سيد و شيخ محمد بن مشهدى نقل كرده است از محمد بن على بن [ابى‌] قره، كه او نقل كرده است از كتاب محمد بن حسين بن سفيان بزوفرى، «دعاى ندبه» از براى صاحب الزمان، عليه‌السلام، را و مستحب است كه در عيدهاى چهارگانه بخواند و آن دعا اين است.

آنگاه دعاى ندبه را نقل فرموده است.[١]

به طورى كه خوانندگان گرامى ملاحظه فرمودند، علامه مجلسى، قدس سره، در كتاب «زادالمعاد» تصريح فرموده بر اين كه دعاى ندبه با سند معتبر از امام جعفر صادق، عليه‌السلام، روايت‌شده است، و در مقدمه كتاب «تحفةالزائر» ملتزم شده است كه در اين كتاب تنها زيارات، ادعيه و آدابى را ذكر نمايد كه با سندهاى معتبر از ائمه دين، صلوات‌الله عليهم اجمعين، نقل گرديده است.[٢]

٧. سيد محمد طباطبايى يزدى‌

علامه جليل القدر، صدر الدين سيد محمد طباطبايى يزدى، (م ١١٥٤ ق.) در آغاز كتاب گرانقدر خود: «شرح دعاى ندبه» متن دعاى ندبه را با استناد به روايت رسيده از امام جعفر صادق، عليه‌السلام، روايت كرده است.[٣]

٨. سيد حيدر كاظمى‌

علامه بزرگوار سيد حيدر حسنى كاظمى، (م ١٣٦٥ ق.) در كتاب ارزشمند «عمدة الزائر» دعاى ندبه را به نقل از سيد بن طاووس و ديگران روايت كرده است.[٤]

٩. محدث نورى‌

محدث بزرگوار مرحوم حاج ميرزا حسين نورى، (م ١٣٢٠ ق.) در كتاب گرانسنگ «تحية الزائر» دعاى ندبه را به نقل از مزار كبير، مزار قديم، و مصباح الزائر سيد بن طاووس روايت كرده است.[٥]

١٠. صدرالاسلام همدانى‌

دبير الدين، صدرالاسلام، على‌اكبر همدانى، (م ١٣٢٥ ق.) در كتاب ارزشمند «تكاليف الانام» تحت عنوان تكليف سى و چهارم مى‌نويسد:

اين دعاى مبارك از كثرت اشتهار كالشمس فى رابعة النهار است. خوب است در هر جمعه دوستان آن حضرت، ارواحنا فداه، از مرد و زن، در مسجدى از مساجد، يا معبدى از معابد، اجتماع نموده، اين دعاى مبارك را با كمال تضرع و زارى و ناله و سوگوارى و با نهايت‌حزن و اندوه و بى قرارى، بخوانند و گريه كنند و بر غيبت آن شمس تابان و فقدان آن جان جهانيان توجه كنند و ضجه و آه سرد از دل پر درد كشند. و چنين مصيبت عظمى را سهل نشمارند و چنين داهيه كبرى را آسان نپندارند، كه از غيبتش اسلام بكلى از ميان رفته و تنها اسمى از آن باقى مانده، «ظهر الفساد فى البر و البحر بما كسبت ايدينا».

كفر و فسق و فجور و ناسپاسى تمام كره ارض را فرا گرفته، آنچه پيدا نيست آثار مسلمانى است و آنچه پيدا و ظاهر است آثار شيطانى. همه در وادى غفلت، حيران و در تپه ضلالت و جهالت، سرگردان و تابع جنود شيطان و عاصى بر حضرت صاحب العصر و الزمان. الله‌م عجل فرجه و سهل مخرجه بمحمد و آله الطاهرين.[٦]

آنگاه متن دعاى ندبه را (از صفحه ١٩٠ تا صفحه ١٦٩) آورده، از استاد خود (مرحوم حاج ميرزا حسين نورى) نقل فرموده كه استاد اعظم، فرموده‌اند:

مستحب است در روز و شب جمعه خواندن دعاى ندبه معروفه، كه متعلق است‌به آن حضرت. و فى الحقيقه، مضامين آن سوزنده دلها و شكافنده جگرها و ريزنده خون از ديدگان كسانى است كه اندكى از شربت محبت آن جناب نوشيده‌اند و تلخى زهر فراقش به كامشان رسيده است. در روز جمعه، بلكه در شب آن نيز- چنانكه در يكى از مزارات قديمه، كه مؤلف آن معاصر شيخ طبرسى صاحب احتجاج است، مروى است- بايد خوانده شود.[٧]

سپس افزوده است:

مؤلف گويد: از جمله خواص خواندن اين دعاى مبارك آن است كه در هر مكانى و موضعى كه خوانده شودبا حضور قلب و اخلاص كامل، و ملتفت مضامين عاليه فائقه، و عبارات و اشارات ناميه رائقه آن بودن، توجه و التفات مخصوص حضرت صاحب العصر و الزمان، ارواحنافداه، در آن مكان و محل، بلكه حضور به هم رسانيدن ان حضرت است در آن‌