول‌

ابراهيم امينى‌

مساله‌غيبت قبل‌از تولدامام عصر (ع)

موضوع غايب شدن مهدى موعود و قائم آل محمد، ارواحناله الفداء، مطلب تازه‌اى نيست‌بلكه از زمان پيغمبر اكرم، صلى‌الله عليه‌وآله، همواره مورد بحث و گفتگو بوده و آن حضرت به مردم خبر مى‌داد كه مهدى از اولاد من است، و مدتى از نظر مردم مخفى و غايب مى‌گردد. سپس ظاهر مى‌شود و جهان را اصلاح مى‌كند. و اخبارى در اين مورد از پيغمبر اكرم، صلى‌الله عليه‌وآله، صادر شده و به ما رسيده است. «جابر بن عبدالله انصارى» از رسول خدا روايت كرده كه فرمود:

مهدى موعود از اولاد من است. همنام و هم كنيه من مى‌باشد. از جهت‌خلقت و اخلاق شبيه‌ترين مردم به من است. مدتى از ديده‌ها غايب خواهد شد. و در آن وقت مردم در تحير و گمراهى واقع مى‌شوند. سپس مانند ستاره درخشانى طلوع مى‌كند و دنيا را پر از عدل و داد مى‌نمايد. چنانچه از ظلم و ستم پر شده است.[١]

على‌بن‌ابى‌طالب و فاطمه زهرا و امام حسن و امام حسين و ساير ائمه اطهار، عليهم‌السلام، و خانواده نبوت نيز هر يك در زمان خودشان راجع به غايب شدن مهدى موعود صحبت مى‌كردند و از آن خبر مى‌دادند. و اصولا مساله مهدى موعود و داستان غايب شدن آن حضرت يكى از مسائل رسمى عصر ائمه اهل‌بيت، عليهم‌السلام، بود. موضوع غيبت‌به طورى در افكار مردم رسوخ داشت كه آن را يكى از علائم رسمى مهدى مى‌دانستند حتى افرادى را كه احتمال مهدويت درباره آنها داده مى‌شد وادار به غيبت مى‌نمودند. «ابوالفرج اصفهانى» مى‌نويسد:

محمدبن عبدالله بن حسن از همان زمان كودكى در حالت غيبت و خفا زندگى مى‌كرد و مهدى ناميده شد.[٢]

موضوع غايب شدن مهدى موعود، عليه‌السلام، چون در بين مردم شايع بوده و اخبارى در اين خصوص از پيغمبر اكرم و ائمه اهل‌بيت، عليهم‌السلام، در دستشان بود، لذا عقيده به غايب بودن بعضى علويان در بين مردم پيدا شد و مطلب را چندان بعيد نمى‌شمردند. و به همين علت، «كيسانيه» درباره «محمد بن حنفيه» معتقد شدند كه در كوه «رضوى» غايب شده و در آنجا به سر مى‌برد و بعدا ظاهر مى‌شود و دنيا را پر از عدل و داد خواهد كرد.

«سيد اسماعيل حميرى» كه ابتدا از كيسانيه بود مى‌گويد:

من تا مدتى درباره محمد بن حنفيه عقيده داشتم كه در حالت غيبت‌به سر مى‌برد، تا آنكه خدا منت نهاد و به وسيله جعفربن محمد هدايت‌شدم.

بعد از آنكه امامت آن حضرت با دليل و برهان برايم اثبات شد، روزى به آن جناب عرض كردم: يابن رسول‌الله! در موضوع غايب شدن مهدى، احاديثى از پدرانت‌به ما رسيده است و وقوع آن را حتمى شمرده‌اند، آن غيبت درباره چه شخصى به وقوع خواهد پيوست؟ امام صادق، عليه‌السلام، پاسخ داد: براى ششم از فرزندان من تحقق پيدا خواهد كرد و اوست امام دوازدهم بعد از رسول خدا. به خدا سوگند اگر روزگار غيبتش به اندازه عمر نوح طول بكشد، از دنيا خارج نمى‌شود تا اينكه ظاهر شود و دنيا را پر از عدل و داد كند.

«سيد حميرى» مى‌گويد:

وقتى اين مطلب را از امام شنيدم حق برايم آشكار شد و از عقيده سابقم‌