و پرسوزترين اين دعاها، «دعاى ندبه» است كه دلسوختگان و شيفتگان حضرتش در بامدادان هر جمعه، در هر شهر و روستا، دور هم گرد آمده با سوز و گداز خاصى اين دعا را مى‌خوانند و با محبوب دلشان راز دل مى‌گويند و با نغمه‌هاى خوش‌الحان «يابن‌الحسن» كه در فضايى بسيار روحانى و نورانى طنين مى‌اندازد، فرشتگان هفت آسمان را گواه مى‌گيرند كه از درازى شب ظلمانى غيبت‌به ستوه آمده‌اند و در اشتياق فرا رسيدن صبح اميد ثانيه‌شمارى مى‌كنند.

امام باقر، عليه‌السلام، در تفسير آيه شريفه:

وَ اللَّيْلِ إِذا يَغْشى‌ وَ النَّهارِ إِذا تَجَلَّى‌

سوگند به شب هنگامى كه فرا گيرد و سوگند به روز هنگامى كه تجلى كند[١]

فرمود:

منظور از «شب فرا گيرنده» دولتهاى باطل است كه در برابر ولايت كبراى مولاى متقيان امير مؤمنان، عليه‌السلام، قيام نموده، عرصه گيتى را جولانگاه خود قرار داده‌اند، و منظور از «روز جلوه‌گر» روز ظهور قائم اهل‌بيت، عليه‌السلام، است كه به هنگام طلوع دولتش، دولتهاى باطل از صفحه هستى ريشه‌كن مى‌شوند.[٢]

دعاى ندبه در پگاه هر جمعه، اعلام بيزارى از مستكبران جهان و تجديد بيعت‌با ويرانگر كاخهاى ظلم و استبداد و بيانگر حكومت واحد جهانى بر اساس عدالت و آزادى است.

دعاى ندبه را پيشواى به حق ناطق، حضرت امام جعفر صادق، عليه‌السلام، به دوستان و شيعيانش تعليم داده و به آنها امر فرموده كه اين دعا را در «اعياد اربعه» يعنى روزهاى، عيد فطر، عيد قربان، عيد غدير و عيد جمعه بخوانند و به ما امر فرموده كه در عصر غيبت‌با اين دعا با امام، پيشوا، محبوب، مولى و مقتداى خود راز دل گوييم و تجديد ميثاق كنيم.

سند دعاى ندبه‌

معارف والا، حقايق درخشان، معانى روشن و مطالب ژرفى كه با اسلوبى بديع، بيانى شيوا، منطقى گيرا، و عباراتى بسيار بلند و فصيح در اين دعاى شريف آمده، ما را از ارايه هرگونه سند و منبع بى‌نياز مى‌كند، كه چنين حقايق تابناك و دقايق درخشان، هرگز از هيچ منبعى، جز سرچشمه زلال ولايت، خاندان عصمت و طهارت، حضرات ائمه معصومين، عليهم‌السلام، سرچشمه نمى‌گيرد، ولى براى نورانيت دلهاى مشتاقان و خيل شيفتگان جلسات نورانى دعاى ندبه در صبحگاهان روزهاى جمعه، منابع محكم و مستحكم دعاى ندبه را با تسلسل زمانى در اينجا مى‌آوريم:

١. ابو جعفر محمد بن حسين بن سفيان بزوفرى‌

نخستين فرد موثق و مورد اعتماد و استنادى كه دعاى شريف ندبه را دراثر مكتوب خود از پيشواى به حق ناطق امام جعفرصادق، عليه‌السلام، روايت كرده، ابو جعفر محمد بن حسين بن سفيان بزوفرى است.

«بزوفرى» منسوب به روستاى «بزوفر» از توابع «قوسان» در نزديكى «بغداد» در كرانه نهر «موفقى» در غرب دجله است.[٣]

«بزوفرى» از استادان شيخ مفيداست و شيخ مفيد به كثرت از او روايت كرده است.

محدث نورى به هنگام شمارش استادان شيخ مفيد از او نام برده، مى‌فرمايد:

ابو على، پسر شيخ طوسى، در امالى، مكرر از پدرش شيخ طوسى، از شيخ مفيد، از او روايت كرده و براى او طلب مغفرت نموده است.[٤]

حاج آقا بزرگ تهرانى مى‌فرمايد:

وثاقت او، از نقل فراوان شيخ مفيد از او، طلب مغفرت بر او، آشكار مى‌باشد[٥].

شيخ طوسى در مشيخه «تهذيب‌الاحكام» و «الاستبصار» از او نام برده مى‌فرمايد:

من هر روايتى كه از احمد بن ادريس نقل كرده‌ام، از شيخ مفيد و «حسين بن عبيدالله غضائرى» است، كه هر دو از ابو جعفر محمد بن حسين بن سفيان بزوفرى روايت كرده‌اند.[٦]

حجت تاريخ، محقق بى نظير، حاج آقا بزرگ تهرانى به هنگام بحث از كتاب ايشان مى‌فرمايد:

«كتاب الدعاء» از ابو جعفر محمد بن حسين بن سفيان بزوفرى، از استادان شيخ مفيد، كه شيخ مفيد احاديثى از او روايت كرده، اين احاديث‌